บทที่ 13

12

ก็ตรงสเปกดี

2 วันต่อมา

ดวงตากลมโตเหลือบมองตนเองผ่านกระจกภายในห้องนอนก่อนจะเอื้อมมือแตะลงบนรอยแดงที่คอตนเองเบา ๆ รอยดูดเริ่มจางลงแล้วคงไม่มีใครสังเกตเห็น เมื่อมองสังเกตร่างกายตนเองเรียบร้อยร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็เดินออกมาจากห้องเพื่อออกมารอรถเมล์ที่หน้าซอยเข้าหอของตน รอไม่นานรถเมล์สายประจำทางก็เลื่อนมาจอด เท้าเรียวเล็กบนรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่ใจก้าวเดินขึ้นไปแล้วมองหาที่นั่ง ก่อนที่เธอจะเลือกนั่งติดริมหน้าต่างตรงเกือบท้ายรถ

กอหญ้าหยิบหูฟังออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างแล้วเสียบกับโทรศัพท์เปิดเพลงฟังทันที สายตาก็คอยทอดมองไปยังนอกกระจกรถเมล์ไปด้วย ผู้คนมากมายต่างทยอยกันเดินขึ้นมาบนรถ เมื่อรถจอดตามป้ายต่าง ๆ กระทั่งคนเต็มทั้งคัน

ใช้เวลาเดินทางไม่นานมากก็เดินทางมาถึงมหาลัย กอหญ้าหยิบเงินเหรียญออกมาจ่ายตังค์ให้กับกระเป๋ารถเมล์ก่อนจะเดินเบียดกับผู้คนลงมาตรงประตูทางออกท้ายรถ นักศึกษาที่ลงตรงหน้าป้ายคาบาเรียลมีเพียงกอหญ้าเพราะคนอื่นล้วนขับรถส่วนตัวของตนเองมาหมด

พอลงมาจากรถร่างเล็กก็เดินเข้ามาในมหาลัยและตรงดิ่งไปยังคณะของตนเอง ซึ่งทุกการก้าวเท้าเดินของเธอก็มีสายตาของเหล่านักศึกษาคอยมองอยู่เป็นระยะ มองแล้วแอบซุบซิบกันจนทำเอาเธอแปลกใจไม่น้อย แต่กอหญ้าก็ไม่ได้สนใจอะไรเดินตรงมายังตึกเรียนของตนเองและขึ้นไปบนห้องเรียนทันที มือเล็กเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปข้างในก็เห็นกลุ่มเพื่อนมาถึงก่อนแล้ว

“ทางนี้กอหญ้า” นินิวเอ่ยเรียก กอหญ้าจึงเดินเข้าไปหา เธอนั่งอยู่ข้างเมษา ส่วนควีนและนินิวนั่งด้วยกัน

“ทำไมแกมาสายจัง”

“สายหรอ ไม่เห็นจะสายตรงไหนเลย” กอหญ้าตอบเมษาแล้วหย่อนตัวนั่งลงที่นั่งของตนเอง

“นี้กอหญ้า แกเดินเข้ามาในคณะมีใครมองแกแปลก ๆ ป่ะ” นินิวหันหน้ามาเม้าท์มอย

“อื้อ ทำไมหรอ”

“อย่าบอกนะว่ายังไม่รู้เรื่อง” ควีนพูด

“ไม่อ่ะ หมายถึงเรื่องอะไร”

“แกจำวันเชียร์กลางได้ป่ะ ที่พี่เจคเอาเสื้อช็อปให้แกใส่อ่ะ แล้วมันก็มีคนถ่ายรูปจนกลายเป็นข่าว” เมษาเล่าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตนเองขึ้นมาพร้อมกับเปิดข่าวจากเพจของมหาลัยขึ้น แต่ปรากฏว่าข่าวมันถูกลบไปแล้ว “อ้าว ข่าวถูกลบไปแล้วอ่ะ”

“ข่าวประมาณไหนหรอ” กอหญ้าถามออกไปด้วยความสงสัย หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่ทำให้แบดซ์มาหาเรื่องเธอ คงใช่ละมั้ง…

“ก็ประมาณว่าแกกับพี่เจคเป็นมากกว่ารุ่นพี่รุ่นน้องในคณะ มีทั้งพวกที่แอบจิ้นแกกับพี่เขา แล้วก็มีพวกแฟนคลับที่ไม่ชอบด้วย” ควีนพูด ทำให้ใบหน้าเรียวใสพยักหน้าตอบเบา ๆ เธอไม่รู้ว่าควรตกใจดีไหมเพราะว่าตอนนี้ข่าวมันก็ถูกลบออกไปแล้ว อีกอย่างก็โดนคนใจร้ายรังแกไปแล้ว ถึงรู้ก็ย้อนกลับไปทำอะไรไม่ได้

“เรื่องมันผ่านมาแล้ว เราห้ามความคิดคนไม่ได้หรอก อย่าไปสนใจเลย พวกแกก็รู้ว่าเรากับพี่เจคไม่มีทางเป็นมากกว่ารุ่นพี่กับรุ่นน้องในคณะแน่นอน” กอหญ้าเลือกที่จะตอบบ่ายเบี่ยงออกไปเพราะเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าตนเองบริสุทธิ์ แล้วก็คงทำให้ถูกใจใครไม่ได้ แค่ใช้ชีวิตไม่ให้ลำบากในแต่ละวันก็พอ

“นั่นหน่ะสิ พี่เจคเขาดังจะตายอย่าให้มีข่าวกระแสอะไรกับเพื่อนเราเลย มันไม่ใช่ผลดีหรอก” เมษาพยักหน้าเห็นด้วยแล้วหลังจากนั้นบทสนทนาระหว่างกลุ่มเพื่อนก็เงียบลงเพราะตอนนี้เหล่านักศึกษาในเซคเดียวกันก็เข้ามาภายในห้องเรียนเยอะมากแล้ว

และการเข้ามาของแต่ละคนก็ไม่วายที่จะมองมาที่กอหญ้าแต่เธอก็ไม่ได้เก็บสายตาพวกนั้นมาใส่ใจ

…

ตกเย็นในวันเดียวกัน

ภายในห้องชมรมดนตรีมีร่างของแบดซ์และเจคนั่งอยู่ด้วยกันสองคน สาเหตุก็เพราะว่าเพื่อนในแก๊งต่างแยกย้ายกันกลับไปหมดแล้ว

“วันนี้มึงได้เอาเสื้อช็อปมาคืนกูมั้ย” แบดซ์เอ่ยถามออกไปพลางกระดกกระป๋องเบียร์เข้าปาก พวกเขามักมีเบียร์กระป๋องติดตู้เย็นเอาไว้ในห้องชมรมเสมอ ซึ่งมหาลัยปกติก็คงทำไม่ได้แต่นี่เป็นแก๊งเด็กมีอิทธิพลที่มาอยู่รวมตัวกันการทำผิดกฎอะไรหลายๆ อย่างจึงไม่มีใครกล้าว่าหรือกล้าขัดอะไร แม้แต่อาจารย์ก็ไม่กล้า

“เอามา รอแป๊บ” เจคตอบแล้วเดินไปคว้ากระเป๋าแล้วหยิบเสื้อช็อปของแบดซ์ออกมาพร้อมกับโยนลงบนตักเพื่อนส่ง ๆ

“กูมีไรอยากถามหน่อย”

“ว่ามาดิ” เจคตอบแล้วทิ้งตัวนั่งลงที่เดิม

“มึงจริงจังกับยัยนั่นหรอ”

“หมายถึงใคร น้องกอหญ้า ?”

“อืม”

“ถามทำไม”

“กูอยากรู้ไม่ได้เลยรึไง” แบดซ์ตอบออกไปแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่นัก

“น้องมันตรงสเปกดี”

“….” แบดซ์เงียบ รอบก่อนบอกกอหญ้าน่ารัก รอบนี้บอกตรงสเปก ก็คงจะไม่เล่น ๆ แล้ว

“ก็แค่อยากเอา ไม่ได้คิดจริงจัง แต่ถ้าไปกันรอดก็อาจจะจริงจัง”

“อืม”

“ทำไม หรือมึงก็ชอบกอหญ้า” เจคหรี่ตาถาม

“เปล่า กูไม่ได้อยากมีใครตอนนี้”

“แล้วแพมมี่ คืออะไรวะ”

“คู่นอนขาประจำไง” แบดซ์ตอบออกมาเสียงเรียบ เขาเป็นคนไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครเท่าไหร่นักแต่จะยุ่งบ้างบางครากับคนที่สนใจและอยากเอาจริง ๆ และแพมมี่ก็เป็นคนคนนั้น ไม่ถึงขั้นว่าจะเอามาคบเป็นแฟนแต่ก็อยู่ระหว่างสถานะคู่นอนและคนคุยถ้าดีก็ไปต่อถ้าไม่ดีก็หยุด

“แต่มึงเองก็ดูสนใจน้องไม่น้อยเลยนะ เคยรู้จักกันมาก่อนรึเปล่า”

“รุ่นน้องตอนเรียนมอปลาย เคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน” และแน่นอนว่าแบดซ์ไม่ยอมบอกความจริงออกไป เขาไม่ยอมแสดงท่าทีออกไปหรอกว่าตนเองเคยเป็นแฟนเก่ากับกอหญ้า กับผู้หญิงแบบนั้นขึ้นชื่อว่าเคยคบก็อายไปถึงไหนต่อไหน สั่งสอนตอนอยู่ลับหลังคนอื่นก็พอ

“ถ้าแบบนั้นก็ดี”

“แล้วเรื่องข่าวมึงเคลียร์แล้วใช่ไหม”

“ผู้จัดการกูเคลียร์ให้ เรียบร้อยหมดแล้ว”

“เซฟตัวเองด้วย”

“รู้แล้วหน่า” เจคตอบออกมาแบบติดเล่นพลางเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ในมือเล่นไปด้วย และในตอนนั้นเอง..

“สองหนุ่มคุยอะไรกันอยู่เอ่ย” เสียงของแพมมี่ก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับร่างสวยที่เดินเข้ามาในห้องชมรม แพมมี่สวมชุดนักศึกษารัดรูป หุ่นสวย ใบหน้าดูแรงและออกทางเซ็กซี่ เธอเรียนอยู่คณะบริหาร เป็นดาวของคณะ

“เรื่อยเปื่อย ได้แบดซ์มันนัดมาหรอ” เจคทักแพมมี่ แพมมี่และกลุ่มของพวกเขาค่อนข้างเจอกันบ่อย เพราะแพมมี่ตัวติดกับแบดซ์อยู่พักหนึ่งใหญ่ ๆ

“ใช่แล้วแหละ” ตอบแล้วก็เดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างกายแบดซ์

🔥🔥🔥