บทที่ 6 ไม่มีสิทธิ์หนี

“ก็ยังจำชื่อว่าที่ผัวคนนี้ได้”

เจียร์อึดอัดเมื่อได้ยินคำพูดไม่คาดคิดจากร่างสูงที่เดินเข้ามาทักทายด้วยท่าทางที่สนิทสนม เธอพยายามไม่แสดงอารมณ์ออกมาถึงแม้จะรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดนั้น ตั้งใจจะหลีกเลี่ยงแต่การที่เขารู้กระทั่งที่ทำงานทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย

“มาที่นี่ทำไมคะ” ถามด้วยความสงสัยปนความกังวลแทรกอยู่ในคำพูด ขณะเดียวกันเจียร์ถอยหลังอัตโนมัติ แต่ร่างสูงกลับก้าวตามมาติด ๆ แขนแกร่งคว้าโอบเอวบางเข้ามาแนบชิดร่างกายเพราะรำคาญที่ร่างเล็กเอาแต่ถอยหนีราวกับเขาเป็นตัวอะไรที่ไม่ควรเข้าใกล้

“เห็นเธอเงียบฉันนึกว่าหนีไปแล้วก็เลยตามมาดู” สายตาคมฉายแววความเย็นชาจ้องมองใบหน้าสวยครู่หนึ่งแล้วโน้มลงใกล้ๆ ก่อนจะพูดประโยคถัดไป

“จะมัวมาทำงานที่ได้แค่เศษเงินจ่ายห้องเช่าเท่ารูหนูนั่นทำไม”

คำพูดของเขาไม่ได้ดังแต่ทุกคำชัดเจนและกรีดลึกลงไปในใจ ทำให้ร่างเล็กค่อยๆ เม้มริมฝีปากเพราะไม่คิดว่าผู้ชายที่หน้าตาดูดีเวลาพูดจะไม่น่าฟังมากขนาดนี้

“เจียร์ไม่ได้หนี…” เสียงใสตอบพลางกัดริมฝีปาก พยายามข่มความรู้สึกที่แล่นพล่านอยู่ในอก “แค่ต้องการเวลาคิด”

ภายในใจราวกับถูกคลื่นความรู้สึกถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ดวงตาคู่สวยเบี่ยงออกไปเพื่อเลี่ยงการปะทะกับสายตาคู่นั้น ความอึดอัดที่เกิดขึ้นทำให้ต้องกลั้นหายใจ

“ฉันให้เวลาเธอเตรียมตัว” ล่าโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ กระทบแก้มของร่างเล็กที่สั่นเทาในอ้อมแขน พลางพูดเสียงกระซิบ “ไม่ได้ให้เวลาคิด”

มือหนายกขึ้นสัมผัสกรอบหน้าสวยรูปไข่ ก่อนจะลดสายตาต่ำลงมองกลีบปากบางใช้นิ้วกดลูบเบาๆ

“เริ่มทำหน้าที่ของเธอได้แล้วคนสวย”

“น้องเจียครับ ไปกัน”

เสียงทุ้มจากเจ้าของร้านดังขึ้นทำลายบรรยากาศอึดอัดที่ปกคลุม เจียร์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกมือผลักตัวเองออกจากอกแกร่งทันที เรียวขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวพยายามเว้นระยะห่างระหว่างตัวเองกับชายหนุ่มให้มากที่สุด แต่กลับรู้สึกว่าสายตาคมยังคงจับจ้องมองอย่างไม่ลดละ

สถานการณ์ที่วุ่นวายอยู่แล้วกลับแย่ลงไปอีกเมื่อ ตะวัน เดินเข้ามาประจันหน้ากับ ล่า

“ถ้าจะมาดื่มเชิญที่โต๊ะนะครับ”

“ร้านเล็กๆ แบบนี้ผมไม่เสียเวลามานั่งดื่มหรอกครับ”

“ครับ?”

