บทที่ 3

อีกด้าน

เสียงสองเท้าหนาของเจ้าของใบหน้าหล่อนิ่งวัยยี่สิบสองสูงร้อยแปดสิบแปดทรุดตัวนั่งลงที่โต๊ะใต้ตึกอาคารคณะบริหารที่อยู่ถัดไม่ไกลจากคณะเรียนของเขาสักเท่าไรซึ่งที่เขาต้องมานั่งอยู่ในคณะบริหารนั้นก็เพราะว่าอาจารย์ที่สอนวิชาทางเลือกพวกเขาอยู่ได้ย้ายมาดูแลคณะบริหารแทน

"มาวันแรกก็สั่งงานเลย ไอ้สัส รู้งี้ไปฝึกงานกับบ้านไอ้ธามก็ดี" เสียงมาร์คัสพูดขึ้นด้วยความหัวเสียหลังจากที่เขาตัดสินใจผิดเลือกลงทำโปรเจกต์จบแทนที่จะได้ไปฝึกงานกับทางบ้านของธามที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เกี่ยวกับการขายโครงการที่อยู่อาศัยที่ไม่ว่าจะเป็นแบบคอนโดมิเนียมหรือบ้านจัดสรรรวมไปถึงการซื้อ-ขายที่ดินที่จะสามารถเพิ่มมูลค่ากำไรให้แก่บริษัท ทำให้บ้านของธามนั้นติดท็อปตระกูลดังที่มีทรัพย์สินและทรงอิทธิพลอันดับต้น ๆ ของประเทศ

"พูดเหมือนง่าย บ้านไอ้ธามก็ไม่ได้ปล่อยขนาดนั้น" ตงตงหันไปพูดกับเพื่อนของตัวเองตามความจริง แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อนสนิทกับธามและตัวธามเองจะเป็นถึงลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านแต่ว่าเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับงานหรือธุรกิจทางบ้านธามจะค่อนข้างเคร่งในระดับหนึ่งไม่เว้นแม้แต่เด็กฝึกงาน

"แต่กูว่าพ่อไอ้ธามก็ยังดีกว่างานโปรเจกต์จบของอาจารย์ลี่ว่ะ" มาร์คัสยังคงบ่นซึ่งธามเองที่นั่งอยู่ก็เงียบไม่พูดหรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ออกมา

"เปลี่ยนตอนนี้ทันไหมวะ" มาร์คัสเอ่ย

"ทันก็เหี้ยแล้ว เขาให้เวลาตัดสินใจเป็นเดือน ๆ เสือกไม่คิด" ตงตงบอกทำให้มาร์คัสตอบกลับหน้าเซ็ง

"ก็กูไม่คิดว่าโปรเจกต์จบแม่งจะยากขนาดนี้" ว่าแล้วใบหน้าดูดีก็หันไปมองยังเพื่อนสนิทที่เอาแต่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ

"มึงไม่อยากเปลี่ยนเหรอวะไอ้ธาม ไปฝึกบ้านมึงกัน ให้พ่อมึงช่วยพูด"

"ไม่อะ เสียเวลา"

"ไอ้สัส! แค่พ่อมึงกระดิกนิ้วก็ได้แล้ว"