ตอนที่ 8 คุณนายล็อคตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว

"ทำไมคุณต้องอธิบายอะไรให้เธอฟังด้วยล่ะอันย่า เธอต่างหากที่เป็นคนแย่งที่ที่ควรจะเป็นของคุณไป"

เจ็ตรู้สึกว่าอันย่าช่างโง่เขลา จึงโพล่งแทนเธอออกมา

อันย่าหันไปปรามด้วยสายตา "เจ็ต ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องในอดีตอีก ตอนนี้ลีอานาคือภรรยาของอีเลียน"

เจ็ตพึมพำตอบ "เหอะ เดี๋ยวก็เลิกกันอยู่ดี"

...

คืนนั้นฝนตกหนักตลอดทั้งคืน ลีอานาเฝ้าอยู่ข้างเตียงแม่ในห้องพักฟื้น น้ำตาไหลรินเงียบๆ จนเหือดแห้ง

นับตั้งแต่เดินออกจากคลับ เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว ทันใดนั้นหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่ก็เอื้อมมือมากุมมือเธอไว้

ลีอานาโน้มตัวเข้าไปใกล้แม่แล้วกระซิบถาม "แม่คะ แม่ต้องการอะไรหรือเปล่า"

"แม่อยากให้ลูกแม่มีความสุข" เสียงของเจนแผ่วเบา

น้ำตาเอ่อล้นดวงตาของลีอานาอีกครั้ง มันทั้งร้อนและกะทันหัน

เจนพยายามเช็ดน้ำตาให้ลูกด้วยท่าทางลำบาก "ชีวิตแต่งงานมีปัญหาเหรอ"

ลีอานาตกใจเมื่อแม่ที่กำลังป่วยสังเกตเห็น เธอรีบส่ายหน้าอย่างแรง "เปล่า"

"เด็กโง่ แม่อุ้มท้องลูกมาเก้าเดือนนะลีอานา ไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรก็ทำในสิ่งที่ลูกต้องทำเถอะ อย่าฝืนทนเลย เข้าใจไหม"

เจนมองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของลูกสาวด้วยความปวดใจ

ลีอานาซบศีรษะลงข้างๆ แม่ แล้วพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "โอเคค่ะ"

"ลูกคือดวงใจ ลูกเป็นสมบัติล้ำค่าของแม่ เป็นคนเดียวในโลกนี้ที่แม่ห่วง ต่อให้ตายไป แม่ก็จะคอยเฝ้ามองลูกจากบนสวรรค์ แม่ลูกอยากให้ลูกมีความสุข อยากให้ลูกกล้าหาญ และอยากให้ก้าวเดินต่อไปนะ"

เจนไม่ได้เอ่ยถึงชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลวและแสนสั้นของตนเอง แม้มันจะมีความเสียใจอยู่บ้าง แต่สิ่งเดียวที่เธอห่วงในตอนนี้คือลูกสาว

ลางสังหรณ์ร้ายบางอย่างถาโถมลีอานา

เธอมองไปที่แม่ เจนอายุเพียงห้าสิบกว่าปี แต่ตอนนี้ร่างกายกลับซูบผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก

ลีอานากระซิบเรียกอีกครั้ง "แม่คะ"

เจนไม่ตอบกลับมา เธอดูเหมือนจะหลับไปแล้ว

ลีอานาเฝ้าไข้อยู่เงียบๆ พลางเตือนตัวเองอย่างเด็ดขาด

ลีอานา เธอจะไม่เสียน้ำตาให้เขาอีกต่อไป

เหตุการณ์เมื่อคืนอาจดูเหมือนอันย่าและคนอื่นๆ รุมเยาะเย้ยเธอ แต่ต้นตอของความเจ็บปวดที่แท้จริงคือผู้ชายที่เธอเคยรักมากที่สุดต่างหาก

เธอจะทุ่มเทใจให้คนที่รักเธอเท่านั้น เธอจะคิดให้หนัก เมื่อแม่หายดีแล้ว พวกเขาจะย้ายไปอยู่ที่ไหนกันดี

แม่ของเธอรักเด็ก พวกเธอสามคน ทั้งเธอ แม่ และลูกน้อย จะมีความสุขด้วยกัน

พอลูกโตขึ้น เธอจะกลับไปสอบข้าราชการใหม่ เธอจะยืนหยัดต่อหน้าผู้ชายคนนั้นอย่างสง่าผ่าเผย เธอจะทำให้เขารู้ว่าการทอดทิ้งพวกเธอคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุด...

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอเดินไปกดน้ำ พอเดินกลับมาก็เห็นผู้คนรุมล้อมอยู่หน้าห้องของแม่

เธอรีบเบียดเสียดเข้าไปข้างใน

เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างเตียง ทุกคนมองมาที่เธอด้วยสายตาหนักอึ้ง

ขวดน้ำหลุดจากมือลีอานาและหล่นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เธออยากจะวิ่งถลาเข้าไป แต่ร่างกายกลับแข็งทื่ออยู่กับที่

อีเลียนที่นั่งรออยู่ในลานจอดรถทั้งคืนกดรับโทรศัพท์ จากนั้นเขาก็ผลักประตูรถและออกวิ่งสุดแรงเกิด

โลกของลีอานาพังทลายลงแล้ว

ยาตัวใหม่ยังไม่มีโอกาสได้เริ่มใช้ แต่แม่ของเธอกลับจากไปเสียก่อน

เธอคุกเข่าลงข้างเตียง น้ำตาไหลพรากแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

พยาบาลช่วยกันกันคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากประตู แม้ทุกคนจะรู้สึกโศกเศร้าไปด้วยก็ตาม

เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังสะท้อนมาตามทางเดิน ผู้คนพากันเงยหน้ามอง

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเข้มพุ่งตรงมาที่ห้องนั้นด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว เขากระโจนเข้าไปในพื้นที่ที่ชีวิตหนึ่งเพิ่งสิ้นสุดลง

ลีอานายังคงคุกเข่าอยู่อย่างนั้น เธอนิ่งเงียบ มีเพียงน้ำตาที่ไหลไม่หยุด

อีเลียนมองร่างที่สงบนิ่งบนเตียงแล้วค่อยๆ ผ่อนฝีเท้าลง

เขาเดินเข้าไปหาลีอานาแล้วก้มตามอง เธอช่างดูเปราะบางเหลือเกินราวกับการสัมผัสเพียงครั้งเดียวก็ทำให้เธอแตกสลายได้

เขาวางมือลงบนไหล่เธออย่างแผ่วเบาด้วยความกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บ แต่ก็กลัวที่จะปล่อยมือจากเธอ เขาเพิ่มแรงบีบที่ไหล่เธอเล็กน้อย