บทที่ 13 หยุดยื้อเวลา

เจ้าของร่างเล็กกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ อาจเพราะแปลกที่หรือความคิดมากที่วนเวียนในหัว ทำให้เธอนอนไม่หลับ กว่าจะข่มตาได้ก็กินเวลาไปเกือบตีสอง โชคดีที่วันนี้มีเรียนช่วงสิบโมงเช้า

มือเล็กเอื้อมไปหยิบรีโมตที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะกดปุ่มควบคุม ผ้าม่านเคลื่อนตัวเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นแสงแดดยามเช้าที่ค่อยๆ สาดส่องเข้ามาภายในห้อง เจียร์หรี่ตาเล็กน้อยปรับสายตาให้ชินกับแสง ก่อนจะลุกจากเตียงยกแขนขึ้นเหนือศีรษะแล้วบิดตัวไปมาช้าๆ

คืนแรกสำหรับการนอนในคอนโดหรู เจียร์หลับไม่สนิทเพราะเกิดความกังวลอยู่ตลอดเวลา ดวงตาคู่สวยที่ว่างเปล่ามองออกไปด้านนอกกระจกใสบานใหญ่ เธอยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นพร้อมถามบางอย่างกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา

หลังจากอาบน้ำเตรียมตัวเสร็จร่างเล็กในชุดนักศึกษาเปิดประตูออกจากห้องนอน ขณะเดินไปได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าวเรียวขาก็ต้องหยุดชะงักกะทันหัน พร้อมหัวใจที่วูบไหว เมื่อเจอกับล่าที่นั่งเอนหลังด้วยท่าทางสบายๆ อยู่บนโซฟาตัวใหญ่ สายตาคู่เย็นชาจ้องมองมาที่เธอ

“เมื่อคืนหลับสบายดีไหม” หัวคิ้วหนายกขึ้นเป็นคำถาม ในตาคู่คมชวนให้คนที่ถูกมองรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งตัว

“ค่ะ” ถึงแม้จะแปลกใจกับคำถามที่ดูไม่น่าออกมาจากคนบนโซฟา แต่เจียร์ก็ยอมตอบแต่โดยดีเพื่อเลี่ยงการปะทะอารมณ์คลุกขุ่นในยามเช้า

“มีเรียนถึงกี่โมง?”

“บ่ายสองค่ะ”

“อืม”

เสียงของเครื่องปรับอากาศดังแผ่วเบาในความเงียบที่เข้าปกคลุมหลังจากบทสนทนาจบลง แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาช่วยให้บรรยากาศในไม่อึดอัดจนเกินไป เจียร์เหลือบมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา ยังคงเอนตัวอย่างสบายๆ แต่สีหน้าเรียบเฉยทำให้เธออ่านความคิดของเขาไม่ออก

“คือเจียร์….ต้องรีบไปเรียนแล้ว”

“บอกฉันทำไม”

“พี่ล่า….ไม่มีอะไรจะคุยใช่ไหมคะ” เจียร์ชะงักเมื่อเผลอสบตากับล่าอย่างไม่ตั้งใจ แววตาคู่นั้นเรียบนิ่งไม่ได้เผยอารมณ์ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องลึกเข้าไปถึงข้างใน

“ความจริงก็มี แต่ถ้าเธอรีบเอาไว้คุยทีหลังก็ได้ มันไม่ใช่ธุระสำคัญอะไร” ล่าเอ่ยเสียงเรียบก่อนเว้นจังหวะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางก้าวขาเดินไปหาคนตัวเล็กอย่างไม่รีบร้อน “แค่จะพูดเรื่องของเราสองคน”

เจียร์เม้มปากแน่นกะพริบตาช้าๆ ควบคุมตัวเองไม่ให้ถอยหลังหนี เพราะนั่นอาจทำให้เขาไม่พอใจ

