บทที่ 2

"เฉียดไปนิด" เบย์หันไปพูดใส่หน้าร่างบางที่รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องเรียน

"แหะ ๆ" วาวาก็ได้แต่ฉีกยิ้มแห้งให้คนเป็นเพื่อนพร้อมกับหยิบขวดน้ำในมือยื่นไปให้คนตัวเล็ก เบย์เองก็รับขวดน้ำไปด้วยท่าทีปกติซึ่งคำว่าเฉียดไปนิดที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้นั้นก็คือวาวาได้วิ่งเข้ามาในห้องก่อนที่อาจารย์จะเดินเข้ามาเพียงแค่ไม่กี่เสี้ยววินาที

"ไปซื้อชีตเรียนแช็ปเตอร์นี้มายัง" เบย์มองหน้าถามเจ้าของใบหน้าใสที่นั่งอยู่ขึ้นโดยทันทีที่เธอพูดจบ ดวงตากลมโตราวกับเด็กญี่ปุ่นก็เบิกกว้างออกมาทันที

"เบย์..."

"เฮ้อ! เธอนี่นะ" ว่าแล้ว มือเล็กก็หยิบชีตการเรียนการสอนในคาบนี้ยื่นไปให้ร่างบางที่นั่งอยู่ด้านข้างอย่างรู้ทันในความขี้ลืม ความป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ของเพื่อนที่รู้จักและสนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง

"ฮือออ ขอบคุณนะเบย์" ริมฝีปากบางยิ้มตาหยีบอกเพื่อนตัวเองด้วยท่าทีน่ารัก

"ตลอดแหละ ป้ำ ๆ เป๋อ ๆ ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกันจนถึงวันนี้" เบย์เอ่ย

"ฮ่า ๆ ก็มันลืมนี่หน่า~" วาวาตอบกลับหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างเสียงใสชวนเอ็นดูทำเอาเบย์ส่ายหัวออกมากับท่าทางของคนเป็นเพื่อนก่อนจะเอ่ยถามน้ำเสียงจริงจังขึ้น

"แล้วเรื่องทุนไปติดต่อหรือยัง"

"ติดต่อแล้ววว เดี๋ยวหลังเลิกเรียนต้องไปพบอาจารย์เขาเนี่ย" ปากเล็กยิ้มตอบโดยทุนที่ว่าก็คือทุนนักศึกษาเรียนดีที่เธอเป็นคนสอบได้ ทุนนี่จะเป็นการช่วยจ่ายค่าเทอมครึ่งหนึ่งซึ่งวาวาเองที่ใฝ่ฝันอยากจะเรียนที่มหา’ลัยเอกชนชื่อดังแห่งนี้ก็พยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะได้เข้าเรียนที่นี่ ดังนั้นเธอจึงอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อสอบชิงทุนแต่เท่านั้นยังไม่พอเมื่อได้เข้ามาเรียนที่มหา’ลัยเอชสมใจแล้ว คนตัวเล็กก็ยังคงพยายามหารายได้เสริมโดยการรับจ้างทำรายงาน ตรวจคำผิด จัดหน้ารายงาน ทำทุกอย่างที่จะสามารถแบ่งเบาภาระของพี่สาวตัวเองได้ โดยพี่สาวของเธอก็คือวิเวียนที่เพิ่งจะเรียนจบได้ไม่นาน สองสาวต่างเป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างสู้ชีวิตในระดับหนึ่งเนื่องจากพ่อแม่ของเธอทั้งสองนั้นไม่ได้มีเงินมากพอที่จะสามารถส่งเสียการเรียนในระดับสูงได้ทำให้วาวากับวิเวียนต้องดิ้นรนด้วยตัวเองกันมาตั้งแต่เด็กด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่ได้อำนวยเหมือนเด็กบ้านอื่น ๆ

"ดีแล้ว ฉันนึกว่าเธอจะลืมอีก"

"เรื่องนี้ไม่เคยลืมมม ถ้าลืมคงโดนพี่วิฆ่าปาดคอ"

"ฮ่า ๆ ฉันจะฆ่าเธอด้วยอีกคน"

"ฮือออ ใจร้าย" เจ้าของใบหน้าใสทำเสียงงอแงใส่เพื่อนตัวเอง

"หึ" เบย์ก็ส่ายหัวออกมากับความสดใสพวกนั้นที่เธอเจอมันจนชินก่อนจะได้สตินึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"เดี๋ยวก่อน แล้วทำไมวันนี้เธอมาสาย?" หญิงสาวหันไปมองหน้าถามร่างบางอีกคนขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย เพราะโดยปกติแล้วนั้น...วาวาแทบไม่เคยมาเลตขนาดนี้มาก่อน อย่างน้อยก็มาก่อนอาจารย์เขาเกือบครึ่งชั่วโมง

"..." วาวาก็นิ่ง

"วาวา ทำไมมาสาย?" เบย์ยังคงมองหน้าถามคนตัวเล็กด้วยสายตาบีบคั้น

"คือ..."

"พูดมาอย่าโกหก หรือคิดปกปิดอะไรฉันทั้งนั้น"

"เฮ้อ...ก็เรื่องเดิมนั่นแหละ"

"เอามาอีกแล้ว?"

"อืม"

"ให้ตายเถอะ! มันคิดจะมีมารยาทบ้างไหม"

"..." วาวาก็เงียบไม่พูดหรือตอบอะไรกลับมา โดยเรื่องเดิมที่เธอหมายถึงก็คือรูมเมตของเธอในหอในของมหา’ลัยที่ชอบแอบพาแฟนหนุ่มเข้ามาในห้องทั้งที่เธอก็อยู่ด้วย ไม่เพียงเท่านั้น...คนตัวเล็กเองก็รู้สึกแปลก ๆ ไปกับสายตาของแฟนรูมเมตของเธอที่มักจะคอยลอบมองเธออยู่บ่อยครั้งทำให้วาวาไม่ค่อยสบายใจ อย่างวันนี้เธอก็ไม่สามารถที่จะอาบน้ำหรือแต่งตัวมาเรียนตามปกติได้เนื่องจากรูมเมตเธอเอาแฟนมานอนด้วยทำให้คนตัวเล็กที่รู้สึกถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลาไม่กล้าที่ทำอะไรจนทั้งสองออกไปแล้ว หญิงสาวจึงรีบอาบน้ำแต่งตัวออกมาด้วยความเร่งรีบจนเกือบสายอย่างที่เห็น

"ทำไมเธอไม่พูดบ้างล่ะวา มันชักจะเกินไปแล้วนะ ไม่ก็แจ้งพี่ที่ดูแลหอ"

"แจ้งไปก็เท่านั้น"

"เฮ้อ! แม่งเส้นใหญ่อีก" เบย์บ่นออกมาด้วยความหัวเสียหงุดหงิดแทนคนตัวเล็ก