บทที่ 2

“พวกท่านใจดีกับแกมากขนาดนี้ อย่าทำให้พวกเขาผิดหวังล่ะ”

“…”

“ได้อยู่คอนโดห้องล่ะยี่สิบกว่าล้าน บุญวาสนาของแกแล้วสายขิม”

“…”

“ทำตัวให้ดีๆ ถ้าแกทำตัวไม่ดีป้าจะบอกคุณเซนต์ส่งแกกลับไปอยู่ที่เดิม”

เสียงบ่นดังต่อเนื่องตลอดทาง จนสายขิมหยิบหูฟังแบบสายขึ้นมาเสียบเข้าโทรศัพท์แล้วนั่งฟังเพลงแทนการฟังป้าบ่น ไม่ได้ตั้งใจจะเมิน เพียงแต่ประโยคเดิมถูกพูดซ้ำไปซ้ำมาจนเธอไม่อยากฟังแล้ว

‘ป้าหยก’ มองหลานสาวผ่านกระจกมองหลัง เห็นอีกฝ่ายนั่งฟังเพลงเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างอ่อนใจ

สายขิมเป็นคนดื้อรั้นและค่อนข้างเอาแต่ใจ ตอนเด็กๆ ได้ฉายา ‘ลิงน้อย’ เพราะความซนล้วนๆ

ตอนเด็กๆ สายขิมเคยปีนต้นไม้แล้วตกลงมา โชคดีที่ต้นไม่สูงมาก ถามว่าเข็ดไหม? ไม่เลย พอแผลหายดีก็กลับไปปีนเล่นใหม่เหมือนเดิม

สายขิมย้ายมาอยู่กรุงเทพตามลำพังตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนนี้อยู่ปีสองแล้วเลยหาที่อยู่ใหม่เพราะที่เดิมค่อนข้างไกลมหา’ลัย หอพักเดิมสายขิมเป็นคนหาเอง เห็นว่าถูกเลยเลือกที่นั่น

ขึ้นปีสองเธอเลยหาที่อยู่ใหม่ให้ โชคดีเจ้านายของเธอใจดี ให้ไปอยู่คอนโดเดิมของคุณน้ำตาลชั่วคราว

คุณน้ำตาลบอกว่าตั้งใจเก็บห้องนี้ไว้ให้ลูกชาย แต่ทางนั้นบอกไม่ชอบเพราะห้องดูหวานเกินไป พอรู้ข่าวว่าหลานสาวของเธอกำลังหาที่อยู่ใหม่เลยให้มาอยู่ที่นี่โดยไม่คิดค่าเช่าสักบาท

ตอนแรกจะไม่ให้จ่ายยันค่าน้ำและค่าไฟ แต่เธอเกรงใจเลยขอจ่ายเองในส่วนนั้น

Empire Rich

“โห้ป้าหยก โคตรหรูอะ” เธอเปิดประตูรถลงมา ก่อนจะตะลึงกับความหรูหรา ที่นี่ช่างไม่เข้ากับไลฟ์สไตล์ของตัวเองเอาเสียเลย “สาบานนะว่านี่คือคอนโด นึกว่าโรงแรมหรูระดับห้าดาว”

สายขิมกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะไปสะดุดกับพนักงานผู้ชายในชุดเนี้ยบ กำลังเดินเข็นรถเข็นกระเป๋ามาแล้วหยุดลงตรงหน้า พร้อมส่งยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพ

“เดี๋ยวผมช่วยยกของนะครับ”

การเป็นคนรวยมันดีอย่างนี้นี่เอง…

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอคอนโดในย่านคนรวย ด้านหน้ามีรถหรูทั้งเฟอร์รารี แลมโบกินี โรลส์รอยซ์ และอีกมากมายจอดเรียงรายราวกับงานประกวดรถ

“ป้าหยก ขิมจะได้อยู่คอนโดนี่จริงๆ เหรอ” เธอขยับเข้าไปกระซิบถามป้าหยก ขณะพนักงานกำลังช่วยกันขนของลงจากรถใส่รถเข็น

“อือ”

“หรูมากเลยนะป้า!”

“อย่าลืมขอบคุณคุณๆ ด้วยล่ะ”

คุณๆ ที่หยกพูดถึงตลอดทางก็คือ เซนต์กับน้ำตาล ซึ่งเป็นเจ้านายของตัวเอง

สายขิมกับหยกขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นยี่สิบ เมื่อมาถึงหยกก็พาหลานสาวไปยังห้อง 2002 ซึ่งเป็นห้องเดิมของเจ้านาย

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมของความหรูหราก็ตีหึ่งเข้าจมูกเธอทันที

กลิ่นความรวยเป็นแบบนี้นี่เองสินะ…

ภายในห้องถูกตกแต่งในโทนคลีนๆ มินิมอล ตามสไตล์ที่เจ้าของห้องชื่นชอบ เมื่อเดินลึกเข้าไปอีกเล็กน้อยจะพบกับห้องโถงขนาดใหญ่ และตรงหน้าคือกระจกใสบานกว้างที่สามารถมองเห็นวิวตึกของกรุงเทพฯ ได้อย่างชัดเจน

วาสนาแกจริงๆ ยัยสายขิม

ไม่นานกระเป๋าและของทั้งหมดก็ตามมา หากเป็นหอพักเดิมของเธอคงได้ขนของขึ้นตึกเอง แต่ที่นี่ขึ้นมารอสวยๆ เดี๋ยวพนักงานก็เอาขึ้นมาให้

“เจ้านายป้านี่รวยไม่เบาเลยนะ” เธอไม่เคยเห็นเจ้านายของป้าหยกหรอก แต่สังเกตจากคอนโดที่อยู่แล้วเดาว่าคงรวยมาก

“รวยมากเลยล่ะ คุณเซนต์เป็นหัวหน้ายากูซ่า ส่วนคุณน้ำตาลก็ระดับหลานสาวเจ้าของมหา’ลัยที่แกเรียนอยู่”

“ฮะ!” เรียนมาจนขึ้นปีสองเพิ่งรู้ว่าเจ้านายป้าหยกเป็นหลานสาวเจ้าของมหา’ลัยวาแซร์

แถมที่พีคไปกว่านั้นคือ…