บทที่ 10 พาไปที่ไหน

“ได้มองใกล้ๆ แบบนี้แล้วหล่อมากเลย” เจด้าขยับหน้ากระซิบพูดใกล้ๆ พลางมองเจ้าของร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลอย่างชื่นชมในความดูดีไร้ที่ติ

“อือ” เสียงหวานตอบเพียงสั้นๆ ไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ

“เขามีแฟนไหมนะ”

“เจบอกว่าเขาเจ้าชู้ด้าลืมหรือไง” เจียร์พูดซ้ำ

“หล่อขนาดนี้ไม่แปลกเลยที่จะเจ้าชู้ ถ้ารักเดียวใจเดียวฉันจะแปลกใจมากกว่า”

ร่างเล็กเพียงแค่หยักหน้าให้กับคำพูดของเพื่อนจากนั้นก็ก้มหน้ากินขนมอย่างเงียบๆ พยายามไม่ทำตัวโดดเด่นเพื่อหลีกเลี่ยงความสนใจจากเขา

เวลาผ่านไปพักใหญ่ เจียร์เริ่มโล่งใจที่ไม่ถูกรบกวน แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนแชตก็ดังขึ้นบนหน้าจอมือถือ

ติ้ง~ ตาคู่สวยเหลือบมองบนหน้าจอ หัวใจดวงน้อยวูบไหวเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏ ก่อนจะเหลือบมองร่างสูงที่นั่งเอนตัวด้วยท่าสบายๆ บนเก้าอี้ แต่กลับจ้องสายตามาที่เธอไม่ลดละเหมือนกำลังบังคับกดดันให้ตอบข้อความ

ล่า: ต้องเจอกันอีกกี่ครั้งเธอถึงจะพร้อม?

เจียร์ชะงักเล็กน้อยเมื่อดวงตากลมกะพริบถี่ๆ หลังได้อ่านข้อความที่เขาส่งมา ภายใต้ความกดดันทำให้เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ กดนิ้วจิ้มแป้นพิมพ์ตอบกลับ

เจียร์: อย่าเพิ่งถามเรื่องนี้ได้ไหมคะ

ล่า: สั่ง?

สิ่งที่พิมพ์ไปไม่ใช่การออกคำสั่ง…แต่มันเป็นการขอร้องสำหรับเธอซะมากกว่า

ล่า: ไปกับฉัน

ในตาคู่สวยไล่อ่านคำสั่งพร้อมกับริมฝีปากที่เม้มแน่น ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับอีกครั้ง

เจียร์: ไม่ได้นะคะเดี๋ยวเพื่อนเจียร์จะสงสัย

ล่า: นั่นมันหน้าที่เธอต้องจัดการ หาข้ออ้างเก่งนักไม่ใช่หรือไง

เจียร์: ทำไมต้องให้เจียร์กลับพร้อมพี่ล่าด้วย

ล่า: ฉันสั่ง ไม่ได้ขอร้องเธอ

ล่า: เลือกเอาว่าอยากให้ฉันเดินไปหาตอนนี้หรือจะยอมนั่งรถไปด้วยกันดีๆ

หัวใจของเจียร์เต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ มือที่กำแน่นเริ่มสั่นเล็กน้อย สายตาไล่ไปมองรอบตัวเหมือนหาทางหนี ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น

“คุยกับใครอยู่หน้าเครียดเชียว” เสียงของเพื่อนทำให้ร่างเล็กรีบกดปิดหน้าจอมือถือทันที ก่อนจะคิดหาข้ออ้างเพื่อมาตอบให้คลายความสงสัย

“แม่ คุยกับแม่น่ะ” มีแค่เรื่องแม่ที่ทำให้เจด้ารู้ว่าเธอคิดมากขนาดไหน จึงใช้เป็นข้ออ้าง

เจด้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เฮ้อ! แม่ขอเงินอีกแล้วหรอ”

“อือ” เธอพยักหน้าไหลตามน้ำ

“พี่สาวแกล่ะได้แฟนรวยนี่ ได้ส่งเงินให้แม่บ้างหรือเปล่า”