บทที่ 15

14

บทลงโทษของคนแพ้

“อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะปากเก่งได้นานแค่ไหน” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ตอบออกไปแบบนั้นแต่เธอก็ตอบมันออกไปแล้วและมันก็ค่อนข้างทำให้คนฟังอย่างแบดซ์รู้สึกโมโหขึ้นมามากกว่าเดิมเท่าตัว แล้วมือหนาก็ออกแรงบีบข้อมือเล็กแน่นมากกว่าเดิมพร้อมกับฉุดกระชากลากถูคนตัวบางขึ้นมาบนชั้นสองของเพนเฮาส์หรู โดยกอหญ้าก็พยายามใช้แรงที่มีทั้งหมดของตนเองเพื่อให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็ไม่เป็นผล

“พี่แบดซ์ ปล่อย!”

“….” เจ้าของร่างกายกำยำไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาออกแรงลากอดีตแฟนสาวตรงมายังห้องนอนของตนเอง

เท้าหนาถีบประตูเข้าไปอย่างรุนแรงแล้วผลักร่างบอบบางให้นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง ก่อนจะหันหน้ากลับมาเผชิญกับเธอก็ไม่ลืมล็อกประตูห้องเอาไว้ ในตอนที่ใบหน้าหล่อเหลาหันกลับมากอหญ้าก็กำลังจะลุกขึ้นจากเตียงพอดีแต่ไม่ทัน เมื่อมือหนากระชากแขนเธอแล้วกดเอาไว้บนเตียงนอนหนาหนุ่ม ไม่รอช้าแบดซ์ก็โน้มหน้าลงประกบจูบกับกอหญ้าอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน มือหนากดมือบางของเธอเอาไว้เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กใต้ร่างได้ขยับ

“อื้อ!” เธอร้องครางประท้วงในลำคอแล้วดิ้นสุดแรงเกิด ปากบางก็เม้มเป็นเส้นตรงแน่นไม่อยากให้เขาได้แทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากของตน แต่การกระทำของเธอก็ไม่เป็นผล แบดซ์ไม่ยอมและพยายามใช้ฟันกัดริมฝีปากบางจนกอหญ้าเผลอร้องด้วยความเจ็บ จังหวะนั้นก็แทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากนุ่มของเธอ

แบดซ์ทั้งดูดและจูบริมฝีปากที่ตนเองคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขาบดขยี้จูบมันแรง ๆ จนกอหญ้ารู้สึกระบมไปทั่วทั้งปาก ร่างเล็กก็ยังคงพยายามดิ้นต่อต้านอยู่แต่ยิ่งดิ้นหนุ่มลูกคนดังก็ยิ่งกดจูบลงมาแนบแน่นกับกลีบปากหวานของเธอมากกว่าเดิม มันเป็นจูบที่แสนยาวนานและหนักหน่วงจนกอหญ้าแทบขาดอากาศหายใจ

ใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนสีเธอแทบจะร้องไห้ออกมากับจูบที่แสนป่าเถื่อน ปากบางพยายามกอบโกยลมหายใจเข้าปอดอยู่ตลอด กระทั่งแบดซ์ยอมหยุดการกระทำตํ่าทรามของตน..

“ปล่อยคลิปเธอตอนนี้ก็คงไม่สนุกหรอกนะ สู้เอามันมาปล่อยตอนเธอฉิบหายแล้วคงจะสนุกกว่า ฉิบหายคูณสองเลยเป็นไง” แบดซ์เอ่ยออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ซ่อนไปด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง สายตาคมกริบก็จ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อไปด้วย

ในเมื่ออยากท้าทายเขามากก็ไม่ควรปรานีเธออีกต่อไป เดิมทีก็ไม่ชอบขี้หน้ายัยผู้หญิงร่านคนนี้อยู่แล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งไม่ชอบเธอมากยิ่งขึ้นไปอีก มันหงุดหงิดที่เห็นกอหญ้าอยู่ตรงหน้า อยู่ในสายตาของตนเองแบบที่เธอไม่โดนทรมานเพราะงั้น เขาเลยต้องทำทุกอย่างให้ผู้หญิงคนนี้ทรมานมากที่สุดเหมือนที่ตัวเองเคยเป็นมาก่อน และคลิปนั้นก็คงหมดประโยชน์ไปแล้วในเมื่อกอหญ้าพูดออกมาแบบนี้ก็คงเตรียมใจที่จะรับผลของมัน ซึ่งมันไม่คุ้มหรอกนะ แบบนั้นเธอจะเจ็บปวดน้อยเกินไป

