บทที่ 14

13

โกรธจนมือสั่น

20.00 น.

ถึงเวลานัดที่ต้องไปงานวันเกิดของแพมมี่ที่เพนเฮาส์ของแบดซ์แล้ว ความเป็นจริงเธอไม่ได้อยากไปมากนักแต่เพราะโดนเขาบังคับ และคงไม่สามารถปฏิเสธได้ กอหญ้าเหลือบมองตนเองผ่านหน้ากระจกภายในห้องนอน ตรีมวันเกิดวันนี้คือตรีมชุดนักเรียนเธอจึงเลือกสวมชุดนักเรียนของตนเองสมัยเรียนมอปลาย เป็นชุดนักเรียนแขนยาวผูกเนกไทและกระโปรงสีดำลายสก็อตสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย ไม่ได้ดูโป๊มาก ก็พอใส่ไปร่วมวันเกิดได้

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จกอหญ้าก็ออกเดินทางด้วยการนั่งแท็กซี่ไปที่เพนเฮาส์ของแบดซ์ทันที ใช้เวลาเดินทางไม่นานก็มาถึงงานวันเกิดของแพมมี่จัดขึ้นที่ริมสระของเพนเฮาส์หรู รอบบริเวณสระถูกตกแต่ง มีเครื่องดื่มและของกินมากมายเป็นปาร์ตี้ที่ใหญ่พอสมควร

คนตัวเล็กยืนอ้ำอึ้งอยู่หน้าทางเข้า เธอมองดูแต่ละคนพลางสำรวจไปด้วย ชุดนักเรียนที่สวมกันมา ออกไปทางโป๊และแนวเซ็กซี่มากกว่า จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ดูเหมือนจะแต่งตัวออกไปทางเดียวกันกับเธอ นั้นก็คือขนมผิง

“น้องก็มาด้วยหรอ เข้าไปในงานพร้อมพี่มั้ย” แล้วในตอนนั้นเองร่างเล็กของขนมผิงก็เดินเข้ามาทัก ทำให้กอหญ้าหลุดจากห้วงความคิดของตนเองแล้วมองหน้าเธอ

“พี่ผิง^^” เธอเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเพราะอย่างน้อย ๆ ก็รู้สึกเป็นมิตรกับขนมผิงมากที่สุด

“ดีใจจังเจอเราที่นี่ด้วย พี่ไม่ค่อยอยากมาเลยแต่โดนยูกิบังคับ แล้วเราล่ะ รู้จักกับแพมเหรอ”

“ไม่ค่ะ พี่เจคชวนมา ส่วนพี่แพมกอหญ้าก็พึ่งเคยเจอตอนอยู่ชมรมเมื่อตอนเย็นนี่เอง”

“เรามาอยู่กับพี่ได้นะ” ขนมผิงตอบแล้วถือวิสาสะจับมือกอหญ้าแล้วจูงเข้าไปในงาน ด้วยความที่เธอและขนมผิงมีความคล้ายกันอยู่พอสมควรเลยทำให้เข้ากันได้ง่าย พอสองสาวเดินเข้ามาในงานยูกิก็เดินถือแก้วเครื่องดื่มเข้ามาทัก

“ไปนั่งด้วยกันเร็ว” ว่าแล้วยูกิก็เดินนำไปยังกลุ่มของตน ก็คือกลุ่มของแบดซ์ทั้งหมด มีแพมมี่นั่งข้างกายแบดซ์ ส่วนเพื่อนของแพมมี่ก็นั่งแยกกันอีกสองสามกลุ่ม บ้างก็ลงเล่นนํ้านัวเนียกันในสระ คนที่ลงไปแช่อยู่ในสระสวมเพียงชั้นในสองชิ้น ส่วนผู้ชายถอดเสื้อโชว์ท่อนบน กอหญ้ามองดูแล้วก็เดินตามรุ่นพี่คนสวยสองคนไปยังกลุ่มของแบดซ์อย่างเลี่ยงไม่ได้

“มาพอดีเลยแขกคนสุดท้ายของงาน แต่ชุดไม่ผ่านเลยนะคะ” แพมมี่มองสองสาวที่เดินเข้ามานั่งร่วมวงใหม่แล้วเอ่ยทัก ก่อนที่ขนมผิงจะปลีกตัวไปนั่งข้างกายริวเซย์แบบไม่มีเหตุผลแต่สีหน้าของเธอก็ไม่ค่อยเต็มใจนัก ส่วนยูกิก็นั่งลงข้างกายขนมผิง เธอเว้นระยะห่างกับเจค และมันก็เหลือที่นั่งว่างแค่ที่เดียวกอหญ้าเลยหย่อนก้นนั่งลงข้างกายเจคอย่างเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน

“สองคนนี้แต่งตัวไม่ค่อยเป็น แกอย่าไปถือสาเลย” ยูกิพูด

“โอเค ข้อยกเว้นก็ได้ ไหน ๆ ก็มากันครบแล้วเรามาชนกันหน่อยไหม”

“เอาสิ” เจคพยักหน้าตอบแล้วเป็นคนเริ่มยกแก้วขึ้น แล้วทุกคนภายในโต๊ะก็ยื่นแก้วมาชนพร้อมกันหมดก่อนจะยกขึ้นดื่ม

