บทที่ 12 ไร้ทางเลือก

กลับมาที่ห้องเช่าราคาถูกร่างเล็กนอนนิ่งอยู่บนเตียง แขนข้างหนึ่งยกขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตาจ้องเพดานขณะที่ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาไม่หยุด

ทั้งเรื่องที่ต้องลาออกจากงาน ทั้งเรื่องที่ต้องย้ายไปอยู่คอนโดของล่าและที่หนักใจที่สุด คือคำถามจากเพื่อนที่เธอไม่รู้เลยว่าจะหาข้ออ้างอะไรหากถูกถามว่าทำไมจู่ๆ ถึงย้ายไปอยู่คอนโดหรูราคาแพงขนาดนั้น

ทุกอย่างดูยุ่งเหยิงไปหมด เจียร์พยายามเรียบเรียงความคิด แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

ชีวิตของเธอกำลังถูกตีกรอบ….ราวกับนกตัวน้อยที่ติดอยู่ในกรง

เจียร์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินไปหยิบกระเป๋าขนาดไม่เล็กและไม่ใหญ่จนเกินไปมาเปิดออก ตั้งใจจะเก็บเสื้อผ้าและของใช้จำเป็น แต่เธอกลับเอาแต่นั่งนิ่งเหม่อเป็นเวลานาน หัวใจดวงน้อยเต้นเป็นจังหวะที่ช้าลง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงไล่ความคิดมากมายออกจากหัว แล้วเอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้ามาพับใส่กระเป๋าทีละตัว

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เธอจะต้องยอมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตที่ใกล้จะถึงนี้

เก็บของใช้และเสื้อผ้าเตรียมใส่กระเป๋าเอาไว้เพียงจำนวนหนึ่งเท่านั้น เพราะยังไม่พร้อมจะย้ายไปเร็วๆ นี้ หากมีเวลาหนึ่งอาทิตย์เธอก็จะยื้อมันไปจนถึงวันสุดท้าย

หลังจากนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นเดินไปหย่อนสะโพกนั่งบนปลายเตียง มือเล็กเอื้อมหยิบเอาโทรศัพท์มากดโทรออกหาคุณป้าเจ้าของร้านอาหารตามสั่ง เพื่อบอกเรื่องที่จะขอออก โดยเธออ้างเหตุผลเรื่องเรียนหนัก

จากนั้นก็ต่อด้วยการโทรหาเจ้าของร้านบาร์หนึ่งเก้า เป็นสิ่งที่ทำให้เจียร์รู้สึกหนักอึ้งกลางอกอยู่ในตอนนี้ เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงไม่นานปลายสายก็กดรับ

“ฮัลโหลพี่ตะวัน” เธอเอ่ยเสียงเบาเต็มไปด้วยความลังเล

(ว่าไงครับตัวเล็ก) เสียงใจดีของตะวันตอบกลับมาทำให้หัวใจดวงน้อยๆ วูบไหว

เจียร์สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกไปช้าๆ “เจียร์จะโทรมาบอกว่า….คงไม่ได้ไปทำงานที่ร้านแล้วนะคะ”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มปนอ่อนโยน

(ทำไมล่ะครับ น้องเจียร์มีปัญหาอะไรหรือเปล่า บอกพี่ได้นะไม่ต้องเกรงใจเลย)

คำถามแฝงความเป็นห่วงนั้นทำให้ร่างเล็กเผลอกำมือแน่น พลางก้มหน้ามองพื้นผ่อนลมหายใจแผ่วเบา

“พอดีเจียร์เรียนหนักค่ะ งานที่มหาวิทยาลัยเยอะมากๆ ก็เลยอยากพักงานเอาไว้ก่อน”

เสียงปลายสายถอนหายใจเบาๆ (ใจหายเลยครับแต่ถ้ามันเป็นเรื่องสำคัญพี่เข้าใจ)

“ขอบคุณที่เข้าใจนะคะพี่ตะวัน”

(หอพักเจียร์ก็อยู่ใกล้แค่นี้วันไหนว่างๆ แวะมาหาพี่บ้างนะครับ)

“ค่ะ เอาไว้ว่างเจียร์จะเข้าไปที่ร้าน ขอโทษจริงๆ นะคะพี่ตะวัน”

(ไม่เป็นไรครับแต่ถ้าเปลี่ยนใจหรือมีอะไรให้ช่วยก็บอกพี่ได้นะ ห้ามเกรงใจ)

เธอเม้มริมฝีปากแน่นให้กับความใจดีของตะวันที่มีให้เสมอมา ก่อนจะตอบเสียงเบา “ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

หลังจากกดวางสาย เจียร์ถอนหายใจออกมาอีกครั้งพร้อมกำโทรศัพท์ในมือแน่น พลางนึกถึงวันแรกที่เจอกับผู้ชายที่เป็นความโชคร้ายของชีวิต

ตั้งแต่วันที่ได้เจอกับ ล่า ทุกอย่างในชีวิตของเจียร์ก็เปลี่ยนไปและไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่ดี เพราะความสุขที่เคยมีถูกพรากไปจนแทบไม่หลงเหลือ

ถึงแม้อยากจะเข้มแข็งแต่ภายในใจราวกับถูกคลื่นลูกใหญ่สาดใส่ไม่ยอมหยุด ดวงตาคู่สวยสั่นไหวมีน้ำสีใสเอ่อตื้นเพียงไม่นานหยดน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม เธอปล่อยโทรศัพท์ลงบนเตียง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้าสะอื้นตัวสั่นเทา

เจียร์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งไปในหลุบเหวลึกของโชคชะตา ต่อให้พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาเท่าไรก็ไม่ไม่สามารถหลีกหนีได้