บทที่ 3

ปัง…

เธอปิดประตูลงแล้วยืนนิ่งราวกับยังไม่เชื่อ ว่าเพิ่งเจอผู้ชายคนนั้นที่นี่ ยกมือตีแก้มตัวเองเบาๆ ไม่เพียงแค่นั้นยังหยิกแก้มเพื่อเช็กดูว่านี่ความฝันหรือเรื่องจริง

“โอ๊ย!” เจ็บแบบนี้แสดงว่าไม่ใช่ความฝัน และที่เธอเห็นเขาอีกครั้งก็คือเรื่องจริง “โลกกลมจังวะ”

เธอเดินไปวางถุงข้าวเย็นบนโต๊ะ มือเล็กหยิบกล่องผัดซีอิ๊วที่ป้าสั่งมาให้เพราะรู้ว่าเป็นของโปรดออกมา แกะตะเกียบที่ร้านแถมมาให้ออก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาวางไว้ตรงหน้า กดเข้าแชตของนัตตี้แล้ววิดีโอคอลหา ไม่นานปลายสายก็รับ

(ว่าไง อุ๊ย! ห้องใหม่เหรอนั่น)

“อือ”

(เห็นแค่นี้ก็รู้แล้วว่าหรู ระดับเอ็มไพร์ริช)

คอนโดหรูใจกลางเมือง ลูกบ้านระดับไฮโซ ดารา และนักธุรกิจทั้งนั้น วาสนาของสายขิมจริงๆ ที่ได้อยู่ในสังคมดีๆ แบบนั้น

“แต่นั่นไม่สำคัญหรอก เรื่องนี้สำคัญกว่า”

(ว่ามา พร้อมเมาท์)

“มึงจำที่เราไปกินเหล้ากันวันวันนั้นได้ป่ะ ที่เราแพ้พนันพวกขวัญ ไบร์ท เขตอะ”

(จำได้ๆ)

“แล้วมึงจำผู้ชายที่เขตให้กูเข้าไปขอจูบได้ไหม”

(อ่า ทำไม?)

“กูเจอเขาที่นี่ อยู่ห้องตรงข้ามกูเลย”

(ฮะ? จะ…จริงจัง?)

“ใช่ แม่งโลกกลมฉิบหาย”

(กูว่าโลกมึงเป็นดาวเคราะห์จริงๆ แล้วแหละขิม รอบก่อนก็เจอพี่สกาย แต่รอบนี้กูว่าหนักกว่า)

คนที่นัตตี้พูดถึงคือคนคุยเก่าของเธอ ตอนนี้เลิกคุยไปแล้วเพราะนิสัยเหี้ยเกินไป

“ทำไงดีนัตตี้ กูอายเขาว่ะ”

(เขาจำมึงไม่ได้หรอก เชื่อกู)

“แต่เขามองหน้ากูด้วยนะ”

(คนเราปกติมันก็ต้องมองกันอยู่แล้วป่ะ)

“ถ้าเป็นคนอื่นกูคงไม่คิดอะไร แต่นี่มันเขาไง” ต่อให้คืนนั้นเจอกันไม่ถึงสิบนาที แต่ภาพเหตุการณ์ทุกอย่างยังคงฉายซ้ำเหมือนภาพยนต์เรื่องหนึ่ง นึกถึงคืนนั้นทีไรบอกตามตรงเลยว่าอายมาก

(รวยขนาดนั้นกูว่าไม่ได้จูบแค่มึงคนเดียวหรอก ทรงนี้เด็กเยอะ เขาไม่มีเวลามานั่งสนใจแค่มึงหรอกเชื่อกู) นัตตี้พยายามพูดให้เพื่อนสบายใจ

“มึงคิดแบบนั้นจริงดิ?”

(กูพูดปลอบใจมึงไปงั้นแหละ ถ้ากูตกอยู่ในสถานการณ์แบบมึงก็คงอาการเดียวกันกับมึงตอนนี้ แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยผ่าน)

สายขิมถอนหายใจออกมาเบาๆ ฟังจากเพื่อนพูดดูเหมือนทำง่ายแต่จริงๆ แล้วทำยากมาก ความตื่นเต้นที่ได้ย้ายมาอยู่คอนโดหรูหายไปในชั่วพริบตา เมื่อรู้ว่าคนที่เธอเข้าไปขอจูบในคืนนั้น…อยู่ห้องฝั่งตรงข้าม

หลังจากคุยกับเพื่อนไปด้วย กินข้าวไปด้วยจนเสร็จ สายขิมก็ต้องรีบวางสายเพราะแบตโทรศัพท์เหลือเพียงห้าเปอร์เซ็นต์

เธอเดินไปเสียบสายชาร์จ ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไปมองประตูห้องตัวเอง แล้วตัดสินใจเดินไปยืนหน้าประตู ค่อยๆ ส่องตาแมวมองไปยังห้องฝั่งตรงข้าม

ห้องของเขาคนนั้น…

กึกก

เขากลับมาพอดี…

กำลังเปิดประตูเข้าห้อง แต่จู่ๆ หยุดนิ่งแล้วหันมาทางห้องของเธอ สายตาคู่นั้นดูนิ่งและเย็นชาแบบเดียวกับที่ใช้มองเธอในคืนนั้นเป๊ะ

เหมือนเขาจะรู้ว่ากำลังถูกมองอยู่ เพราะสายตาคู่นั้นมองตรงมาที่ประตูห้องเธอ ตรงกับตาแมวที่เธอกำลังแอบมองเขาอยู่พอดี

ทั้งที่มีประตูคั่นกลาง แต่เธอกลับรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ กับสายตาของเขาอย่างบอกไม่ถูก ทำให้เธอรีบถอยออกจากตรงนั้นทันที

“ทำไมต้องมาอยู่ใกล้กันด้วย…” เธอบ่นอุบ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงโซฟา มือหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จแบตอยู่ขึ้นมาเขี่ยเล่น พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นวิวช่วงเย็นสวยๆ

สบายใจจัง

เธอกดเข้ากล้องแล้วถ่ายรูปวิวสวยๆ อัปลงสตอรี่ไอจี และไม่ลืมส่งไปให้แม่ดูด้วย

วันต่อมา

มหาวิทยาลัยวาแซร์

“น้องมึงอยู่ไหน” เธอหันไปถามนัตตี้ ที่ลากเธอให้พามาหาน้องชายที่คณะวิศวะ