4 เก็บเข้ากรุ

ตลอดการเดินทางภายในรถแท็กซี่คือความเงียบ เราสองคนต่างหันหน้าไปคนละทาง ถ้าให้เปรียบก็คงเหมือนถนนเส้นคู่ขนานนั่นแหละ

เดินไปคู่กัน แต่ไม่มีทางมาบรรจบเป็นเส้นเดียวกัน

ตริ๊ง ตริ๊ง ตริ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนของฉันดังขึ้นรัว ๆ ด้วยความเกรงใจคนขับแท็กซี่ ฉันจึงล้วงจากกระเป๋าขึ้นมากดอ่าน

(ทอม : กลับห้องยัง)

(ทอม : ไอถึงห้องแล้ว)

(ทอม : คิดถึงยูนะ)

(ทอม : ถ้ายังไงถึงห้องแล้วคอลมาหาไอหน่อย ไอคิดถึงยูใจจะขาดแล้ว)

ข้อความที่ฉันเปิดอ่านทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาด้วยความเคยชิน

(แหวน : ไอก็คิดถึงยู)

(แหวน : ตอนนี้ไออยู่ในรถแท็กซี่ ใกล้ถึงคอนโดแล้ว)

(แหวน : ถึงห้องแล้วไอจะโทรหานะ)

ฉันส่งข้อความตอบกลับไป

‘ทอม’ คือคนที่ฉันลองเปิดใจคุยมาได้สักพักแล้ว โดยที่ฉันไม่ได้เล่าให้เพื่อนคนไหนฟังเลย แม้จะเป็นเพื่อนสนิทของฉันก็เถอะ

ที่ไม่เล่าเพราะอะไรก็ไม่รู้นะ อาจจะเพราะยังไม่ได้มั่นใจว่าทอมจะเป็นคนที่ฉันรักมั้ง ฉันจึงทำตัวเหมือนคนโสดงี้

ทอมยังเรียนไม่จบ เขาไม่ได้กลับมาพร้อมฉัน แต่ไม่เกินปีนี้ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดทอมน่าจะกลับมาเมืองไทย

Rrrr….