กอหญ้ายกเครื่องดื่มกรอกปากตนเอง พลันความขมปร่าของรสแอลกอฮอล์ก็ผ่านลงคอทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีนัก เธอค่อย ๆ ดื่มมันทีละนิดและสีหน้าก็บ่งบอกออกมาอย่างชัดเจน กอหญ้าเป็นคนที่ดื่มหมดคนสุดท้ายของกลุ่ม

“ดื่มไม่เก่งหรอ” เจคเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างกายก่อนที่มือเรียวจะวางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะแล้วพยักหน้าตอบ

“ค่ะ กอหญ้าดื่มไม่ค่อยเก่ง”

“เรามาเล่นเกมกันหน่อยไหม บรรยากาศจะได้ไม่จืด” แล้วในตอนนั้นเองแบดซ์ก็เอ่ยขึ้นมาก่อนที่ริวเซย์จะถามออกมาพลางยกแขนขึ้นโอบบ่าขนมผิง

“เกมอะไร”

“ก็แค่ยกดื่มพร้อมกัน ใครหมดช้าโดนเจ้าของวันเกิดสั่งให้ลงโทษ”

“ให้แบดซ์เป็นคนสั่งลงโทษด้วยสิ แพมไม่อยากสั่งคนเดียว”

“ไม่มีปัญหา ว่าไง เล่นกันไหม”

“อืม เอาดิ” เคเลนตอบ

“เกมง่ายดี” ไคโรพูดขึ้นมาบ้างก่อนที่เขาจะหยิบขวดเครื่องดื่มราคาแพงมารินใส่แก้วให้ทุกคน และคนที่ดูเหมือนไม่อยากเล่นมากที่สุดคือกอหญ้า เธอดื่มไม่เก่งและเมาง่ายเลยไม่ค่อยอยากจะดื่มมันสักเท่าไหร่

“รินเหล้าครบทุกแก้วแล้ว แพมจะนับแล้วเราก็ชนกันนะ ชนแล้วให้ดื่มทันที” เจ้าของวันเกิดพูดขึ้นมาด้วยความนึกสนุกก่อนที่เธอจะจับแก้วของตน กอหญ้าเองก็เอื้อมมือสั่นเทาของตนเองจับแก้วตรงหน้าเช่นกัน เครื่องดื่มที่อยู่ในแก้วเกือบครึ่งและรสชาติของมันก็ค่อนข้างแย่ ทั้งที่รู้ว่าเธอดื่มไม่เก่งแต่ทำไมแบดซ์ถึงชวนทุกคนเล่นเกมนี้กันนะ

“เอาละนะ One, two, three, shred~~~”

“พยายามอย่าให้ลิ้นโดน รีบกรอกเข้าปากแล้วกลืน ยิ่งดื่มช้ายิ่งขม” เจคกระซิบบอกเธอเบา ๆ แล้วนั้นมันทำให้ใบหน้าหล่อของเขามันเข้าใกล้แก้มเนียนใส แบดซ์จ้องมองความใกล้ชิดของทั้งสอง พร้อมกับบีบแก้วเหล้าในมืออย่างไม่พอใจกับความใกล้ชิดนั้น แต่เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีออกไปมาก

“เข้าใจแล้วค่ะ” เรียวปากสีหวานเอ่ยตอบออกมาเบา ๆ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มชนแก้วกันแล้วยกกรอกเข้าปากอีกรอบ รอบแรกขนมผิงเป็นคนแพ้เพราะเธอหมดช้าที่สุดในกลุ่ม แต่บทลงโทษนั้นมันก็เบาพอสมควรเลยไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่

พอมารอบที่สองที่เริ่มเล่นกันต่อก็กลับเป็นกอหญ้าที่แพ้…

“แพมไม่มีอะไรจะลงโทษน้องเลยอ่ะ พึ่งรู้จักกันซะด้วย งั้นถอดชุดนักเรียนออกแล้วเหลือแค่บิกินี่สองชิ้นพร้อมกับลงไปแช่ในสระหน่อยเป็นไง แช่สักสามสิบวิไม่นานมาก นี่เบาสุดแล้วนะ” แพมมี่ใช้มือเท้าคางแล้วเอ่ยออกมา แต่บทลงโทษของเธอกลับทำให้กอหญ้าไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่ ทำไมของเธอกับของขนมผิงมันต่างกันขนาดนี้ มันไม่น่าอายไปหน่อยหรอถ้าต้องถอดโชว์ขนาดนั้น แต่คนอื่นก็ทำกัน ก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง…

มันติดแค่ตรงรอยดูดบนตัวของเธอต่างหาก

“ถอดแค่กระดุมได้ไหมคะ”

“ไม่ได้ ต้องเล่นตามกฎ” แพมมี่ตอบออกมาทันควัน กอหญ้านึกอายแต่เธอก็ต้องทำเพราะมาอยู่ตรงจุดนี้แล้วจะออกไปมันก็คงไม่ง่าย

“ค่ะ”

“โอเครึเปล่า” ก่อนที่มือเรียวจะเริ่มปลดกระดุมเสื้อของตนเองเจคก็เอ่ยถามขึ้นโดยมีสายตาของทุกคนคอยจับจ้องมองมาอยู่และเกมในกลุ่มตอนนี้ก็เริ่มดึงดูดความสนใจจากแก๊งเพื่อนของแพมมี่ให้หันมามองแล้ว