ตอนที่ 7 คำกระซิบข้างหมอน

คืนนั้น ภายในห้องส่วนตัวของคลับหรู อีเลียนถือแก้ววิสกี้พลางนั่งฟังกลุ่มเพื่อนคุยกันเงียบๆ

ลีอานามาถึงและกำลังจะเคาะประตู แต่เธอก็ชะงักไป เธอไม่ใช่คนชอบแอบฟัง แต่บทสนทนาที่ดังลอดออกมานั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเดินเข้าไปได้

"นี่คือร่างสัญญาหย่าที่ฉันร่างไว้ก่อนมา ลองดูว่านายพอใจไหม"

"สัญญาหย่าจากฝีมือนายไร้ที่ติอยู่แล้ว แต่อีเลียน นายจะหย่าจริงๆ เหรอ"

"ไม่เอาน่า อันย่ากลับมาแล้วนะ ผู้หญิงคนนั้นแทบจะไม่มีที่ว่างในใจอีเลียนด้วยซ้ำ"

เหล่าคุณชายทั้งสามพูดจบ แต่อีเลียนกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ เนธาน เชส ทนายความหนุ่มจึงถามต่อ "หรือนายกังวลว่าการหย่าเพื่อไปหาอันย่าจะทำให้ชื่อเสียงของล็อคกรุ๊ปเสียหาย"

ลีอานาตัวแข็งทื่อ

นั่นคือเหตุผลจริงๆ ที่เขาไม่ยอมหย่าอย่างนั้นเหรอ

"ก็น่ากังวลอยู่นะ พวกนายไม่เคยจัดงานแต่งงานด้วยซ้ำ จะมีสักกี่คนที่รู้เรื่องนี้" เจ็ต แบร์ด คุณชายจากตระกูลทหารเอ่ยขึ้นลอยๆ เหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

"แต่การแต่งงานคือความจริงตามกฎหมายนะ อีเลียนสวมแหวนแต่งงานมาตลอดสองปี" แซนเดอร์ เซจ ที่อายุน้อยกว่าอีเลียนไม่กี่เดือนแต่ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเซจได้อย่างมั่นคง เอ่ยเตือนทุกคนด้วยความสุขุมเหมือนเช่นเคย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อีเลียนก็เหลือบมองแหวนบนนิ้วมือ มันอยู่ตรงนั้นมานานจนเขารู้สึกว่ามันกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไปแล้ว

"อีเลียน นายกล้าหย่าไหม"

เจ็ตที่อายุน้อยกว่าและถูกตามใจมาตลอดพูดโพล่งออกมาโดยไม่คิด

อีเลียนหัวเราะเบาๆ "ไม่กล้าหรอก"

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ

"คุณนายล็อคคะ"

เสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้น

ทุกสายตาหันไปที่ประตู

ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย พวกเขาได้ยินเสียงอันย่า แต่กลับเห็นลีอานา

ดวงตาของอีเลียนหรี่ลงทันที ท่าทางที่นั่งพิงโซฟาอย่างผ่อนคลายขยับเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"ขอแนะนำให้รู้จักนะคะ นี่คือดร.ฌอน ฟอร์เรสต์ แพทย์ผู้ดูแลการวิจัยยาตัวใหม่สำหรับคุณแม่ของคุณ และเขาก็เป็นน้องชายของฉันเอง" อันย่าแนะนำอย่างสง่างาม

หัวใจของลีอานากระตุก น้องชายของอันย่าคือหมอที่กำลังพัฒนายาตัวใหม่ให้แม่ของเธองั้นเหรอ

อันย่าเสริมอีกว่า "เห็นเขาอายุน้อยแบบนี้ก็อย่าสบประมาทเชียวนะคะ เขาช่วยคนไข้ที่ร่อแร่ให้รอดตายมานักต่อนักแล้ว"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณนายล็อค"

ฌอนเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีและสุภาพมาก

ลีอานาสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่แหลมคมทันที ราวกับเธอเดินเข้ามาในถ้ำหมาป่า เธอพยายามข่มใจให้สงบ "สวัสดีค่ะ ดร.ฟอร์เรสต์"

