บทที่ 7 กันท่า

สามวันผ่านไป ณ สนามแข่งของตระกูลทรัพย์หิรันสกุลหรือสนามนอกเขต KKL

เฟอร์รารี่คันสีดำสัญลักษณ์ของ ล่า ตำนานที่เคยครองอันดับหนึ่งของสนามแข่ง เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มดังก้องขณะเขาหักเลี้ยวเข้าลานจอด

ตั้งแต่แมตช์ครั้งสุดท้ายที่พ่ายแพ้ แมตช์ที่พรากทุกอย่างไปล่าไม่เคยกลับมาลงแข่งอีกเลย แต่ครั้งนี้ข่าวการกลับมาของ เจ้าสนาม กลายเป็นที่พูดถึงอย่างหนาหู คาดเดาเหตุผลไปต่างๆ นาๆ ว่าทำไมเขาถึงเลือกกลับมาหลังจากเวลาผ่านไปนาน

ร่างหนาหยิบเอาแว่นตาเลนส์ดำมาสวมใส่ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถแล้วก้าวขาเดินเข้าไปภายในลิฟต์ตัวใหญ่ เพื่อขึ้นไปยังห้องรับรองสำหรับผู้บริหาร

“พ่อถามว่าทำไมไม่เข้าบ้าน” คลื่นเอ่ยเสียงเรียบบอกพี่ชายที่ไม่ยอมกลับไปนอนบ้านนานเกือบสามเดือน ต่างกับเขาและพี่คนโตที่แม้จะมีคอนโดและเพนท์เฮาส์ก็มักจะกลับบ้านทุกครั้งที่มีโอกาส

“ถ้าอยากกลับเดี๋ยวกูก็โผล่หัวไปเอง” เสียงทุ้มตอบกลับก่อนจะนั่งกระแทกลงบนโซฟาตัวใหญ่ พลางยกมือขึ้นถอดแว่นออกไปวางไว้บนโต๊ะตรงหน้า

ล่าเป็นคนที่ชอบใช้ชีวิตอิสระ เกลียดการถูกตีกรอบ และเกลียดการถูกบังคับให้อยู่ในเส้นทางที่เขาไม่ได้เลือก นั่นคือเหตุผลที่เขาเลือกอยู่คอนโดมากกว่าบ้าน พราะมันเป็นพื้นที่ที่เขาสามารถกำหนดทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง

อีกเหตุผลที่ล่าหลีกเลี่ยงการกลับบ้าน ก็คือเรื่องที่คนเป็นพ่อมักจะบ่นเขาไม่เว้นวัน โดยเฉพาะเรื่องที่เขามักจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า และเป็นข่าวอื้อฉาวจนทางบ้านต้องคอยจ่ายเงินปิดข่าวให้แทบไม่เว้นวัน

“ของเดิมพันเป็นยังไง ถูกใจสมกับที่มึงกลับมาลงสนามอีกครั้งไหม?”

“ยังไม่ได้ลอง” ล่าตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงปนหงุดหงิดพร้อมถอนหายใจ ทำให้คลื่นเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

“อย่างมึงน่ะนะจะปล่อยผ่านมานานขนาดนี้” ถามย้ำ สีหน้าดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

“กูจะเป็นคนดีบ้างไม่ได้เลยว่างั้น?” ล่าถามน้องชายด้วยสายตากึ่งประชด

“มึงเคยเป็นด้วยหรอวะไอ้คนดีเนี่ย จำความได้ก็เห็นว่าเหี้ยแล้วนะ”

ล่ากลอกตาให้กับคำพูดที่เพิ่งได้ยิน ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ “กูแค่อยากให้เวลา ผู้หญิงคนนั้นไม่เหมือนคนอื่น”

“ที่ว่าไม่เหมือนคนอื่นคืออะไร?”

เมื่อถูกตั้งคำถามนั้นร่างหนาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยลมหายใจยาว ดวงตาคมหรี่ลงเหมือนกำลังคิดทบทวนคำตอบ

“อย่าเค้นให้มันน่ารำคาญนักไอ้คลื่น” ล่าเอ่ยเสียงเข้ม น้ำเสียงบ่งบอกความหงุดหงิด แล้วจ้องเขม็งไปยังน้องชายที่นั่งถามคาดคั้น คลื่นยักไหล่เหมือนจะยั่วให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียยิ่งขึ้น

ล่าล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาจุดสูบ ก่อนจะพ่นควันคลุ้งลอยวนในอากาศ ดวงตาทอดมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยเหมือนกำลังใช้ความคิด เขารู้ว่าเธอมีบางอย่างเกี่ยวพันกับอดีตของเขา แต่ไม่คิดว่าความเกี่ยวพันนั้นจะลึกซึ้งถึงขนาดนี้

“สรุปเธอเป็นอะไรกับ….” คลื่นกำลังจะพูดชื่อต้องห้ามแต่ต้องชะงักไปเมื่อเห็นในตาดุดันของพี่ชาย จึงเลี่ยงการเอ่ยถึง “เป็นอะไรกับผู้หญิงคนนั้น”

ล่าพ่นควันอีกครั้งด้วยท่าทางสงบนิ่ง ในตาคู่คมแฝงอารมณ์ที่หลากหลาย ก่อนจะตอบเพียงสั้นๆ “น้องสาว”

ล่ากระดิกนิ้วเคาะบุหรี่เบา ๆ กับที่เขี่ย ควันจางๆ ลอยขึ้นเพิ่มความเงียบในบรรยากาศ ดวงตาคมจ้องนิ่งไปข้างหน้า ราวกับพยายามค้นหาคำตอบบางอย่างจากความว่างเปล่า

“ซวยชิบหาย” คลื่นสบถออกมาทันทีหลังได้ยินคำตอบ อย่างนึกสงสารชะตาที่เธอคนนั้นต้องเจอ ไม่มีใครรู้ได้ว่าภายใต้สายตาเย็นชาคู่นั้นของล่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขารู้สึกได้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีนัก