บทที่ 5 โชคร้าย

กลับมาถึงที่ห้อง เจียร์ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงขนาดสามฟุตอย่างหมดแรง ดวงตาคู่สวยเหม่อมองเพดานพร้อมความคิดมากมายที่สาดซัดเข้ามาในหัว ตอนนี้ร่างบางคิดไม่ตกกับสิ่งที่ตัวเองกำลังเผชิญหน้าอยู่ เธอไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าในอนาคตจะเป็นยังไง

ร่างเล็กนอนทอดกายอยู่บนเตียงอย่างนั้นไม่ได้ขยับไปไหน ยังสวมใส่ชุดนักศึกษาตัวเดิมแม้แต่ไฟในห้องก็มืดสนิท ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถอนหายใจออกมา หลายอย่างปะเดปะดังหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน

แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ที่มีสายเข้าทำให้ความคิดมากมายถูกโยนทิ้งไป ก่อนมือเล็กจะเอื้อมหยิบมาดูว่าเป็นสายจากใคร แต่เมื่อเห็นชื่อของแม่โชว์บนหน้าเธอก็ถึงกับต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนกดรับสาย

“แม่มีอะ…” พูดยังไม่จบประโยคคนเป็นแม่ก็รีบสวนขึ้นมา “หาเงินจ่ายค่าเทอมได้แล้วใช่ไหม”

“ค่ะ เจียหาได้แล้ว”

“ดี ฉันจะได้ไม่ต้องไปขอกับพี่สาวแกมาให้ รู้ว่าเรียนแล้วจะลำบากก็ยังจะดื้อด้าน” ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยมาจนถึงปีสองเจียร์ได้ยินแม่พูดคำนี้นับครั้งไม่ถ้วน เธอไม่ได้เถียงเพราะเลือกเรียนเองแต่ที่เงินไม่พอจ่ายส่วนหนึ่งก็เพราะคนเป็นแม่โทรมาขอบ่อยครั้ง พอไม่มีก็ถูกต่อว่าสารพัด

“เจียร์ไม่เคยรบกวนแม่กับพี่เลยนะคะ แล้วต่อไปนี้คงไม่ได้โอนเงินให้แม่บ่อยๆ แล้ว เพราะเจียร์จะเก็บไว้ใช้เวลาฉุกเฉิน”

หลังกลั้นใจพูดอย่างนั้นออกไป เจียร์ก็รีบกดตัดสายจากแม่ทันที ดวงตาที่แดงก่ำตอนนี้มีน้ำสีใสเอ่อล้นไหลอาบพวงแก้ม หลายเรื่องราวที่ปะทุเดือดกลางอกทำให้ร้องไห้สะอื้นออกมาเสียงดัง อย่างไม่สนใจว่าเสียงจะดังออกไปถึงข้างนอกห้องหรือเปล่า ในเวลาทุกข์เธอไม่สามารถปรึกษาคนในครอบครัวได้เลย อ้อมกอดของแม่อบอุ่นขนาดไหนก็จำไม่ได้แล้ว เจียร์ระบายทุกอย่างออกมาผ่านน้ำตาเพราะมันเป็นแค่สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ในตอนนี้

ตั้งแต่ยายเสียไปเจียร์ใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาตลอด ทำงานและเรียนไปด้วยพร้อมกัน สู้ชีวิตตัวคนเดียวแต่มักจะเจอกับความโชคร้ายเสมอ ทั้งที่มีแม่แต่ไม่เคยมาสนใจใยดีเพราะรักแค่พี่สาวคนโต โทษว่าเธอคือคนที่ทำให้พ่อต้องตายจากอุบัติเหตุครั้งนั้น จะไม่ให้รู้สึกน้อยใจเลยคงเป็นไปไม่ได้ หากสามารถตัดขาดได้เธอก็อยากทำเพราะคำว่าครอบครัวของแม่กับพี่สาวไม่มีเธออยู่ในนั้นเลย

เช้าวันใหม่ เวลา 09:00 น.

