บทที่ 2 ไม่ยอมให้ใคร

“ตัดเธอออกจากของเดิมพันซะค่าย ถ้ามึงไม่ทำกูจะจัดการเอง”

เสียงทุ้มออกคำสั่งคนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เป็นอย่างที่ชายหนุ่มคิดเอาไว้ไม่มีผิดเพี้ยน หลังกลับจากโกดังน้องชายของเขาก็รีบมาบอกด้วยความร้อนใจ

“ทำแบบนั้นไม่ได้ เธอไม่ใช่ของเดิมพันฝั่งเรา” คนบนโต๊ะทำงานตอบตามตรง มันคือกติกาในเมื่อฝั่งท้าวางเดิมพันมา ต่อให้เป็นถึงเจ้าของสนามก็ไม่มีสิทธิ์ตัดรายชื่อออกได้ตามใจ

“กูไม่ให้ใครทั้งนั้น” คนตัวสูงกำมือแน่นตวาดเน้นชัดทุกประโยค สายตาคมจ้องหน้าพี่ชายที่กำลังใช้นิ้วหมุนควงด้ามปากกาด้วยท่าทางที่จริงจัง

“หวงทำไม? มีสติหน่อยก็แค่หน้าเหมือนแต่ไม่ใช่คนเดียวกัน” ค่ายคิดหาวิธีอยู่นานว่าจะทำยังให้ให้ล่ากลับมาลงสนามอีกครั้งกระทั่งเจอกับเธอที่เป็นของเดิมพันจากเดม่อน เพียงแค่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าถ้าน้องชายเขาได้เห็นคงอยู่ไม่สุข

“ไม่ได้หวง แต่คนนี้กูต้องได้” ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมานับครั้งไม่ถ้วนอย่างขัดใจ เพราะเขาไม่ต้องการให้เธอไปเป็นของเดิมพันของใครหน้าไหนทั้งนั้น

“ถ้าอยากได้ก็แข่งเอา สำหรับมึงมันไม่ใช่เรื่องยากหรอกล่า เคารพกติกาของสนามหน่อย”

“มึงจงใจ?”

“เธอเป็นของเดิมพันที่เดม่อนเอามาวาง จะให้กูจงใจเรื่องอะไร”

“ได้ค่ายแมตช์นี้กูลง ใส่ชื่อไปด้วย” ทั้งที่อยากครอบครองจนยอมกลับมาลงแข่งในรอบเกือบสองปี ทว่าพอนึกถึงตอนที่ได้มองใบหน้าของเธอใกล้ๆ ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดไม่แพ้กัน

“ไม่คิดว่าเด็กนั่นจะถูกใจมึงถึงขนาดทำให้หวนกลับมาลงสนามได้”

“คนที่ไล่ให้กูไปดูของเดิมพันคือมึง สมใจแล้วใช่ไหมที่เห็นกูกลับมาลงแข่ง”

“อ่า! วิธีของกูดันได้ผลซะด้วยสิ”

“แค่แมตช์นี้ค่าย”

ร่างหนานั่งกระแทกลงบนโซฟาอย่างไม่สบอารมณ์ พลางนึกถึงใบหน้าหวานที่เพิ่งเจอก่อนจะมีภาพของอีกคนทับซ้อนขึ้นมา ล่าได้แต่ขุ่นคิดในใจว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

แต่ไม่ว่าจะเป็นใครการที่ได้เธอมาไว้ข้างกายมันเป็นสิ่งที่เขาต้องการ

“มึงจะเอาอะไรไปวางเดิมพันกับมัน” ค่ายถามน้องชายที่ทำหน้าเหมือนกำลังขุ่นคิดอะไรอยู่สักอย่างในหัว คำถามเรียกความสนใจให้เจ้าของใบหน้าหล่อหันมาตอบเสียงเย็น “RS7”

“มึงจะเอาลูกรักตัวเองไปแลก? คิดใหม่อีกทีดีไหมล่า” ถึงกับต้องรีบเบรกเอาไว้ จริงอยู่ที่อยากเห็นล่ากลับมาลงสนามแต่ค่ายไม่คิดว่าน้องชายของตัวเองจะเอา Audi RS 7 Sportback ที่มีราคามากกว่าสิบล้านยังไม่รวมแต่งยกคันไปวางเดิมพัน

“มึงคิดว่ากูจะแพ้หรือไงค่าย”

“แล้วถ้ามึงแพ้?”

“ในชีวิตกูเคยแพ้แค่ครั้งเดียวด้วยวิธีสกปรกของไอ้เวรนั่น”

ชายหนุ่มพยักหน้าไม่ค้านอะไรต่อเพราะตัวเขาเองก็ค่อนข้างมั่นใจ ถ้าน้องชายเขาอยากจะได้ผู้หญิงคนนั้นมากถึงขั้นยอมลงแข่งแปลว่ามันต้องได้ เพราะไม่มีของเดิมพันชิ้นไหนในสนามที่ล่าอยากได้แล้วไม่ได้

หนึ่งชั่วโมงก่อนลงแข่ง ชายหนุ่มอยู่ในชุดนักแข่งดูดีไร้ที่ติตั้งแต่หัวจรดเท้า หลังเตรียมตัวเสร็จร่างสูงก็นั่งรอเวลาโดยไม่มีอาการตื่นเต้นหรือกังวล เสียงประตูถูกผลักเข้ามาเรียกความสนใจจากเจ้าของสายตาเย็นชาให้หันมอง ก่อนจะปรากฏร่างสูงของคลื่นน้องชายคนเล็กจากตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลเดินเข้ามาภายในห้อง

“มึงคิดจะทำอะไร” ไม่พูดมากความพอเข้ามายืนในห้องคลื่นก็เค้นถามพี่ชายทันที หลังจากได้เห็นผู้หญิงที่เป็นของเดิมพันมาแล้วเขารู้สึกใจคอไม่ค่อยดีสักเท่าไรที่เห็นล่ากลับมาลงสนามเพราะเธอ

🥺