6 จ้องมอง (มีรูป)

และทันทีที่เจนิสเดินนำตรงเข้าไปยังด้านในที่มีบรรดารุ่นพี่และเพื่อน ๆ นักศึกษากำลังนั่งเข้าร่วมการประชุมกันอยู่

“อย่าเพิ่งนั่ง ไปกับฉันก่อน” เรียวปากสีสวยได้รูปขยับบอกเพื่อนทั้งสองพร้อมกับเดินตรงไปยังชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังยืนเด่นสง่ากันอยู่

“ฮัลโหล…” เจนิสไม่รอช้าที่จะทักทายร่างสูงทั้งสามของอีริค วิกเตอร์ แล้วก็วินเซนต์ แน่นอนว่าทั้งสามที่เห็นก็จ้องมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาทักทายอย่างไม่คิดว่าอีกคนจะมาเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องนี้ ทางด้านเจนิสเองก็เช่นกัน

“…ไม่คิดว่าพวกพี่จะมาด้วย โดนคุณป้าบังคับให้มาโชว์ตัวบ้างละสิ” ร่างบางบอกอย่างพอคาดเดาได้ไม่ยากพลางไม่ลืมที่จะนึกขึ้นได้ถึงเพื่อนอีกสองคนของตัวเองที่ยืนมีท่าทีงุนงงเกร็ง ๆ กันอยู่

“อ้อ เกือบลืมแนะนำ…นี่ใบข้าวกับลูกหว้า เพื่อนใหม่ของเจเอง แล้วก็…นี่พี่อีริค ลูกพี่ลูกน้องฉัน คุณชายของที่นี่ แต่ก็นั่นแหละ ไม่ต้องสนใจอะไรมากนัก ส่วนนี่พี่วิกเตอร์ แล้วก็…” ขณะพูด เจ้าของใบหน้าเรียวสวยก็ไม่รอช้าที่จะรีบเดินเข้าไปคล้องยังแขนหนาของคนสุดท้ายที่ยืนอยู่

“…นี่พี่วินเซนต์ ว่าที่สามีและพ่อของลูกฉันเอง” เจนิสยิ้มเอ่ยพร้อมกับคลอเคลียใส่วินเซนต์อย่างเปิดเผย

“เฮ้อ” ชายบริหารปีสี่ที่ทำอะไรไม่ได้ก็ทำได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความปลง โดยใบข้าวกับลูกหว้าที่ได้ยินก็ไม่รอช้าที่จะก้มหน้าทักทายสามหนุ่มรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีนอบน้อม และทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยกับสามคนตรงหน้าที่ดูหล่อเหลาดูดีกันเป็นอย่างมาก รวมถึงทั้งสามที่ดูเป็นเป้าความสนใจของใครหลายคนอยู่ไม่น้อย ทว่าหลายคนก็ดูค่อนข้างชินไปกับท่าทางของเจนิสที่มีต่อทั้งสาม ราวกับรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขากันเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ยกเว้นเด็กทุนอย่างลูกหว้ากับใบข้าวที่อาจจะไม่ได้รู้อะไรมากนัก

“ไปนั่งได้แล้ว” เสียงอีริคหันบอกลูกพี่ลูกน้องของตัวเองที่ยืนวอแวอยู่กับเพื่อนเขา แน่นอนว่าคนดื้ออย่างเจนิสก็ไม่คิดสนใจ

“คิดถึงเจไหม” หญิงสาวมองหน้าถามวินเซนต์พร้อมกับส่งสายตาคลั่งรักไปให้ชายหนุ่ม แต่วินเซนต์กลับปัดมือสวยออกจากแขนหนาของตัวเองพลางบอก

“ไปนั่ง”

“…” เจนิสก็ตีหน้ามึนไม่สนใจ

“ไปเร็ว ๆ เพื่อนรออยู่”

“ชิ ก็ได้…” สุดท้ายคนตัวเล็กก็พยักหน้าตอบกลับอย่างจำยอม ก่อนจะใช้จังหวะในตอนที่วินเซนต์เผลอหมายจะเขย่งเพื่อกดหอมเข้าที่แก้มหนาอย่างที่มักจะชอบทำ ทว่า…

พรึบ!