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นมาเป็นระรอบๆ มือเล็กควานหาต้นตอของเสียงขณะที่ยังหลับตาอยู่ ก่อนจะค่อยๆ ปรือตาดูเวลา วันนี้เจียร์มีเรียนสิบโมงเช้า เธอลุกขึ้นนั่งสายตาเหม่อมองไปนอกหน้าต่างที่ผ้าม่านกำลังพริ้วไหวจากแรงลม พลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโยนความคิดหนักอึ้งทิ้งแล้วลุกจากเตียงหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ

หลังจากอาบน้ำแต่งเสร็จแล้ว ร่างเล็กในชุดนักศึกษาก็มารอรถเมล์ที่ป้ายข้างหน้าหอพัก ระยะทางไปมหาวิทยาลัยไม่ไกลเท่าไรแต่ถ้าวันไหนตื่นสายก็ต้องขึ้นวินมอเตอร์ไซค์

มาถึงที่มหาวิทยาลัย…ร่างบางยืนทำใจครู่หนึ่งก่อนจะก้าวขาเดินเข้ามาในคลาสเรียนแล้วกวาดสายตามองหาเพื่อนที่หลอกให้ตัวเองไปตกอยู่ในสถานะของเดิมพัน เมื่อเจอตัวก็รีบเดินจ้ำเท้าไปถามทันที

“ฟ้าใสทำแบบนี้ทำไม”

“ทำอะไร”

“หลอกเจียร์ทำไม มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยนะฟ้า เจียร์ไปทำอะไรให้ถึงได้ใจร้ายใส่กันขนาดนี้” น้ำเสียงจริงจังถามออกไปด้วยความรู้สึกเสียใจ แต่ทว่าใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังถูกตั้งคำถามไม่ได้แสดงถึงความรู้สึกผิดผ่านแววตาเลยแม้แต่น้อย

“หรอ สมน้ำหน้า”

นั่นคือคำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้เจียร์กำมือแน่น สายตาเกลียดชังที่เพื่อนร่วมคลาสมองมาทำให้เธอต้องน้ำตาคลอ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมเธอถึงเอาแต่ถูกกลั่นแกล้งอยู่เรื่อยและคราวนี้มันร้ายแรงมากกว่าทุกครั้ง

เจียร์เลือกจบปัญหาด้วยการเดินไปนั่งเรียนเงียบๆ เพราะต่อให้พูดอะไรไปก็ไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว ต่อให้รู้เหตุผลก็ไม่สามารถทำให้เธอหลุดพ้นจากสถานะของเดิมพันได้

โชคร้ายมักจะเกิดขึ้นกับเธอเสมอจริงๆ

หลังจากเรียนเสร็จเจียร์รีบเดินก้มหน้าก้มตาออกจากห้อง ไม่สนใจกลุ่มของฟ้าใสที่กำลังมองพร้อมเสียงหัวเราะเยาะ

“เจียร์ทางนี้ / เจียร์เจียร์คนสวย” เจไดและเจด้าตะโกนเรียกเสียงดังสร้างความสนใจให้นักศึกษาที่อยู่ระแวกนั้นหันมอง ทำให้ร่างเล็กต้องรีบก้มเดินไปหาเพื่อนทั้งสองและพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้ถูกสงสัย

เจไดกับเจด้าเป็นพี่น้องฝาแฝด ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทของเจียร์ที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่มัธยม แต่เพราะความชอบที่ต่างกันจึงเลือกเรียนคนละคณะ เวลาพักเที่ยงจะมากินข้าวด้วยกัน ทั้งสามคนทำแบบนี้ตั้งแต่ตอนเข้ามาเรียนปีหนึ่ง เจด้าค่อนข้างเป็นห่วงเจียร์เพราะหัวอ่อนกลัวถูกรังแก แถมเวลามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจก็ยังไม่ชอบเล่าให้ใครฟัง

“ทำหน้าไม่สดใสเลย ถูกใครแกล้งหรือเปล่า” เจด้าเป็นคนชั่งสังเกตยิ่งกับเพื่อนสนิทเธอยิ่งดูออกว่ากำลังคิดมาก แต่ถึงอย่างนั้นเจียร์ก็ไม่ยอมบอกอะไร “งานหนักน่ะ เจียร์นอนน้อยด้วย”

“เฮ้อ! รับงานเยอะเกินไปแบบนี้ระวังร่างกายไม่ไหวเอานะเจียร์”

“เจไม่อยากให้เจียทำงานหนักเลย ถ้าติดขัดเรื่องเงินยืมก็ได้ มีไม่เยอะแต่มีให้ยืมได้ตลอด แค่คนสวยบอกพี่พร้อมโอน”

“ไม่เอาหรอกเจ” เจียร์ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยความเกรงใจ ตอนนี้เจไดทำงานกับทีมแข่งชื่อดังพอจะมีเงินเก็บ แต่กว่าจะเข้าไปเป็นเด็กทีมนั้นได้สมัครไปอยู่หลายครั้งเพราะคัดคนเข้มงวด แต่ด้วยความชอบการแข่งรถมากๆ มีความรู้เรื่องรถเยอะทางนั้นมองเห็นทักษะจึงรับเข้าทำงาน

“เฮ้อ ขอให้ช่วยบ้างเสนอตัวสุดๆ แล้วนะ”

“ไม่อยากรบกวน”