5 ไม่เหมาะสม

กริ๊ก!

ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงเปิดประตูห้องนอนดัง ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองไปที่ประตู ดินถอนลมหายใจออกมาแรง ๆ เมื่อมองมาที่ฉันซึ่งนั่งหัวฟูอยู่บนเตียง

“มารยาทควรมี” ฉันต่อว่าทันทีที่มองเห็นคีย์การ์ดในมือของดิน คีย์การ์ดสำรองแน่ ๆ คอนโดนี้สะเพร่ามากที่ให้คีย์การ์ดลูกบ้านกับคนอื่นง่าย ๆ

ดินเดินมานั่งที่ปลายเตียง ก็ห่างจากฉันไม่มากนัก “ลุกไปจัดการตัวเอง”

“ไม่ไป แล้วก็วางคีย์การ์ดไว้แล้วไสหัวออกจากห้องไป”

“26 แล้วนะแหวน ไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าเอาแต่ใจ” นี่ดินกำลังตำหนิฉันใช่ไหม กล้าดียังไงมาว่าฉัน

“ออกไป”

“ลุกไปแต่งตัว หรือต้องให้แต่งให้”

“อย่ามาบ้า แล้วก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น อย่าให้ออกปากไล่อีกนะ” เราต่างจ้องหน้ากัน ฉันจ้องเขาด้วยความไม่พอใจ แต่เขาจ้องมาที่ฉันด้วยความกดดัน

“ดินต้องเข้าบริษัทตอนบ่าย แม่ของเรากำลังรอแหวนกับดินไปกินข้าวด้วย แหวนกับพ่อจะไม่ลงรอยยังไงกันก็ได้ แต่กับแม่ แหวนจะปล่อยให้แม่รอลูกที่เหลือเพียงคนเดียวเหรอ” นี่คือประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่เราคุยกันมา และเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยจะปกติมาก ๆ

“แม่ของเรา?” แม่ของฉันก็คือแม่ของฉัน แม่ของดินก็คือแม่ของดิน ฉันกับดินเราเลิกกันแล้ว เพราะฉะนั้นจะใช้คำว่า ‘เรา’ ไม่ได้

คำนี้เขาควรใช้กับคนของเขา

“แม่ทั้งสองคนกำลังทำกับข้าวรอเรา แหวนควรรีบกว่านี้ ดินช้ามากแล้ว” ยิ่งพูดก็ยิ่งสร้างความงงให้กับฉัน แล้วไอ้แทนตัวเองด้วยชื่อนี่ ผีบ้าตัวไหนเข้าสิงเขากัน

ปกติเคยมีสรรพนามแทนตัวที่ไหน

“มันไม่เหมาะสม” ไม่เหมาะที่ทั้งสองครอบครัวจะไปมาหาสู่ ไม่เหมาะเลยที่ฉันกับดินจะไปไหนมาไหนด้วยกัน

“อะไรคือไม่เหมาะสม ไหนลองอธิบายมาหน่อย”

“ไม่จำเป็นต้องพูด ทำอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ จะไปไหนก็ไป”

“สักครั้งเถอะแหวน ผู้ใหญ่รออยู่ อย่าเอาแต่ใจได้ไหม นิสัยนี้เลิกได้ควรเลิก”