“พอดีเหล้าราคาถูก…มันไม่ค่อยถูกปาก”

เจียร์มองคนตัวสูงที่พ่นคำหาเรื่องออกมาด้วยความตกใจอย่างไม่คาดคิดว่าเขาจะกล้าถึงขนาดนี้ มือเล็กคว้าไปจับรั้งแขนแกร่งเพื่อพาเดินออกไปด้านนอกร้าน ท่ามกลางสายตาของผู้คนสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

จริงอยู่ที่บาร์หนึ่งเก้าเป็นร้านเล็กๆ ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นนักศึกษาละแวกนี้ ถึงอย่างไรเธอก็มองว่าเขาไม่ควรพ่นคำดูถูกต่อหน้าคนอื่นแบบนั้น

“ทำไมต้องพูดจาแบบนั้นด้วยคะ” เสียงใสเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เป็นที่รู้กันว่าคนตัวเล็กไม่ใช่คนที่โกรธง่าย แต่เมื่ออยู่กับผู้ชายคนนี้อารมณ์ของเธอมักจะถูกท้าทาย บางครั้งเจียร์ก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงมีความสามารถในการทำให้เธอรู้สึกแย่แบบนี้

“มีปัญหาอะไร?”

สายตาคมดุดันทำให้ร่างเล็กที่กำลังจะอ้าปากเถียงถึงกับต้องเงียบไม่กล้าพูดอะไรต่อ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อคนตัวสูงโน้มลงมาใกล้แบบไม่ให้ได้ตั้งตัว

“จะยืนคุยตรงนี้หรือจะขึ้นไปคุยบนรถ”

“คุย…ในรถค่ะ”

เจียร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พร้อมก้าวขาเดินตรงไปหารถสีดำคันหรูที่จอดเบื้องหน้า ด้วยหัวใจดวงน้อยที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ใบหน้าสวยก้มเดินโดยไม่มองใครถึงแม้ในตอนนี้ทุกคนจะต่างให้ความสนใจเมื่อเห็นว่าเธอกำลังก้าวขาขึ้นรถราคาแพงหลายสิบล้าน

ภายในรถบรรยากาศชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ไฟในรถหรี่ลงพอให้เห็นหน้ากันลางๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากคนตรงเบาะข้างๆ ลอยมากระทบจมูกของร่างเล็ก มันเป็นกลิ่นที่หรูหราแต่กลับทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

“ไอ้เจ้าของร้านมันดูห่วงเธอมากเลยนะ” โน้มตัวเข้าไปใกล้พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม ร่างบางสะดุ้งกับเสียงทักเผลอหันหน้ามาทันที ก่อนจะพบว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เกินไปจนปลายจมูกแทบแตะกัน ความตื่นตระหนกทำให้เจียร์รีบเอนตัวหนีอย่างลนลาน ไม่ทันระวังจนศีรษะกระแทกเข้ากับประตูรถดัง ปึก พร้อมร้องออกมาด้วยความเจ็บ

“โอ๊ย!” มือเล็กยกขึ้นจับคลำบนศีรษะของตัวเองแล้วก้มหลบสายตาคมเพราะความอาย

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนที่ล่าจะเอื้อมมือไปทางเบาะหลัง เพื่อหยิบเอาบางอย่างมาวางบนตักของเธอ

“อ่านแล้วเซ็นซะ”

ดวงตากลมก้มมองแผ่นสีขาวที่ถูกนำมาวางบนตัก เจียร์นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปะปนความหวาดระแวง พลางอ่านเนื้อหาทีละบรรทัด หัวใจดวงน้อยเหมือนถูกบีบคั้นทุกครั้งที่ดวงตาไล่ไปตามตัวอักษร ราวกับมันเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอไว้

เสียงแอร์ในรถเป็นเพียงสิ่งเดียวที่พอจะได้ยินภายใต้ความเงียบ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอของล่าดังขึ้นราวกับตอกย้ำว่าเธอไร้หนทางหนี

เธอกำลังตกเป็นเหยื่อของสถานการณ์ที่ไม่ได้เลือกเอง