ตอนที่ 5 บังคับตรวจร่างกาย

"พาลูกไปที่รถก่อน"

"โอเค"

อีเลียนส่งเด็กคืนให้อันย่า เมื่อเธอรับเด็กไปแล้ว เขาก็เดินตรงมาหาลีอานา

ลีอานายืนนิ่งสนิท หัวใจของเธอแตกสลายไปแล้ว และสิ่งที่ตามมาคือความสงบอันเยือกเย็น

ความคิดที่สิ้นหวังแล่นผ่านสมองของเธอที่แท้เขาก็มีอีกครอบครัวหนึ่งโดยไม่บอกฉัน แล้วยังไงล่ะ

ถ้าไม่ได้เขาตลอดสองปีที่ผ่านมา แม่ของเธออาจจะจากโลกนี้ไปแล้วก็ได้

ทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

"เด็กไม่สบายเหรอ" เธอถามเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว

เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ ไม่ใช่ยอมรับที่สามีมีลูกกับผู้หญิงคนอื่น แต่ยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น เธอต้องตั้งสติ เรียนรู้ที่จะรับมือ และหลังจากนั้น...

วันหนึ่งเธอจะเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย

"ใช่"

แววตาของอีเลียนมีประกายความประหลาดใจ แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างรวดเร็ว "คุณหน้าตาดูไม่ค่อยดีเลยนะ"

เมื่อเห็นความใจเย็นอย่างไม่สะทกสะท้านของอีเลียน จู่ๆ ลิลลี่ก็รู้สึกว่าความห่วงใยที่เขามีต่อลีอานาเป็นเรื่องจอมปลอม เธอจึงเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ "คุณอีเลียนคะ นั่นลูกใคร"

"ลูกผมเอง" อีเลียนตอบ

ไม่มีการบ่ายเบี่ยง เป็นความสัตย์จริงที่โหดร้าย

ความเจ็บปวดแล่นผ่านหน้าอกของลีอานาอีกครั้ง มันทั้งแหลมคมและร้อนรุ่มราวกับภูเขาไฟที่จวนจะระเบิด

"ได้โปรดอย่าพาลูกคุณไปโรงพยาบาลเดียวกับที่แม่ฉันอยู่"

ลีอานาอดกลั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

ตัวเธอจะทุกข์ทรมานแค่ไหนไม่สำคัญ แต่เธอจะยอมให้แม่มารับรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"ตกลง ผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณที่บ้าน"

อีเลียนเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาสั่งการ

ลีอานาไม่โต้เถียง แต่ลิลลี่อดไม่ได้ "สรุปคือคุณมีลูกอยู่ข้างนอกจริงๆ เหรอ แล้วคุณเห็นลีอานาเป็นตัวอะไร"

"เธอยังคงเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของผมเสมอ" คำตอบของอีเลียนยังคงเป็นประโยคที่ชัดเจนเช่นเดิม

ลิลลี่นึกถึงข่าวลือเรื่องที่เขามีครอบครัวอื่นซ่อนไว้ เธอเคยบอกลีอานาว่าอย่าไปเชื่อ เพราะคิดว่าคนพวกนั้นดูละครหลังข่าวมากไป แต่ความจริงกลับประหลาดยิ่งกว่านิยาย และอีเลียนก็กำลังใช้ชีวิตแบบนั้นอยู่จริงๆ

พวกคนรวยต้องมีหลายครอบครัวเพื่อพิสูจน์ความ "สูงส่ง" ของตัวเองหรือยังไงกันนะ

"ฝากส่งเธอลงไปข้างล่างด้วย"

อีเลียนละสายตาจากใบหน้าของลีอานาเพื่อบอกกับลิลลี่ จากนั้นเขาก็จากไป

ลิลลี่หัวเราะออกมาอย่างไม่ยากจะเชื่อ "นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย"

อีเลียน ผู้ชายที่ดูเหมือนจะทุ่มเทและซื่อสัตย์ กลับเป็นเพียงสัตว์ป่าในคราบสุภาพบุรุษเท่านั้น

เมื่อลีอานากลับมาถึงบ้าน เธอรู้สึกหนักอึ้งและหมดเรี่ยวแรง เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ความเงียบปกคลุมได้ไม่นานเธอก็ซบหน้าลงกับหมอนอิงแล้วสะอื้นออกมา

เธออาจจะแสร้งทำเป็นใจเย็นและไม่รู้สึกรู้สาได้ชั่วคราว แต่เมื่ออยู่ลำพัง เธอก็กลั้นมันไม่อยู่อีกต่อไป

เธอยังจำตอนที่เธอเป็นไข้ได้ เขาอดหลับอดนอนทั้งคืนเพื่อคอยวัดไข้ เช็ดตัวให้ และกุมมือเธอไว้ตลอดเวลา

โทรศัพท์สั่นเตือนว่ามีข้อความเข้า แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะหยิบขึ้นมาดู

ในท้องรู้สึกว่างเปล่า ทั้งวิงเวียนและอ่อนเพลีย จนกระทั่งเสียงสะอื้นค่อยๆ เงียบหายไป

ใช่แล้ว เธอจมดิ่งเข้าสู่การหลับใหลที่เต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

เธอตื่นมาในเช้าวันรุ่งขึ้นและพบว่าโทรศัพท์วางอยู่อย่างเรียบร้อยบนหมอนข้างๆ

เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นอีเลียนนอนอยู่ข้างๆ นิ้วมือของเขาลูบไล้แขนของเธออย่างแผ่วเบา

"ไม่แปลกใจที่คุณอยากหย่านัก ที่แท้ก็มีตัวสำรองรอไว้แล้วนี่เอง"

สายตาของเขาดูห่างเหิน ขัดกับสัมผัสที่ดูอ่อนโยนนั้นอย่างสิ้นเชิง

เธอไม่เข้าใจ และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตื่นอยู่หรือกำลังฝัน

เธอเห็นเพียงเสี้ยวหน้าอันหล่อเหลาและลูกกระเดือกของเขาที่เธอเคยหลงใหล

เธอถึงขั้นรู้สึกอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสมันด้วยซ้ำ

จากนั้นดวงตาคมลึกของเขาก็สบตาเธอ "อันย่าเลี้ยงลูกไม่ไหว ส่วนพี่เลี้ยงก็ดันมาเป็นไข้ เพราะฉะนั้นหน้าที่นี้ต้องเป็นของคุณ"

"ฉันทำไมนะ"

ความรู้สึกถูกเหยียดหยามทำให้ดวงตาของเธอเย็นเยียบ

"คุณต้องไปดูแลลูกชายของเรา"

อีเลียนปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอออก น้ำเสียงของเขาเหมือนพูดเรื่องปกติทั่วไป

"ออกไป" ลีอานาพูด

เธอกำลังพยายามอดกลั้น สิ่งที่เธออยากทำจริงๆ คือการกระโจนใส่เขา

"ท้องเมื่อไหร่ค่อยมาไล่ผม"

พูดจบ เขาก็สะบัดผ้าห่มทิ้งลงบนพื้นทันที เขาโถมตัวเข้าใส่และกดร่างเธอไว้ จูบของเขาช่างเต็มไปด้วยการบีบบังคับที่โหยหา

แต่คราวนี้ ทันทีที่ลิ้นของเขาแทรกซึมเข้ามาในปาก เขาก็ต้องหยุดชะงัก