“หรือจะให้ฉันพูดตอนนี้?” ล่าเลิกคิ้วตั้งคำถาม พลางก้มมองท่าทางสั่นกลัวของร่างเล็กในชุดนักศึกษา เขายิ้มมุมปากนึกชอบใจที่ต้อนเธอให้จนมุมได้ทุกครั้ง

นกน้อยในกรงของเขาช่างขี้กลัวซะจริงๆ ไม่เห็นเหมือนพี่สาวของเธอเลยสักนิด

ล่าคิดขณะมองหน้าเหยื่อที่เขากำลังเลี้ยงเอาไว้ในกรง

“พ…พูดตอนนี้ก็ได้ค่ะ” เจียร์ตอบเสียงติดขัด หลุบตาต่ำเพื่อหลบหนีความอึดอัดจากคนตัวสูง เธอไม่อยากรู้ว่าเขากำลังจะพูดอะไรออกมาแต่สายตาคมคู่นั้นกำลังบังคับให้เธอจำนน

“มั่นใจว่าถ้าพูดแล้วเธอจะมีสมาธิเรียน?” เมื่อไร้การตอบกลับจากร่างเล็ก คนตัวสูงยกยิ้มก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงกดดัน “เธอยื้อเวลามานานเกินไปแล้ว”

ลมหายใจของเจียร์เริ่มติดขัดมากขึ้น เมื่อล่าก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า ร่างสูงโน้มลงใกล้จนสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ สายตาเย็นชาจ้องมองราวกับกำลังออกคำสั่งให้เธอหยุดอยู่กับที่

“เกมนี้ฉันเป็นคนคุม…ไม่ใช่เธอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะบอกสิ่งที่เธอควรรู้ “รู้ไหมว่ายิ่งยื้อออกไปนานเท่าไร เธอก็ยิ่งต้องอยู่ในสถานะนี้นานมากขึ้น”

“ม….หมายความว่ายังไง” ในตาคู่สวยฉายแววความสับสนปรากฏขึ้นมาเฉียบพลัน พร้อมหัวใจดวงน้อยที่กระตุกวูบไหว

“คงไม่คิดว่าฉันจะนับกำหนดหนึ่งปีจากวันที่เธอเซ็นสัญญาหรอกใช่ไหม?” ล่าเงียบไปชั่วขณะ เขาจ้องมองร่างเล็กที่ยืนนิ่ง แต่ดวงตากลับสั่นไหว พลางยกมือขึ้นเกี่ยวม้วนปอยผมของเธอ ก่อนจะพูดประโยคถัดไป

“ไม่แปลกใจหรือไงทำไมฉันถึงให้เวลาเธอนานขนาดนี้”

“………”

“เพราะมันจะเริ่มต้นก็ต่อเมื่อ…เธอพร้อมขึ้นเตียงกับฉันยังไงล่ะ”

ล่าเค้นหัวเราะในลำคอ เมื่อต้อนให้ร่างเล็กจนมุมอีกครั้งได้สำเร็จ และครั้งนี้เขาต้องได้ในสิ่งที่ต้องการ เพราะปล่อยให้เหยื่อตายใจมานานเกินไปแล้ว

มหาวิทยาลัย เจียร์เหม่อมองไปตรงหน้าไร้จุดโฟกัส โดยที่มือยังคงจับด้ามปากกาค้างไว้บนหน้ากระดาษ แต่ความจริงแล้วไม่ได้จดอะไรลงไปเลยแม้แต่คำเดียว

เธอเอาแต่คิดถึงคำพูดของล่าวนเวียนอยู่ในหัว แม้พยายามสะบัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปเท่าไรก็ทำไม่ได้ ทั้งน้ำเสียง สีหน้า แววตา เธอจำได้ชัดเจนราวกับคำพูดนั้นกระซิบข้างหูตลอดเวลา

ดวงตากลมเหม่อลอยกระทั่งหมดคาบเรียนแล้วก็ยังนั่งอยู่ จนกระทั่งเพื่อนร่วมคลาสต้องเดินมาสะกิดถึงรู้ตัว