บทที่ 1 INTRO

เสียงโหเชียร์ของผู้ชมนับพันบนอัฒจันทร์ดังกึกก้อง ภายในสนามที่มีรถแข่งหลายสิบคันต่างเร่งเครื่องด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อจุดมุ่งหมายเดียวกันคือเส้นชัย ระหว่างเสียงเชียร์ของแฟนคลับและการแข่งขันที่ดำเนินไปอย่างเมามัน อีกฟากหนึ่งของตึกสูงมีดวงตาคมกริบหลุบมองการแข่งขันผ่านกระจกกั้นเบื้องหน้า ริมฝีปากเขายกโค้งเป็นรอยยิ้มบางๆ พร้อมกับพ่นควันบุหรี่สีขาวคละคลุ้งผ่านกรอบแว่นสีดำ บุหรี่มวนเดิมยังคงถูกยกขึ้นมาสูบนับครั้งไม่ถ้วน ในขณะที่สายตายังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของรถแข่งในสนาม

“ไอ้เดม่อนอยากท้ามึง ไปดูของเดิมพันที่มันวางก่อนไหม” ประโยคนี้เรียกความสนใจจากเจ้าของใบหน้าคมในชุดเสื้อยืดสวมแจ็คเก็ตหนังทับถกแขนขึ้นเล็กน้อยโชว์นาฬิกาเรือนแพงให้ละสายตาจากสนามหันไปมองคนที่เพิ่งพูด

“จะถามทำไมถ้ารู้คำตอบดีอยู่แล้ว”

“กลับมาทวงตำแหน่งเจ้าสนามหน่อย”

ล่า ไหวไหล่ให้กับคำพูดของพี่ชายอย่างค่าย ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ต้องเลิกแข่งรถไปนานนับปี เรื่องในครั้งนั้นยังทำให้เขาจำฝังใจมาจนถึงทุกวันนี้

“เดม่อนมันคงไม่ยอมหยุดวุ่นวายถ้าไม่ได้แข่งกับมึงอีกรอบ”

“ไอ้เวรนั่นมันจะอะไรกับกูนัก น่ารำคาญ” เสียงทุ้มสบถออกไปด้วยอารมณ์หงุดหงิดเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ล่าได้ยินคนชื่อนี้ท้าแข่งกับตัวเอง

“มันคงแค้นที่แพ้มึงเมื่อสองปีก่อน”

“ก็แค่เด็กหางแถวที่อยากจะโชว์แต่สกิลไม่ถึง ต่อให้แข่งอีกกี่ครั้งมันก็ไม่มีทางชนะกู”

“จริงๆ มันไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นมึง ก็แค่เปรยๆ ว่าอยากท้า มันโชว์ของที่เตรียมมามีคนสนใจวางเดิมพันสู้หลายสิบคน”

“พวกนั้นวางอะไร?”

“ส่วนใหญ่เป็นรถกับเงินสด”

“แลกกับของเดิมพันไอ้เดม่อนที่เป็นแค่ผู้หญิง?” หัวคิ้วหนาขมวดเข้ม ล่ากำลังแปลกใจที่แค่ผู้หญิงเพียงคนเดียวมีค่ามากกว่ารถกับเงินสดพวกนั้น

“ไปดูด้วยตาตัวเอง มึงอาจจะเปลี่ยนคำพูด”

“โทษที…กูไม่เคยขาด” เขาแค่สงสัยแต่ไม่สนใจ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะวางเดิมพันเป็นอะไรก็ไม่ได้ทำให้อดีตเจ้าสนามอย่างล่าหวนกลับมาทวงตำแหน่ง จะเงินหรือผู้หญิงเขาก็มีครบทุกอย่างไม่จำเป็นต้องดิ้นรนแข่งเพื่อแย่งชิงกับใคร

“ไปดูก่อนแล้วกลับมาบอกกูอีกครั้งว่าจะไม่แข่ง”

“ทำไมต้องไปดูให้เสียเวลา ไม่ว่าง” คนที่ถูกถามเซ้าซี้ปฏิเสธกลับไปทันควัน ทำให้ถูกสายตาของพี่ชายมองอย่างคาดโทษ “ทำไมไม่ว่าง?”

“มีนัด ต้องบอกไหมว่านัดอะไร?” ล่าถามอย่างยียวน พูดเท่านั้นคนเป็นพี่ชายก็เข้าใจแจ่มแจ้งว่าหมายถึงเรื่องอะไร ความหมกมุ่นสมองขลุกคิดแต่เรื่องบนเตียงทำให้เดาได้ไม่ยาก

ชายหนุ่มถอนหายใจมองน้องชายหัวรั้นที่ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ยอมลงแข่งทั้งที่มีฝีมือระดับตำนานที่ใครก็เอาไม่ลง แต่มาพังไม่เป็นท่าเพราะผู้หญิงมักง่ายเพียงคนเดียว น้องชายของเขาเคยเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ บาดแผลครั้งนั้นทำให้ล่าสร้างภูมิคุ้มกันตัวเองขึ้นมาใหม่ เริ่มจากดื่มหนักทุกคืนควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

อดีตของล่าเป็นคำต้องห้าม ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเพราะเจ้าตัวเคยลั่นวาจาไว้ว่าห้ามพูดเรื่องนั้นอีกเด็ดขาด

“เบาบ้างเรื่องนี้ อย่าให้มันมากนัก”

“ไม่รู้จะเป็นคนดีไปเพื่อใคร” พูดจบล่าก็จี้บุหรี่ลงในถาดเขี่ยพร้อมพ่นลมหายใจออกมา คนดีเขาเคยเป็นแต่สิ่งที่ได้ตอบแทนคือความทรยศ

“ถ้าพ่อถามกูจะไม่บอกว่ามึงทำตัวเหี้ยขนาดไหน สรุปจะไปดูไหม?”

