2 ของเก่า(2)

ล่าสุดญ่ามันก็เพิ่งจะมีแฟน มาถามฉันกับฟองว่าจะคบดีไหม ฉันกับฟองก็บอกไปว่า ‘เรื่องของหัวใจจะให้คนอื่นมาตัดสินได้ไง’

ญ่าก็ย้อนกลับมา ‘คนอื่นที่ไหน พวกแกคือคนสำคัญของฉัน ถ้าพวกแกไม่เห็นด้วย ฉันก็ไม่คบ’

ฉันกับฟองก็เลยบอกไปว่าเห็นด้วยมาก ๆ ญ่านางก็เลยตัดสินใจคบ โดยที่นางก็เล่าว่าผู้ของนางดีมาก เอาใจใส่นางทุกอย่าง ตามใจนางตลอดและรักนางมาก ๆ

เพื่อนได้เจอคนดีฉันก็ดีใจกับเพื่อนด้วย

“ก็ฉันถามแกว่าคืนนี้จะเลี้ยงต้อนรับแกกลับมา แกจะโอเคไหม หรือว่าเพลียอยากพัก” ญ่าพูด

“ไม่ต้องเลี้ยงหรอก พวกแกมีอะไรก็ไปทำเถอะ อย่าทำให้มันใหญ่โตนักเลย ฉันว่าจะนอนอยู่ห้องนี่แหละ” ฉันอยู่ห้องของฉัน เป็นคอนโด ฉันไม่กลับบ้านเพราะไม่ลงรอยกับพ่อตั้งแต่ที่ตัดสินใจหย่ากับดิน

พ่อบอกว่าฉันมันเด็กเอาแต่ใจ ทำอะไรไม่คิดถึงหน้าผู้ใหญ่ ทำเหมือนเด็กอยากได้ของเล่น พอถึงเวลาเบื่อก็ทิ้งขว้าง

ฉันก็ไม่เถียงนะ เพราะที่พ่อพูดมามันก็เรื่องจริงทั้งนั้น พ่อก็รู้ว่าดินไม่ได้รักฉัน แต่พ่อบอกว่า ‘ชีวิตคู่มันก็แบบนี้ทั้งนั้น ต้องรู้จักอดทนอดกลั้น เมื่ออีกฝ่ายร้อนอีกฝ่ายต้องเย็นและต้องรู้จักเข้าใจกันและกัน เหมือนที่พ่อแม่พยายามปรับตัวเข้าหากันมาตลอด คู่ชีวิตคือการเรียนรู้กันและกันไม่มีที่สิ้นสุด’

มันก็เป็นประโยคคำพูดที่ค่อนข้างดูดีนะ เหมาะสำหรับคนโลกสวย ต่างจากฉันที่เป็นคนสู้จนถึงขีดจำกัดและเมื่อทำสุดความสามารถแล้วไม่ได้อะไรกลับมาฉันก็จะถอย ไม่คิดจะกลับไปยุ่งกับของเก่า ๆ อีก

ของเก่าบางชนิดมันยากที่จะเก็บมารีไซเคิลไง

“เอางั้นเหรอ” ฟองมองหน้าฉันและถาม