"ดูอันย่ากับฌอนสิ สุภาพมาก ทั้งที่ลีอานาแย่งผู้ชายในฝันของอันย่าไปแต่งงานด้วยแท้ๆ กิริยาสมกับเป็นผู้ดีจริงๆ ตัดมาที่เมียนายสิ... ให้ตายเถอะ กลิ่นอายบ้านนอกชะมัด"

เจ็ตยังคงวิจารณ์อย่างไร้มารยาทต่อไป

แต่อีเลียนแค่มองไปร่างที่ยืนอยู่ตรงประตู ร่างที่เพิ่งถูกหาว่ามี "กลิ่นอายบ้านนอก"

ไม่นาน ประตูก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง อันย่าบอกน้องชายว่า "เข้าไปทักทายทุกคนเถอะ ฉันขอคุยกับคุณนายล็อคเป็นการส่วนตัวหน่อย"

"โอเค"

ฌอนเดินเข้าไปในห้อง

ลีอานาต้องยอมรับว่าฌอนมีความคล้ายคลึงกับผู้ชายคนนั้นจนน่าตกใจ

เมื่อเห็นแววตาพ่ายแพ้ของลีอานา อันย่าก็รีบปรับสีหน้าทันที เธอเดินเข้ามาอย่างสุภาพและกุมมือลีอานาไว้

เมื่อประตูปิดลง พวกผู้ชายข้างในต่างก็รู้สึกว่าอันย่าไม่จำเป็นต้องอ่อนน้อมและเอาใจลีอานาขนาดนั้นเลย

"คุณนายล็อคคะ ฉันหวังว่าการกลับมาของฉันจะไม่ทำให้เกิดความเข้าใจผิดระหว่างคุณกับคุณอีเลียนนะคะ ตอนนี้เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง และเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้นค่ะ"

อันย่าจ้องมองลีอานาพลางชี้แจงด้วยน้ำเสียงที่ดูนึกถึงจิตใจผู้อื่น

ลีอานารู้สึกว่ามันน่าขำเหลือเกิน เธอค่อยๆ ดึงมือออกจากการมือของอันย่าอย่างใจเย็น

"สามีของฉันอธิบายเรื่องในอดีตของคุณให้ฟังแล้ว ไม่ต้องกังวลหรอก คุณฟอร์เรสต์"

"เหรอคะ แล้วคุณอีเลียนพูดว่า…"

"เราเข้าไปข้างในกันเถอะ"

ลีอานาไม่อยากยืนอยู่ข้างนอกกับเธอตามลำพังอีกต่อไป เธอจึงผลักประตูเข้าไปก่อน

แววตาของอันย่าฉายความไม่พอใจแวบหนึ่ง แต่เธอก็รีบซ่อนมันไว้ภายใต้รอยยิ้มแล้วเดินตามเข้าไป

ขณะเดินเข้ามา เธอก็พูดขึ้นเบาๆ ว่า "พวกคุณไม่ได้แอบนินทาคุณนายล็อคอยู่ใช่ไหมคะ เมื่อกี้เธอยืนลังเลอยู่หน้าประตูตั้งนาน ถ้าพวกคุณทำแบบนั้น ระวังคำกระซิบข้างหมอนของเธอไว้ให้ดีนะคะ"

อีเลียนยังคงนั่งพิงโซฟา สายตาของเขายังคงจับจ้องที่ลีอานาอย่างแน่วแน่

สไตล์ของเธอมักจะเรียบง่ายเสมอ รวบผม ใส่เชิ้ตกับกางเกงสแลคตอนอยู่โรงเรียน หรือบางครั้งก็เสื้อยืดกางเกงยีนส์แบรนด์ธรรมดาๆ ไม่มีอะไรฉูดฉาด ข้างหลังเธอ อันย่าแต่งแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าตามแบบฉบับไฮโซระดับสูง แต่ดวงตาของอีเลียนกลับมองเพียงลีอานา