บทที่ 8 รองรับอารมณ์

บรรยากาศในห้องชวนให้อึดอัด ล่าจ้องมองน้องชายด้วยแววตาเย็นชา คลื่นที่คิดจะยั่วโมโหกลับรู้สึกว่ามันคงไม่ใช่ความคิดที่ดีสักเท่าไรในจึงเปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา

“ไทเกอร์มันคุมเด็กไม่ไหว มึงช่วยคุมซ้อมหน่อยก็ดี”

“กูบอกแล้วว่าอย่าทำให้ยุ่งยาก เปิดแค่สนามแข่งก็แทบไม่มีเวลาดูยังจะมาตั้งทีม”

พี่ใหญ่ของตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลเพิ่งจะตั้งทีมได้ไม่นาน มีนักแข่งในสังกัดที่เพิ่งรับมาใหม่นับสิบคน ปกติจะมีไทเกอร์รุ่นน้องนักแข่งฝีมือดีช่วยเทรนเด็กให้ แต่ช่วงนี้ต้องเรียนแถมยังตัวติดกับเมีย

“มึงแค่สอนทริคดีๆ ไม่ได้ให้ไปขับโชว์ อย่ากั๊กฝีมือสอนน้องมันหน่อย”

“เออเดี๋ยวจะสอนให้ แล้วก็เลิกวุ่นวายกับกู” ล่ารับปากเพื่อตัดความรำคาญที่ถูกน้องชายรบเร้า ก่อนจะถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย

ระหว่างที่บทสนทนาดำเนินไป บานประตูถูกผลักจนเกิดเสียง ร่างสูงของพี่ใหญ่เดินเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม ก่อนจะหยุดสายตาที่น้องชายคนกลาง พร้อมพูดคำที่ทำให้ล่าหงุดหงิด

“ออกไปดูหน่อยไหม วันนี้เจอามันเอาเด็กในทีมมาลงสนาม” เสียงเรียบๆ ของพี่ชายกระตุกบางอย่างในใจของล่าให้สะดุด เผลอกำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ต้อนรับมันตั้งแต่เมื่อไร” คิ้วหนายกขึ้นเล็กน้อย พลางหันไปสบตากับพี่ชายด้วยสีหน้าแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน อารมณ์ของเขากำลังเดือดพล่านขึ้นทีละน้อยหลังได้ยินชื่อนั้น

“มึงยังรวยไม่พอ?”

เจอา ชื่อนี้ทำให้ทุกอย่างในอดีตพุ่งกลับมาในหัว ภาพความพ่ายแพ้ในวันนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำ เขาไม่ควรจะแพ้แต่เจอาใช้วิธีสกปรก

เจอาไม่ได้แค่ชนะการแข่งขัน แต่ครั้งนั้นมันแย่งทุกอย่างไปจากเขา

“เอาน่า กูปฏิเสธมันทุกครั้งตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น แต่วันนี้มันเสนอเงินก้อนใหญ่ยังไงก็จะให้กูเปิดสนามให้ได้ มันเอาเด็กในทีมมาซ้อม”

“อืม” ล่าพ่นลมหายใจออกอย่างแรง พยายามข่มความโกรธไว้ มือที่กำแน่นเริ่มเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้น

“สนามมีตั้งกี่สิบที่ดูไม่ออกเลยว่าเจาะจง” คลื่นเคาะโต๊ะเป็นนัยๆ พลางชำเรืองตามองท่าทางของพี่ชายคนกลางเป็นระยะ

“อยากรู้ไหมว่ามันมากับใคร” พี่ใหญ่ถาม

คำถามที่ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหนักอึ้ง ล่าหลับตาลงชั่วขณะ สูดลมหายใจลึกก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่อยากรู้ ไม่ต้องบอก”

“เทีย” ค่ายเอ่ยก่อนจะสังเกตสีหน้าที่เย็นชาของล่า

ร่างหนาบนโซฟาไม่ตอบอะไร เขายังคงนั่งเงียบสายตาทอดมองไปตรงหน้าพลางกำมือแน่น

“ไม่ได้เจอตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อสองปีก่อน พอเห็นเจียร์แล้วชวนให้คิดถึงพี่สาวของเธอจริงๆ” คลื่นพูดเสริม

“เจียร์?”

“อ่า ของเดิมพันวันนั้น เธอชื่อเจียร์”

“ดูเหมือนเธอจะไม่ได้นิสัยเหมือนพี่สาว ท่าทางซื่อไม่ทันคน ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกหลอกมาเป็นของเดิมพัน” ระหว่างที่ค่ายกับคลื่นพูดคุยกันอยู่ คนบนโซฟายังคงความเงียบ ในตาของเขาว่างเปล่าแต่ภายในใจกลับรู้สึกคับแค้นปะปนความเจ็บปวด

“เธอรู้ไหมว่ามึงเคยเป็นแฟนกับเทีย?”

ล่าหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถาม หัวใจเขากระตุกวูบ สีหน้ายังเยือกเย็น แต่นิ้วมือที่เคาะลงบนโต๊ะช้า ๆ เผยถึงความไม่แน่ใจ

“ท่าทางเหมือนไม่รู้อะไรเลย” คลื่นเป็นฝ่ายตอบแทนพี่ชายคนกลางที่ไม่ยอมตอบอะไร

“มึงเองก็เหมือนกัน คบกับเทียตั้งสองปีไม่เคยเจอน้องสาว?”

คำพูดนั้นทำให้ล่าขมวดคิ้วแน่นขึ้น ใช่! ตลอดสองปีที่เขาคบกับเทีย เธอแทบไม่เคยพูดถึงครอบครัวให้ฟังแม้เขาจะเคยขอไปเจอกับคนที่บ้านแต่ก็ถูกบ่ายเบี่ยงทุกครั้ง ที่สำคัญ…เธอไม่เคยบอกว่าตัวเองมีน้องสาวเลยด้วยซ้ำ

ร่างหนาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โดยไม่พูดอะไร ท่าทางเหมือนคนที่พยายามเก็บซ่อนอารมณ์ แต่ก็ไม่อาจปกปิดแววตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองกับบทสนทนาที่เอ่ยถึงคนในอดีตที่อยากลืม

ล่าเข้ามานั่งในรถเฟอร์รารี่อยู่อย่างนั้นนานเกือบสิบนาที มือหนากำพวงมาลัยแน่นพร้อมสายตาเพ่งมองไปตรงหน้าไร้จุดหมาย หลังจากพ่นลมหายใจร้อนพร้อมสติที่กลับมา เขาขับรถออกไปจากสนามตามถนนไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้เลยว่าจุดหมายปลายทางคือที่ไหน

ล้อรถที่หมุนค่อยๆ หยุดนิ่ง ในตาคู่คมมองไปตรงหน้าเป็นหอพักตึกเก่าโทรมที่เขาเคยมาเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน ล่ากำลังนึกไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงมาที่นี่ ระหว่างนั้นรอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าไร้อารมณ์ ความหนักอึ้งเริ่มผ่อนคลาย

โทรศัพท์เครื่องแพงถูกหยิบขึ้นมา เขาจิ้มเรียวนิ้วลงบนหน้าจอก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์ ‘ของเดิมพัน’ สัญญาณรอสายดังขึ้นไม่นานก่อนจะถูกกดรับ

“อื้อ ใคร” เสียงงัวเงียจากปลายสายเอ่ยถาม

( ลงมา ฉันจอดรถรออยู่ด้านล่าง )