3 ไม่ใช่เพื่อน(2)

“ก็เพื่อนกันทั้งนั้น เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว ใช่ไหมแหวน” เสียงของเรซหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของน้องชายฝาแฝด เรซกำลังพยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นหลังจากที่นาฟบอกให้ฉันรู้ว่าใครบางคนนั้นมาที่นี่ด้วย

“แหวนไม่นับผู้ชายที่เคยนอนด้วยเป็นเพื่อน” ฉันพูดตรง ๆ ใครกันจะอยากเป็นเพื่อนกับคนที่ทำให้เราเจ็บ แม้ว่าความเจ็บที่ได้รับ 90% จะเป็นฉันที่วิ่งเข้าไปหาเองก็เถอะ

แต่แล้วเสียงจากด้านหลังของฉันก็ดังขึ้น เสียงที่ฉันเคยคุ้นเมื่อนานมาแล้ว ถึงเป็นคำสั้น ๆ แต่ฉันก็รู้ว่าเขาเป็นใคร

“หึ” เสียงและตัวมาพร้อมกัน เจ้าของร่างสูงเดินไปนั่งที่ว่างตรงที่ฉันทักไปก่อนหน้า ซึ่งมันอยู่ตรงข้ามกับฉัน ฉันมองเขาแค่เพียงเล็กน้อยและเบือนหน้าหนี

เชื่อเถอะว่าไอ้เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอนั้นเป็นคำสั้น ๆ แต่มันมีความหมาย

และความหมายของเขาก็คือ ‘คิดว่าฉันยังอยากจะได้เขาอยู่ไง’

“เอ่อ เรซว่าเรามาดื่มให้กับการกลับมาของแหวนกันเถอะ” ก็เป็นเรซอีกตามเคยที่พยายามปรับสถานการณ์อึมครึมนี้

“ใช่ ๆ แล้วนี่แหวนคิดออกหรือยังว่าจะทำอะไร” น้ำใจตามน้ำไปกับเรซ เพื่อนของฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องกันสุด ๆ

“ยังไม่รู้เลย ยังตัดสินใจไม่ได้” ฉันยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ จากนั้นฉันก็นั่งกดโทรศัพท์มือถือ ในขณะที่เพื่อนเริ่มพูดคุยเรื่องครบรอบวันตายของหวาย ฉันนั่งฟังเงียบ ๆ และดื่มไปด้วย เมื่อเพื่อนตกลงทุกอย่างได้แล้วฉันจึงคิดว่าฉันไม่จำเป็นต้องทนอึดอัดอีกต่อไป อีกอย่างคือเรื่องงานครบรอบน้ำใจวางแพลนไว้หมดทุกอย่างแล้ว ฉันจึงไม่จำเป็นต้องออกความเห็นอะไรอีก น้ำใจอยากให้งานออกมาในแบบที่เธอต้องการ

“งั้นแหวนกลับนะ แล้วถ้ายังไงเดี๋ยวแหวนเข้าไปหาน้ำที่บ้าน จะไปเล่นกับน้ำทิพย์ด้วย” ฉันบอกพร้อมสะพายกระเป๋าลุกขึ้นยืน

ถึงฉันจะตัดใจ ยอมถอยออกมาจากโลกของดินแล้ว แต่ฉันก็ไม่ใช่พวกชอบฝืนทำเป็นสตองว่าโนสนโนแคร์แค่ผัวเก่า ใช้ชีวิตร่วมกันได้ เพราะสำหรับฉันนั้นอยู่ให้ห่าง และอย่ามาพูดกันจะดีที่สุด

จบคือจบ!

ไม่ยืดเยื้อ ฉันถือว่าที่ผ่านมาฉันยื้อมามากพอแล้ว

“อ้าว กลับไง” เป็นนาฟที่ถาม

“แท็กซี่ไง”