บทที่ 10

“เด็กมึงแม่งโคตรได้เลย” เสียงของคเชนทร์ดังขึ้นแข่งกับเสียงเพลง ‘Gasolina’ ที่ดีเจกำลังเปิด ภาพสายขิมกำลังเต้นกับเพื่อนในเพลงนั้นในอาการเมาอย่างสนุกสนาน

เธอดูโดดเด่นจนยากจะละสายตา ถึงท่าเต้นจะไม่ได้เซ็กซี่เย้ายวนเกินไป แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้มองแล้วไม่อยากหันไปทางอื่น

“ต้องให้กูบอกอีกรอบ ยัยนั่นไม่ใช่เด็กกู” เขาตวัดสายตามองคเชนทร์ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

พูดไม่เข้าหูฉิบหาย…

“ทำไมไม่ลองกินเด็กดูวะ เผื่อชีวิตมึงมันจะมีสีสันขึ้นมาบ้าง” คเชนทร์พูดแล้วหันไปมองตะวัน

“นั่นดิ น้องเขาออกจะสวยแถมโคตรมีเสน่ห์ ถ้าไม่ติดว่าของมึง…เสร็จกูล่ะ” ตะวันยกยิ้ม

“พวกเหี้ย…” ต้องให้เขาย้ำอีกกี่รอบ พวกมันถึงจะเข้าใจว่าสายขิมไม่ใช่ ‘ของเขา’ พูดกับพวกนี้เปลืองน้ำลายเปล่า

เทรย์ซิสยกเหล้าขึ้นดื่มต่ออย่างใจเย็น สายตาคมเข้มเลื่อนไปมองสายขิมที่กำลังเต้นกับเพื่อน ตอนนี้เธอแทบไม่สนใจอะไรแล้วเพราะเมาเต็มที่

จริงๆ แล้วเธอสวยและดูมีเสน่ห์อย่างที่เพื่อนของเขาพูด เพียงแค่เขาไม่ได้ชอบเท่านั้นเอง ในขณะเดียวกัน สายขิมหมุนตัวมาสบตากับเขา เธอส่งยิ้มให้เพราะเมา เขาจึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะยกเหล้าในแก้วที่เหลือขึ้นดื่มจนหมด

“แต่กูว่าน้องเขาก็ดูเหมาะกับมึงดีนะ” ตะวันพูดขึ้นอีกครั้ง “มึงนิสัยนิ่งๆ เย็นชา ส่วนน้องเขาค่อนข้างซนเลย กูว่ามึงเหมาะกับคนแบบนี้แหละ”

“คือจะทำให้กูเอาเด็กนั่นมาเป็นเด็กกูให้ได้?”

“พวกกูแค่บอกว่าน้องเขาเหมาะกับมึง” ตะวันพูด พลางหันไปยิ้มกับคเชนทร์

“กูไม่ชอบเด็กนั่น”

“รู้ไหมว่าคำนั้นมันอาถรรพ์ กูเห็นคนชอบพูดกัน ระวังนะเว้ย ไม่ชอบอะไรมักจะได้อย่างนั้น” คเชนทร์ว่า

“เพ้อเจ้อ” คำนั้นคงอาถรรพ์แค่พวกมันนั่นแหละ สำหรับเขามันไม่มีวันเกิดขึ้น

Empire Rich

ติ๊ง…

เทรย์ซิสก้าวออกมาจากลิฟต์ สายตามองใครบางคนที่พยายามใช้คีย์การ์ดในมือแตะประตูห้องของเขา ลมหายใจถูกถอนออกมาเบาๆ ขาแกร่งก้าวเข้าไปหาตัวปัญหาคนเดิมอีกครั้ง

“นี่มันห้องฉัน” เขาเอ่ยบอกสายขิมเสียงเรียบ กดสายตาลงมองเจ้าของใบหน้าสวยหวานแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

“ห้องขิมต่างหาก…” สายขิมที่กำลังเมาเงยหน้าขึ้นมองเทรย์ซิสซึ่งยืนจ้องเธออยู่

“ห้องเธออยู่ทางนู้น”

“ไม่ใช่! ห้องนี้ต่างหาก” คนเมามองไปยังห้องฝั่งตรงข้าม ก่อนจะส่ายหัวไปมา หันมาตอบกลับอีกคนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างมั่นใจ

“วุ่นวายฉิบหาย” เขาพึมพำเบาๆ อย่างอยากกุมขมับ ก่อนจะลากแขนสายขิมไปยืนหน้าประตูห้องของเธอ

“อ๊ะ! เจ็บนะ” คนเมาบ่นอุบ

“ห้องเธออยู่นี่ยัยโง่” เขาบอกเสียงเข้ม ก่อนจะหันกลับไปที่ห้องตัวเอง หยิบคีย์การ์ดออกมาแตะประตูแล้วผลักเข้าไปด้านใน

แต่ทว่า…

เทรย์ซิสชะงัก หันขวับกลับไปมองประตูที่ไม่ได้ถูกปิดลง ภาพสายขิมใช้เท้าดันไว้ ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาข้างในแล้วปิดประตูตามหลัง

“นี่เธอ!”

“นี่มันห้องขิม พี่เทรย์ซิสนั่นแหละ ออกไปเลย”