3 ไม่ใช่เพื่อน

สามวันต่อมา...

วันนี้ฉันเดินทางมาที่ผับของนาฟที่เป็นเพื่อนของหวาย จะเรียกว่าเพื่อนของฉันด้วยก็ได้

แต่ต้องบอกว่าเป็นเพื่อนอีกกลุ่ม

ที่มาวันนี้คือมานัดกันตกลงกันเรื่องที่จะทำบุญครบรอบวันตายของหวาย ตัวตั้งตัวตีของงานนี้ก็คือน้ำใจที่เป็นคนรักของหวาย แม้ตายจากกันแต่ก็ยังคงไม่หาใครมาแทนที่หัวใจ

ฉันรู้ว่าทั้งสองคนรักกันมากและทำไม่ดีด้วยกันมามากเช่นกัน

ฉันขอพูดในฐานะคนกลาง ไม่ใช่ในฐานะพี่สาวที่ไม่มองความผิดที่น้องชายได้ทำกับคนอื่นเอาไว้ เพราะว่าฉันรู้อยู่แล้วว่าน้องชายของฉันผิดจริง ผิดเกินยากจะให้อภัย ความเห็นของฉันมันก็ทำให้ฉันกับพ่อเพิ่มความไม่เข้าใจกันเข้าไปอีก

“สวยขึ้นเยอะเลย” นาฟพ่อหนุ่มปากหวานเอ่ยแซว เขาออกมารับฉันที่หน้าร้านน่ะ

“จะบอกว่าเมื่อก่อนไม่สวยหรือไง”

“เมื่อก่อนก็สวย ถ้าไม่สวยนาฟจะแอบรักได้ไง”

“เลิกมาปากหวานใส่เลยได้ข่าวว่ามีลูกแล้ว แถมยังได้เมียสุดที่รักกลับมาแล้วด้วย” ฉันพูดดักทางนาฟ ได้ฟังเรื่องของนาฟมาจากน้ำใจน่ะ

“กลับมาก็จริง แต่ใจแข็งชะมัด วางยาดีไหมวะแหวน”

“นาฟกำลังกัดแหวนอยู่ใช่ไหม” ฉันบึ้งตึงใส่นาฟ คนนี้แหละที่ขายยาให้ฉันได้เอาไปใส่ให้ดินกิน

“ร้อนตัวอีกแล้วไง อย่างนาฟเนี่ยนะจะกล้าแขวะแหวน นาฟไม่ใจกล้าขนาดนั้นครับ”

“อย่างนาฟไม่กล้าใครจะกล้า” นาฟเนี่ยนะจะไม่กล้า เขาบ้าดีเดือดกว่าฉันหลายเท่า มีอะไรบ้างที่นาฟไม่กล้า

“ไม่เอาละ ไม่เถียงกับแหวนดีกว่า ปะเข้าข้างในกัน” นาฟยกมือขึ้นมาคล้องที่คอของฉัน เราก็ค่อนข้างสนิทกัน แต่ไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวขนาดนี้ไง

“ถึงแหวนจะไปอยู่ต่างประเทศมา แต่แหวนก็ไม่ได้ปล่อยตัวนะนาฟ” ฉันว่าพลางจับแขนของนาฟออก

“อ่า ขอโทษครับ” นาฟหน้าเจื่อนลง อาจจะเพราะเห็นว่าฉันจริงจังมั้ง

“แต่ว่ากอดแขนได้อยู่นะ ขอควงสักวันแล้วกัน ไม่กลัวเมียโกรธใช่มะ” ฉันคล้องแขนนาฟและซบหน้าลงที่แขนของเขา