ตอนที่ 6 ผมไม่ควรปิดบังเรื่องลูก

"ฉันไม่ได้ท้อง ถ้าฉันโกหก ขอให้ฉันสอบข้าราชการปีนี้ไม่ติดเลย"

เธอตัดสินใจใช้การเดิมพัน

เธออ่านหนังสือสอบมาตั้งแต่ต้นปี และเขาก็รู้ดีว่าการสอบครั้งนี้สำคัญกับเธอมากแค่ไหน

แต่อีเลียนกลับไม่ชะงักเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ความตื่นตระหนกเริ่มจู่โจม ลีอานามองอย่างหมดหนทางขณะที่เขาอุ้มเธอเข้าไปในล็อบบี้โรงพยาบาลและตรงไปยังลิฟต์

เธอต้องพยายามต่อไป

"ตั้งแต่ฉันรู้เรื่องลูกของคุณ ฉันก็กินอะไรไม่ลงเลย และเมื่อวานฉันยังเห็นคุณอยู่กับอันย่าและลูก ดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบมาก... อีเลียน คุณเป็นสามีของฉันนะ คุณทำดีกับฉันมาตลอดสองปี ฉันจะทำเป็นไม่รู้สึกอะไรได้ยังไง ฉันโกรธคุณ"

อีเลียนหยุดเดิน เขาก้มลงสบตาเธอ

เมื่อต้องเจอกับดวงตาคมลึกที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ลีอานาก็พบว่าถ้อยคำพรั่งพรูออกมาเริ่มกลายเป็นความรู้สึกจริงๆ ของเธอมากขึ้นทุกที

"ฉันหยุดจินตนาการภาพคุณกับอันย่ามีอะไรกันไม่ได้เลย ทุกครั้งที่คุณสัมผัสตัวฉัน ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียน"

สีหน้าของอีเลียนมืดมนลงทันที

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ส่งเสียงดังขึ้น

เขาค่อยๆ วางเธอลงแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นอันย่า เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"รับสายเถอะ ฉันจะไปที่ห้องคุณแม่"

ลีอานาคิดว่าวิกฤตครั้งนี้อาจจะผ่านพ้นไปได้แล้ว

เธอเริ่มจะเดินเลี่ยงไป แต่แขนที่แข็งแรงก็วาดมาโอบเอวเธอไว้ทันทีแล้วดึงกลับมา

อีเลียนกอดเธอไว้แนบกายด้วยแขนข้างหนึ่งส่วนอีกข้างกดรับสาย "มีอะไร"

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบและแฝงไปด้วยความห่างเหินเหมือนเช่นเคย

ลีอานาพยายามจะขยับหนี แต่อีเลียนก้มลงมองด้วยสายตาเตือนพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

ตอนนี้เป็นเวลาหลังหกโมงเช้าเล็กน้อย บริเวณหน้าลิฟต์ของโรงพยาบาลเริ่มพลุกพล่าน อีเลียนพาเธอเดินฝ่าสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของคนไข้และเจ้าหน้าที่เข้าไปในลิฟต์สำหรับบุคลากร

"ลูกถามหาแด๊ดดี้น่ะ ฉันเลยคิดว่าวันนี้จะพาลูกไปที่ออฟฟิศด้วย คุณว่าโอเคไหม" เสียงของอันย่าที่ตอบกลับมานั้นดูอ่อนหวาน

"ได้สิ" เขาตอบพลางกันตัวลีอานาไว้ระหว่างตัวเขาและผนังลิฟต์ สายตายังคงจดจ้องที่เธอไม่วางตา

ลีอานาทั้งตกใจและเจ็บปวด เธออดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเขา

เขาไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าการยอมให้อันย่าพาลูกไปที่ออฟฟิศหมายความว่าทุกคนจะได้รับรู้เรื่องลูกของพวกเขา

แล้วตัวเธอล่ะ

"ลูกรัก เดี๋ยวเราจะได้ไปหาแด๊ดดี้แล้วนะ แล้วเจอกันนะ อ้อ ฉันจะเอาอาหารเช้าของโปรดคุณไปให้ที่ออฟฟิศด้วยนะ"

น้ำเสียงของอันย่าช่างหวานชื่นและขี้เล่น

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดใส่โทรศัพท์ขณะที่ยังมองลีอานาอยู่ "อันย่า สองสามวันที่ผ่านมาคุณลำบากมากแล้ว"

ลีอานาเห็นแววตาที่ดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดบนใบหน้าของเขา เป็นความสงบที่เขามีร่วมกับผู้หญิงอีกคน

กว่าเธอจะรู้สึกตัว น้ำตาก็ไหลรินลงมาตามแก้มที่เนียนเสียแล้ว

กลายเป็นว่าเธอยังคงรักเขาอยู่

เขาทำตัวอ่อนโยนกับแฟนเก่าต่อหน้าเธอแบบนี้ได้ยังไงกัน

แต่อีกนัยหนึ่ง เธอไม่ใช่แค่แฟนเก่าธรรมดา

อันย่าคือทายาทของตระกูลฟอร์เรสต์ ผู้หญิงที่อีเลียนเคยเอื้อมไม่ถึง ผู้หญิงที่เขาเคยเฝ้าตามจีบ

ลีอานารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีที่อันย่ากลับมา เธอก็พ่ายแพ้แล้ว

เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะสู้กลับด้วยซ้ำ

ความสิ้นหวังโหมกระหน่ำเข้ามา หลังจากเขาวางสาย เธอจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ทำไมคุณถึงไม่ยอมหย่ากับฉัน"

ตามหลักเหตุผลแล้ว เมื่อผู้หญิงอย่างอันย่ากลับมาพร้อมกับลูกของเขา เขาควรจะรีบหย่ากับเธอเพื่อไปแต่งงานกับอันย่าสิ

อีเลียนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า มือข้างหนึ่งยังคงวางอยู่ที่เอวบางของเธอ เขาจ้องมองเธอเงียบๆ

ลีอานาพยายามค้นหาคำตอบในดวงตาของเขาแต่กลับไม่พบอะไรเลย