“มันมีอะไรถึงอยากให้กูไปดูนัก” สายตาคมเริ่มมองอย่างแปลกใจเมื่อถูกคะยั้นคะยออย่างหนัก ปกติค่ายไม่พูดซ้ำถ้าเขาปฏิเสธ แต่รอบนี้ดูเหมือนอยากจะให้ไปตรวจของเดิมพันเป็นพิเศษมากกว่าครั้งไหน

“สนามมึงเองแท้ๆ ช่วยกูดูแลสักนิด ส่วนแบ่งก็ได้เท่ากันแต่ไม่สนใจ กูให้มาเทรนเด็กช่วยก็ไม่เอา”

“ตอนนั้นมึงบอกเองว่าให้กูพักได้เต็มที่”

“มันผ่านมาเกือบสองปีแล้วล่า กลับมาจริงจังกับชีวิตสักที”

“เออไปก็ไป เลิกบ่นกูสักที”

พอถูกบ่นหนักขึ้นคนตัวสูงก็รีบหนีออกมาจากห้องรับรองทันทีเพราะเบื่อจะฟังเสียงจากพี่ชาย ขาแกร่งเดินอ้อมไปยังอีกฟากของโกดังเก็บของเดิมพันที่ถูกเตรียมไว้สำหรับการแข่งขันเถื่อนในค่ำคืนนี้

สนามแข่งคือธุรกิจของสามพี่น้อง ค่าย ล่า คลื่น จากตระกูลทรัพย์หิรัญสกุล แทนที่จะสานต่อธุรกิจอสังหาจากครอบครัวทั้งสามพี่น้องกลับมาหุ้นกันเปิดสนามแข่ง มีทั้งถูกกฎหมายและแบบเถื่อนที่เรียกติดปากว่า ‘สนามนอกเขต’ ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายๆ คนชนะจะได้ของเดิมพันไปไม่ว่าจะเป็น บ้าน รถ ที่ดิน เครื่องเพชร ไม่เว้นแม้กระทั่งคน

ร่างสูงโปร่งเดินมาถึงโกดังขนาดใหญ่พลางกวาดสายตาคมมองไปรอบๆ เพื่อหาของเดิมพันที่พี่ชายอยากให้มาดูนักหนา ก่อนเท้าจะชะงักเมื่อเหลือบเห็นร่างบางของผู้หญิงนั่งก้มหน้าอยู่บนแท่นโดยที่ข้อมือถูกโซ่ตรวนเอาไว้ ทำให้ล่านึกแปลกใจว่าเธอเข้ามาอยู่ในนี้ได้ยังไงเพราะที่นี่มีไว้สำหรับเก็บของเดิมพัน ก่อนจะหวนนึกถึงบทสนทนาในห้องรับรองเมื่อครู่

ที่ค่ายบอกคงจะหมายถึงเธอ ของเดิมพันที่นักแข่งต่างหมายตาอยากได้มาครอบครอง

ล่าเดินไปใกล้กว่าเดิมเพราะอยากเห็นว่าผู้หญิงที่นักแข่งต่างอยากแย่งชิงไปครอบครองจะสวยสักแค่ไหน

ขาแกร่งหยุดยืนตรงหน้าร่างเล็กที่กำลังเนื้อตัวสั่นเทา ล่าโน้มตัวลงยื่นมือเย็นเฉียบไปจับปลายคางมนให้เงยขึ้น ก่อนจะชะงักเมื่อได้เห็นเธอใกล้ๆ ก้อนเนื้อตรงอกข้างซ้ายวูบไหวกับใบหน้าสวยที่คุ้นตา

เหมือน…เหมือนมากแต่ไม่ใช่

“คะ คุณเป็นใคร” ริมฝีปากบางสั่นเทาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา แต่ตอนนี้คนถูกตั้งคำถามเหมือนไม่ได้ยินทั้งที่อยู่ใกล้ ล่ากำลังไม่มีสติเพราะเธอทำให้เขาหวนคิดถึงอดีตที่เคยทำให้เจ็บปวด ปลายนิ้วยกขึ้นไปเกี่ยวม้วนเส้นผมนุ่มอย่างลืมตัว พลางนึกสงสัยว่าเธอเป็นใครมีความเกี่ยวข้องอะไรกับคนในอดีตของเขาถึงได้หน้าตาเหมือนกันมากขนาดนี้

ในตาคู่คมสะท้อนภาพใบหน้าสวยได้รูปของร่างเล็กในชุดนักศึกษา ก่อนคนตัวสูงจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาบนมุมปาก เธอน่าสนใจอย่างที่พี่ชายเขาบอกไว้จริงๆ

“ไม่ต้องกลัว” บอกอย่างนั้นแต่การกระทำถึงเนื้อถึงตัวทำให้หญิงสาวหวาดกลัวมากกว่าเดิม

🚩