4 เก็บเข้ากรุ(2)

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด

(ถึงห้องหรือยัง) เสียงนุ่มทุ้มน่าฟังของปลายสายทำให้ลืมเรื่องราวของดินไปชั่วขณะ เพื่อโฟกัสคนในสาย

“เพิ่งถึงเมื่อกี้เอง รถกรุงเทพติดจะตายไป”

(อ่อ ไอก็เป็นห่วง กลัวยูจะไปฉุดคนขับแท็กซี่)

“อ้าว ยูรู้ได้ไง ไออุตส่าห์ไม่พูดแล้วนะ”

(กวน ๆ แบบนี้ถ้าอยู่ใกล้ ๆ ไอจะจับยูฟัดซะให้เข็ด)

“ยูก็รีบกลับมาสิ ไอรอให้ยูมาฟัดอยู่นะ ไม่ได้เห็นหุ่นน่ากินของยูแล้วไอไม่มีแรงจะทำอะไรเลยนะ”

(อ้อนเก่งแบบนี้เดี๋ยวไอก็ทิ้งทุกอย่างแล้วบินกลับไปให้ยูอ้อนเช้าเย็นเลยดีไหมฮันนี่)

“ไม่ต้องเลย ยูจัดการเรื่องทางนั้นให้เสร็จก่อน เดี๋ยวพ่อแม่ยูรู้ว่ายูทิ้งทุกอย่างเพื่อไอ พวกท่านได้เหม็นหน้าไอกว่าเดิมทำไง”

(ใครเหม็นหน้ายูไอไม่สนอยู่แล้ว เพราะว่าไอหอมยู ไอเลิฟยูฮันนี่)

“เหมือนกันค่ะ”

(ยูรีบพักผ่อนนะ ไอไม่กวนแล้ว เห็นยูถึงห้องอย่างปลอดภัยไอก็หายห่วง)

“ค่ะกู๊ดไนท์นะคะ” ฉันวางสายทอมแล้วจากนั้นก็นอนค่ะ

นอนมองฝ้าเพดาน คิดอะไรไม่เรื่อยเปื่อย พยายามบอกตัวเองว่าที่ผ่านมาทำดีที่สุดแล้ว และปัจจุบันก็ได้เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองแล้วเหมือนกัน

ฉันจะไม่พาตัวเองกลับไปอยู่ในจุดที่เป็นทุกข์อีกเด็ดขาด

ปิ๊งป่อง ปิ๊งป่อง ปิ๊ง…

เช้าวันต่อมาฉันลุกจากที่นอนด้วยความหงุดหงิด การนอนไม่เต็มอิ่มทำให้ฉันรู้สึกแย่ เมื่อคืนฉันคิดอะไรไปเรื่อยและเผลอหลับไปโดยไม่ได้อาบน้ำล้างหน้าล้างเครื่องสำอางอะไรทั้งนั้น

คนที่มาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนสนิทของฉัน ไม่ฟองก็คงเป็นญ่า