บทที่ 9 ความบังเอิญ

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ส่องกระทบใบหน้าหวานขอองร่างเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียง เพราะไม่มีเรียน วันนี้เจียร์จึงตื่นสายเป็นพิเศษ

หลังเลิกเรียนเจียร์ยังคงไปทำงานแม้จะถูกสั่งห้ามให้เลิกทำ เธอยังไม่พร้อมบอกเรื่องนี้กับทางร้านของคุณป้าและตะวัน

ดวงตากลมค่อยๆ เปิดขึ้น แสงแดดจ้าทำให้ต้องหรี่ตาเล็กน้อย เมื่อปรับโฟกัสได้ก็พยุงตัวเองลุกขึ้นยืดแขนบิดตัวเอนไปทางซ้ายทีขวาที

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนขึ้นมา ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อ เจียร์รู้ดีว่ามันใกล้เข้ามาแล้วและคงยื้อได้อีกไม่นาน ความคิดกวนใจยากจะปัดออกไป เธอถอนหายใจซ้ำๆ บรรยากาศภายในห้องเริ่มอึมครึมขึ้น ทำให้ศีรษะมนสะบัดเบาๆ เพื่อไล่ความคิดออกจากหัว ก่อนจะพาตัวเองลุกขึ้นไปในห้องน้ำ

ขณะที่น้ำอุ่นไหลผ่านร่างกายเจียร์หลับตาลงปลอบใจตัวเองจากเหตุการณ์เมื่อคืน ความหนักอึ้งกลางอกค่อยๆ สงบลงทีละน้อย เธอถอนหายใจยาวอีกครั้งก่อนจะปิดน้ำ หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเรือนร่างให้แห้ง

วันที่ว่างแบบนี้เจียร์มักจะใช้เวลาส่วนใหญ่พักผ่อนที่ห้อง ไม่ก็ทำความสะอาดแก้เบื่อดีกว่าออกไปข้างนอกแล้วต้องใช้เงิน เพราะในตอนนี้เงินที่เหลืออยู่ไม่มากเธอต้องใช้อย่างประหยัด

เสียงแจ้งเตือนเข้ามาในโทรศัพท์เรียกความสนใจของร่างเล็กที่จับไม้กวาดอยู่ให้หันไปมอง ก่อนจะเอื้อมมือหยิบขึ้นมาเปิดดูถึงได้รู้ว่าเป็นแชตกลุ่มจากเพื่อน จึงไม่ลังเลที่จะกดเข้าไปอ่าน

แชตกลุ่ม 3J

เจได: วันนี้ไปสนามแข่งกันไหม เจมีงาน

เจด้า: ชวนเหมือนเจียร์จะไป

เจได: ไปนะเจียร์ วันนี้ว่างไปเปิดหูเปิดตาหน่อย

เจียร์ใช้ความคิดทบทวนเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้อยากปฏิเสธคำชวนของเพื่อน แค่กำลังกลัวว่าหากไปแล้วจะเจอกับคนที่ยังไม่พร้อมเผชิญหน้า

เจียร์: สนามไหนหรอเจ

เพราะสนามแข่งไม่ได้มีแค่ที่เดียวเจียร์จึงตัดสินใจถามเพื่อให้แน่ใจว่าวันนี้เธอจะไม่ได้เจอกับเขา

เจได: คาร์แท็ค สนามเปิดใหม่

เจียร์: ไม่คุ้นชื่อเลยแฮะ

เจด้า: พูดเหมือนบอกไปแล้วจะรู้จัก แกเคยสนใจเรื่องพวกนี้ซะที่ไหน

ไม่ผิดจากคำที่เจด้าพูด เพราะเจียร์ไม่เคยติดตามการแข่งรถ ต่อให้พูดชื่อไปกี่สนามเธอก็ไม่มีทางรู้จักหรือคุ้นหู

เจียร์: อือไปก็ได้แต่ด้ามารับหน่อยนะ

เจด้า: ได้สิๆ ไปรับได้อยู่แล้ว

คนตัวเล็กไม่อยากอุดอู้อยู่ในห้องให้คิดมาก ก็เลยตัดสินใจออกไปสนามตามคำชวนของเพื่อน หลังจากวางโทรศัพท์ลงเจียร์ก็กวาดห้องต่อ เพราะกว่าที่เพื่อนจะมาถึงคงใช้เวลาร่วมชั่วโมง

สนามคาร์แท็ค

เจียร์ค่อยๆ ก้าวเรียวขาลงจากรถอย่างลังเล สายตาสอดส่องไปยังผู้คนที่เดินสวนกันไปมามากหน้าหลายตา เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่น กลิ่นน้ำมันเครื่องคลุ้งและยางที่เผาไหม้อบอวลผสมกับเสียงผู้คนที่โห่ร้องเชียร์

“ทำไมจู่ๆ หน้าซีด” เสียงท้วงจากเพื่อนตัวสูงเรียกสติของร่างเล็ก เจียร์สะดุ้งเล็กน้อยกำลังเกิดอาการแพนิค จากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ทำให้ความกลัวผุดขึ้นในใจ มือเล็กกำแน่นใบหน้าซีดเผือกพร้อมเนื้อตัวที่สั่นเทาเบาๆ

“ป…เปล่าๆ สงสัยเพราะวันนี้อากาศร้อน” ริมฝีปากบางเม้มเบาๆ พลางเบือนหน้าหนีสายตาเป็นห่วงของเพื่อน เจียร์ไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการอย่างนี้เพราะตั้งแต่ครั้งนั้นเธอก็ไม่เคยมาเหยียบที่สนามแข่งอีกเลย

“อือ ก็ร้อนจริงๆ” เจด้าพูดเสริม

จู่ๆ ด้านบนอัฒจันทร์เชียร์ก็มีเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นมา เรียกความสนใจของทั้งสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลให้หันไปมองด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

“เจียร์ เจียร์ นั่นไงคนที่เจเคยเล่าให้ฟัง ฝีมือพี่เขาโคตรเทพเลยนะ แต่น่าเสียดายที่ไม่แข่งแล้วไม่รู้ทำไม” เจไดชี้ไปยังร่างสูงโปร่งสวมแว่นดำ มองแต่ไกลก็รู้ว่าเขาใส่แบรนด์เนมทั้งตัวแถมรถที่ขับมาสนามยังเป็นตัวท็อปราคาไม่ต่ำกว่าสามสิบล้าน

เพียงแค่ปรากฏตัวในสนาม ทุกสายตาก็พร้อมใจจับจ้องไปที่เขา บางคนมองด้วยความชื่นชม บางคนมองด้วยความสงสัย แต่เจียร์กำลังมองด้วยหัวใจที่เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา เหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นในหัวเป็นฉากๆ

ทั้งที่เช็กถามกับเพื่อนแล้ว แต่เหมือนถูกความโชคร้ายกลั่นแกล้ง เป็นความบังเอิญที่เจียร์ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย

“เจียร์ฟังเจอยู่ไหม”

“อะ อื้อฟัง ฟังอยู่” แรงเขย่าจากเพื่อนเรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง เจียร์ลอบกลืนน้ำลายหนืดลงคออึกใหญ่พลางก้มหน้าก้มตา ไม่มองไปยังร่างสูงที่เพิ่งลงจากรถสปอร์ตเฟอร์รารี่คันสีดำ

เจด้าหันขวับไปตามเสียงกรี๊ดที่ยังดังต่อเนื่อง เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปกระซิบถามน้องชายฝาแฝด

“ใครหรอเจ ทำไมเขาดูเป็นที่สนใจของทุกคนขนาดนี้”