“อยากทำอะไรก็ตามใจพี่เถอะค่ะ อยากจะทรมาน อยากจะทำอะไรก็แล้วแต่พี่เลย เผื่อความแค้นของพี่มันจะลดลงบ้าง”

“มันไม่ลดลงง่าย ๆ หรอกกอหญ้า เธอก็รู้ว่าฉันเป็นคนรักมากเกลียดมาก ถ้าได้เกลียดแล้วก็เกลียดจนเข้ากระดูกดำ อย่างที่ฉันเกลียดเธอไง”

“พูดจบแล้วใช่ไหมคะ ถ้าพูดจบแล้วก็ช่วยปล่อยแล้วเอาชุดมาให้เปลี่ยนด้วยค่ะ อย่าทำให้คนของพี่ต้องรอนาน”

“คิดว่านอนอยู่ใต้ร่างฉันในสภาพแบบนี้แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ หรอ ?” แบดซ์มองสภาพของคนใต้ร่างที่เนื้อตัวเปียกและสวมเพียงชุดชั้นในสีดำเข้ารูปตัดกับผิวสีขาวผ่องของเธออย่างละสายตาไม่ได้ เขามองดูก็เห็นรอยดูดของตนเองที่ยังจางและเลือนรางอยู่ อยากจะเติมมันให้เข้มมากกว่านี้คงน่ามองมากกว่าเดิม

“อย่าทำอะไรแบบที่พี่กำลังคิดนะ” ใบหน้าเรียวใสเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ เธอพยายามบิดเรียวแขนออกจากมือหนาอีกครั้งแต่แบดซ์ก็ยังคงไม่ยอมปล่อยแถมยังใช้ปากงับเข้าที่สายเสื้อซับในแล้วรูดลงตามไหล่มน ริมฝีปากหยักพรมจูบตามเนินอกขาวแล้วสูดดมกลิ่นกายหอมเข้าเต็มปอด สัมผัสนั้นทำให้กอหญ้าพยายามดิ้นสุดแรงแต่แล้ว..

“แบดซ์ อยู่ในห้องรึเปล่า ทำอะไรอยู่ทำไมนานจัง” เสียงของแพมมี่เอ่ยอยู่หน้าประตูห้องพร้อมกับเสียงเคาะเรียกสองสามครั้งทำให้แบดซ์หยุดการกระทำแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกหมดอารมณ์ เขาจำใจต้องลุกจากร่างยั่วยวนตรงหน้าส่วนกอหญ้าก็รีบลุกขึ้นจากเตียงทันที

“หาชุดให้น้องเปลี่ยนอยู่” เขาตอบออกไปเสียงเรียบพร้อมกับเปิดประตูให้แพมมี่เดินเข้ามา

แพมมี่เดินเข้ามาในห้องนอนของแบดซ์แล้วไล่สายตามองสภาพของกอหญ้า ปากของเธอบวมเจ่อ มองดูก็รู้ว่าผ่านการจูบกันมา ดูเหมือนว่ารุ่นน้องคนนี้จะมีซัมติงกับคนที่เธอชอบเข้าให้แล้ว และมันก็ทำให้แพมมี่ไม่ชอบเอาซะมาก ๆ

“แพมไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรใช่ไหมคะ”

“ไม่ แต่ทีหลังอย่าเข้ามาในห้องแบดซ์โดยพลการแบบนี้อีก”

“แพมขอโทษค่ะ เพื่อนเห็นหายไปนานกันทั้งคู่เลยให้มาตาม”

“ออกไปรอก่อน แบดซ์กำลังหาชุดให้น้องเปลี่ยน”

“รีบมานะคะ” แพมมี่ยอมตอบตกลงแต่โดยดีเพราะแบดซ์เริ่มชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ตนเองแล้ว เพราะถึงแม้จะเป็นคู่ขากันที่สนิทกันมากกว่าคนอื่นแต่แบดซ์ก็ไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องของตนเองโดยพลการและไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้

“ขอตัวก่อนนะคะ” พอลับร่างของแพมมี่กอหญ้าก็เอ่ยขอตัวจะเดินออกจากห้องแบดซ์ไป แต่แล้วคำพูดของเขาก็ต้องทำให้เท้าเรียวหยุดชะงัก

“จะออกไปร่านสภาพนี้รึไง”