บทที่ 11

สายของวันต่อมา

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านรูผ้าม่านเล็กๆ ที่ปิดไม่สนิทมากเข้ามาภายในห้องนอน ตกกระทบใบหน้าสวยหวานของสายขิมที่นอนหลับสนิทบนเตียงหนานุ่ม

ร่างบางเริ่มขยับร่างกายไปมา หัวคิ้วมนเลื่อนชนกันเป็นปมเมื่อโดนแสงส่องหน้า จนต้องพลิกตัวไปอีกทาง เปลือกตาที่แนบสนิทค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างช้าๆ

ความรู้สึกแรกหลังจากสมองเริ่มกลับมาประมวลผล คือความหนักอึ้งที่ศีรษะ ราวกับมีใครมากดบีบหัวเอาไว้ มือเล็กยกขึ้นคลึงขมับเบาๆ

เมื่อคืนดื่มหนักกันมาก เธอจำได้ว่านัตตี้เป็นคนมาส่ง จากนั้นก็ขึ้นมาคอนโดคนเดียว แล้วก็เจอเทรย์ซิส หลังจากนั้นเหมือนภาพทุกอย่างจะตัดไป จำอะไรไม่ได้อีกเลย

“ปวดหัวจัง…” เธอพึมพำเบาๆ คนเดียว ก่อนจะพลิกตัวนอนหงายมองเพดานนานสองนาน แต่แล้วความรู้สึกบางอย่างกลับทำให้เธอเริ่มตะหงิดใจว่านี่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม…

โทนห้อง…

บรรยากาศที่ดูไม่คุ้นชิน…

สายขิมลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนอนโทนสีดำที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องนอนตัวเอง

“หะ…ห้องใครวะ” เธอกำผ้าห่มแน่น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำจนแทบกระดอนออกจากอก เมื่อคืนเมาจนจำอะไรไม่ได้ ตื่นมาอีกทีโผล่ห้องใครก็ไม่รู้

หรือเมื่อคืน…

“ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้นเด็ดขาด!” คิดไปเองต่างๆ นานา รีบสะบัดไล่ความคิดเรื่องอย่างว่าออกไปจากหัว พอก้มลงมองสำรวจตัวเองพบว่ายังคงใส่ชุดเดิมของเมื่อคืน ร่างกายปกติ ไร้ร่องรอยการ…มีเซ็กซ์

ถึงจะโล่งอก แต่ความกังวลก็ยังไม่หายไปไหน ตื่นมาอยู่ในห้องใครก็ไม่รู้แบบนี้ ใครมันจะไม่ตกใจบ้าง

สายขิมดึงผ้าห่มออกจากตัว ก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างกายที่ยังแฮงก์ให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เธอก้าวขาเดินไปที่ประตูห้องนอน แล้วค่อยๆ แง้มมันออกอย่างระมัดระวัง

“ห้องคุ้นๆ”

ทันทีที่เปิดประตูออกมา ความรู้สึกเหมือนเคยเห็นห้องนี้ที่ไหนมาก่อนก็ผุดขึ้นในหัว ทำให้สายขิมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน

“นะ…นี่มันห้องพี่เทรย์ซิส!” เธอเผลออุทานออกมาเสียงดัง พอรู้ตัวก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันทีอย่างกลัวว่าเขาจะได้ยินเข้า

หลังจากรู้ว่านี่เป็นห้องของเทรย์ซิส สายขิมเริ่มอยู่ไม่สุข หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำยิ่งกว่าตอนตื่นมาแล้วรู้ว่าไม่ได้อยู่ห้องตัวเองเสียอีก

“มานอนห้องพี่เขาได้ยังไง”

ซวยแล้วยัยสายขิม

“รีบเผ่นดีกว่า” เธอเธอค่อยๆ แทรกตัวออกมา ทำทุกอย่างให้เบาที่สุด ก่อนจะตั้งท่าเตรียมวิ่งไปที่ประตู ใครจะไปยืนรอให้เจ้าของห้องมาเห็นกันล่ะ

หากแต่ว่า…

หมับ!

มือเย็นเฉียบของเจ้าของห้องคว้าเข้าต้นแขน แรงกระชากมหาศาลทำให้ร่างของเธอถูกดึงกลับไปอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยหล่นวูบเมื่อเผลอสบตากับเทรย์ซิส

“พะ…พี่เทรย์ซิส…”

“อ่า ตื่นมาแล้วก็คิดหนีเลยแหะ”

“เมื่อคืน…ขิมมานอนห้องพี่ได้ยังไง”

“ลองเดาดูสิ”

“ขะ…ขิมเมา จำอะไรไม่ได้”

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาบนมุมปากหยัก มือหนาอีกข้างเลื่อนมารั้งเอวบางเข้ามาใกล้ มือที่จับต้นแขนค่อยๆ คลายออก

“ตื่นมาในห้องผู้ชายแบบนี้ คิดว่ายังไงล่ะ”

เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ตอนแรกคิดว่ามันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คำพูดเมื่อครู่ รวมถึงหลักฐานที่ตื่นขึ้นมาในห้องของเขา มันกลับชัดเจนจนน่ากลัวว่า…อาจมีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ

“เมื่อคืนนี้เธอเด็ดมากเลยรู้ไหม”

ใบหน้าสวยหวานเห่อร้อนขึ้นมา หัวใจเต้นแรงหนักกว่าเดิมหลายเท่า เหตุการณ์นี้ทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว

แสดงว่าเมื่อคืนเธอกับเขา…

ได้เสียกันแล้วหรือเนี่ย!

“มะ…ไม่จริง”

“ถ่ายคลิปตอนเธอครางชื่อฉันไว้ด้วย อยากดูไหม”

“ไม่จริง! พี่เทรย์ซิสโกหก”

“สงสัยคงต้องเอาหลักฐานให้ดูซะแล้ว” เขากระตุกยิ้ม ก่อนจะลากแขนสายขิมกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง

“ปะ…ปล่อยขิมนะ! ไม่งั้นขิมฟ้องแม่พี่แน่!”

เทรย์ซิสไม่สนใจ ในขณะที่สายขิมพยายามขัดขืนแต่กลับสู้แรงผู้ชายไม่ได้ มาถึงเตียงเขาผลักเธอลง ตุ้บ! ก่อนจะตามมาคร่อมร่างบาง กดข้อมือเล็กลงเตียงอย่างแรงจนคนใต้ร่างทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ

“พี่เทรย์ซิส! ปล่อยขิมนะ!”

“ทีเมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้”