“หยุดเลย” ครั้งนี้วินเซนต์กลับรู้ทัน ทำให้มือหนาผลักหน้าผากมนออกด้วยความรวดเร็ว เจนิสที่ถูกรู้ทันก็ทำหน้างอในทันที

“ไป”

“ชิ! ฮึ่ย!” สุดท้ายร่างบางก็ต้องเดินตรงเข้าไปนั่งยังภายในการจัดประชุมการรับน้องด้วยใบหน้าหงุดหงิดไม่จริงจัง ซึ่งหลังจากที่สามสาวพากันนั่งลง

“แฟนเจนิสเหรอ” ลูกหว้าที่อยากรู้หันถามคนเป็นเพื่อน

“ตอนนี้ยัง”

“หือ?” สองสาวที่ได้ยินต่างมองหน้าเพื่อนด้วยความงุนงง

“ฉันกำลังตามจีบพี่เขาอยู่น่ะ ตามจีบมาสามปีกว่าแล้ว แต่คิดว่ายังไงก็ต้องเป็นเขาที่เป็นเจ้าบ่าวและพ่อของลูกฉัน” เจ้าของใบหน้าเรียวยิ้มบอกกับเพื่อนทั้งสองด้วยแววตาหมายมั่นที่ไม่ว่ายังไง วินเซนต์ก็จะต้องใจอ่อนยอมเป็นของเธออย่างแน่นอนในสักวัน ใบข้าวกับลูกหว้าที่พอเข้าใจก็หัวเราะยิ้มไปอย่างรู้สึกเอ็นดูกับท่าทีของเพื่อน ก่อนที่การประชุมเตรียมตัวรับน้องในวันนี้จะดำเนินไปตามปกติ กระทั่งการประชุมของวันนี้จบลง

“ให้ไปสัมภาษณ์รุ่นพี่งั้นเหรอ” เสียงลูกหว้าพูดขึ้นหลังจากได้ยินหนึ่งในกิจกรรมที่รุ่นพี่มอบหมายให้มา

“แล้วเราจะไปหารุ่นพี่จากไหนกัน พวกเขาก็น่าจะมีเรียนกันหมด” ใบข้าวเองก็รู้สึกคิดไม่ตกเช่นกัน ผิดกับเจนิสที่หันเหลือบมองยังกลุ่มลูกพี่ลูกน้องตัวเองที่กำลังจะสาวเท้าเดินออกจากตึกคณะไป

“จะไปยากอะไร ฉันหาให้ได้” พูดจบ ร่างสวยในชุดนักศึกษาก็พาเพื่อนตัวเล็กทั้งสองของตัวเองเดินตรงตามร่างสูงทั้งสามไปด้วยความรวดเร็ว

“พี่วินเซนต์!” เสียงหวานของเจนิสตะโกนเรียกวินเซนต์ที่กำลังเดินตรงไปยังลานจอดรถด้านหน้าตึก ทำให้ทั้งสามที่เดินอยู่ต่างหันมองยังคนที่เรียก เจนิสก็ไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเดินตามทั้งสามเข้าไป แล้วก็ต้องพบเข้ากับร่างสูงอีกสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ด้านใบข้าวที่เหลือบไปเห็นหนึ่งในร่างสูงของสองคนที่ยืนเหมือนรอเพื่อนอยู่ก็ชะงักไปอย่างทำตัวไม่ถูก

ดวงตากลมเผลอจ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติที่ยืนสูบบุหรี่พิงรถสปอร์ตหรูอยู่ด้วยความประหม่าขึ้นมาชัดเจน แต่ก็ไม่อาจที่จะละสายตาออกจากคนคนนั้นได้ กระทั่งสายตาคมของคนที่รู้ตัวว่าถูกจ้องมองจ้องกลับยังนัยน์ตาสีหวาน