ตอนที่ 4 ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก

"ก็อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่"

นั่นคือคำตอบกำกวมที่อีเลียนทิ้งท้ายไว้ก่อนจะจากไป

...

หลังจากอีเลียนและอันย่าออกไปแล้ว เจนก็ถามลูกสาวว่า "ลูกรู้ใช่ไหมว่าอีเลียนเขามีเลขาฯ คนใหม่"

ห้องพักฟื้นกว้างขวางตกอยู่ในความเงียบทันที ลีอานาส่งถ้วยซุปให้แม่ "ค่ะ เขาเคยบอกหนูแล้ว"

"ที่ผ่านมาเขาจริงใจกับลูกมาตลอดนะ แต่มีเลขาฯ สวยขนาดนั้น ลูกก็ควรจะจับตาดูไว้บ้าง"

แม่รับถ้วยซุปไปพลางเอ่ยเตือน

มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อพวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว

ความคิดนั้นทำให้ร่างกายของลีอานาสั่นเทิ้มราวกับว่าตัวเธออาจจะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อ

ครู่ต่อมาแม่ของเธอพึมพำขึ้นมาอีกว่า "ลีอานา ลูกว่าคุณฟอร์เรสต์คนนั้นหน้าตาดูคุ้นๆ บ้างไหม"

"คุ้นเหรอคะ ไม่นะคะ ไม่ค่อยคุ้นเลย"

สมองของลีอานามึนชาไปหมด แต่เธอจะไม่ยอมเอาเรื่องนี้ไปเป็นภาระให้แม่เด็ดขาด เพราะมันจะยิ่งทำให้อาการของแม่แย่ลง

เธอเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแม่หลับไป จากนั้นจึงนั่งลงอ่านหนังสือข้างเตียง

ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ "คืนนี้ โรงแรมสตาร์ไลท์ ห้อง 5002"

ปัจจุบันเธอสอนคณิตศาสตร์ชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนมัธยมซัมมิท งานเลี้ยงมื้อค่ำของแผนกถูกวางไว้หลายวันแล้ว

เธอไปถึงก่อนเวลาหนึ่งทุ่มครึ่งเล็กน้อย คืนนี้อากาศดีและเต็มไปด้วยดวงดาว

และภายใต้ท้องฟ้าประดับดาวนั้น เธอก็ได้เห็นพวกเขาอีกครั้ง อันย่าและอีเลียน

อันย่าใช้มือป้องขอบหลังคารถพลางยิ้ม "ระวังศีรษะด้วยนะคะคุณอีเลียน"

อีเลียนสวมเสื้อสูทพลางยิ้มตอบขณะก้าวลงจากรถ

ชุดสูทสีดำสนิทช่วยขับเน้นรูปร่างสูงใหญ่และทรงอำนาจของเขาให้ดูน่าค้นหาขึ้นไปอีก

รอยยิ้มของเขาเปี่ยมเสน่ห์ ทว่าทันทีที่เขาเห็นลีอานา ความอบอุ่นในดวงตาก็หายวับไปทันที

อันย่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ดูเหมือนจะเพิ่งสังเกตเห็นลีอานาเช่นกัน เธอถามเสียงเบา "อยากให้ฉันไปอธิบายไหมคะ ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิด"

"ไม่จำเป็น" อีเลียนตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

คืนนี้ลมแรงมากจนชายเสื้อสูทของเขาโบกสะบัดไปตามแรงลม เผยให้เห็นช่วงเอวที่ดูสมส่วน เป็นภาพที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง

อันย่าพยักหน้าให้ลีอานาตามมารยาทก่อนจะรีบเดินตามอีเลียนไปตามแบบฉบับลูกน้องที่ดี

"ลีอานา ว้าว คืนนี้คุณดูสวยสะดุดตามากเลย"

เพื่อนร่วมงานของเธอมาถึงแล้ว เควนติน คอนราด ก้าวลงจากรถคันแรกและตรงมาหาเธอเป็นคนแรก

เธอสวมชุดเดรสสีขาวที่เรียบง่าย มันดูสดใสและบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้า

อย่างน้อยก็ในสายตาของเขา

ลีอานารู้สึกประหม่ากับคำชมนั้น เธอจึงก้มหน้าลงแต่ก็ยังส่งยิ้มให้ตามมารยาท

อีเลียนหยุดกะทันหันเมื่อได้ยินคนเรียกชื่อภรรยา สายตาคมกริบของเขาเห็นสายตาที่ผู้ชายคนนั้นมองเธอ เขาจึงหมุนตัวเดินกลับมาทันที

อันย่าเองก็หยุดตาม "คุณอีเลียนคะ ทุกคนรออยู่ข้างในแล้วค่ะ"

"คุณเข้าไปก่อนเถอะ"

หลังจากออกคำสั่งสั้นๆ อีเลียนก็เดินตรงกลับมาที่ทางเข้าและหยุดลงข้างๆ ลีอานา

ก่อนที่ลีอานาจะทันตั้งตัว มือของเธอก็ถูกเขาคว้าไปกุมไว้

เธอมองมือที่ถูกกุมไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยความสับสน

ไม่ใช่ว่าเขาเข้าไปข้างในแล้วหรอกเหรอ

"คุณคอนราด ไม่เจอกันนานเลยนะ"

อีเลียนยื่นมือออกไปหาเควนติน

ในฐานะผู้ชายด้วยกัน เควนตินสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตร แต่เขาก็ยอมยื่นมือออกมา ทว่าก่อนที่นิ้วมือจะทันได้สัมผัสกัน อีเลียนก็ชักมือกลับ

เพื่อนร่วมงานที่ยืนอยู่รอบๆ สัมผัสได้ถึงกระแสความตึงเครียด แต่ทุกคนต่างเลือกที่จะเงียบไว้