ตอนที่ 7
7 รอยยิ้มที่ (บังเอิญ) เห็น
September 18, 2026
“วันนี้เธอต้องทำคนเดียวนะ โอเคใช่ไหม” เสียงพลอยใสเอ่ยถามร่างเล็กของใบข้าวที่ยืนอยู่ภายในห้องพักชั้นใต้ดินของร้านเหล้าชื่อดัง หลังจากที่วันนี้มีคนลาพอดี ทำให้ใบข้าวสามารถมาทำงานพิเศษอีกวันได้ โดยพลอยใสเป็นคนส่งข้อความไปบอกคนตัวเล็กเอง แต่เธอไม่ว่างที่จะทำงานเป็นเพื่อนกับเพื่อนได้
“โอเค ทำได้ ไม่ต้องห่วง” เรียวปากสีหวานยิ้มบอกเพื่อนของตัวเองอย่างรู้สึกขอบคุณที่ให้งานเธออีกวัน และเป็นจังหวะที่ใบข้าวกำลังว่างอยู่พอดี
“อืม แต่ทางพี่เบญเขาแจ้งอะไรมาหน่อยน่ะ สำหรับการทำงานของเธอ”
“อื้ม ว่ามาได้เลย”
“เรื่องเวลาน่ะ พี่เขาอยากให้เธอทำถึงแค่สี่ทุ่มไม่ก็ห้าทุ่ม ไม่อยากให้เลยเที่ยงคืน เพราะกลัวว่ามันจะดึกจนเกินไป…”
“อ๋อ ได้สิ ฉันเองก็คิดแบบนั้น” คนตัวเล็กพยักหน้ายิ้มตอบกลับเพื่อนตัวเองด้วยความเข้าใจทุกอย่าง
“โอเค ถ้างั้นเริ่มทำได้เลยนะ ถ้าเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่เบญน่าจะเป็นคนมาคุยกับเธออีกครั้ง แล้วก็อย่าลืมระวังตัวเองด้วย” พลอยใสกำชับโทนเสียงห่วงใย
“อื้ม ^^” ใบข้าวจึงยกยิ้มหวานตอบกลับไปอย่างเข้าใจทุกอย่าง ก่อนที่ร่างเล็กจะเดินตรงเข้าไปยังห้องพักห้องแรกที่เธอจะต้องเป็นคนทำความสะอาดเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อยในวันนี้…
ด้านไคลน์
@THE BLACK ONE
“ไงมึง ทำไมไปส่งนานจังวะ หรือว่า…ติดกับเข้าแล้ว?” เสียงไซม่อนที่นั่งอยู่เอ่ยถามร่างสูงของวินเซนต์ที่เดินเข้ามาด้วยคำพูดหยอกล้อ คนมาใหม่ที่ได้ยินจึงไม่รอช้าที่จะยกนิ้วกลางให้กับเพื่อนสนิทตัวเองพลางนั่งลงบ่น
“รถแม่งโคตรติด แถมประสาทจะกิน”
“ทำไม” วิกเตอร์ที่นั่งอยู่ถาม
“ปวดหัวกับเด็กบ้า” วินเซนต์เอ่ยหลังจากที่เขาเพิ่งตีรถกลับจากการไปส่งน้องเพื่อนมา แน่นอนว่า ตอนแรกเขาจะไม่ไป แต่สุดท้ายก็ทนความวอแวของคนตัวเล็กไม่ไหว จนทำให้เขามาที่ร้านประจำที่มีเพื่อน ๆ รออยู่ช้ากว่าปกติ
“แล้วไอ้อีริคไปไหน”
“ติดงาน” วิกเตอร์ตอบกลับคำถามของวินเซนต์ ก่อนที่คนตัวสูงที่ได้ยินจะพยักหน้าตอบกลับ ซึ่งในตอนนั้น
“แต่กูว่าเพื่อนเจนิสก็ใช้ได้นะ หน้าตาน่ารักทั้งคู่” อยู่ ๆ ไซม่อนเสือประจำกลุ่มก็พูดขึ้น พลางหันมาถามไคลน์ที่นั่งอยู่
“มึงว่าไง?”
“ทำไมเจาะจงถามมัน” วินเซนต์ถามขึ้น ทำให้ไซม่อนที่นั่งอยู่หัวเราะ
“ก็ไม่รู้ดิ กูรู้สึกเหมือนน้องคนที่ใส่แว่นตัวเล็ก ๆ ชื่ออะไรนะ…ใบข้าวใช่ไหม? นั่นน่ะ ดูเขาประหม่ากับมึงคนเดียวนะ” ไซม่อนเอ่ยบอกด้วยความสังเกตหลายอย่างอยู่ไม่น้อย แถมอาการของรุ่นน้องตัวเล็กนั้นก็ค่อนข้างชัดเจนกับเพื่อนของเขาอยู่มากเช่นกัน
“…” ไคลน์ก็เงียบไม่ตอบกลับอะไร
“หึ หน้าตาน่ารักใช้ได้เลยนะเว้ย ถ้าไม่ใส่แว่นก็คงยิ่งน่ารักเอาเรื่องเลย ไม่สนใจแนวนี้บ้างเหรอ?”
“…” คนที่ถูกถามก็เอาแต่นั่งเงียบไม่ตอบ
“อย่างน้อยก็น่าจะ ‘ซิง’อยู่นะ” ไซม่อนยังคงพูดออกมาตามประสาเสือร้าย วินเซนต์ที่ได้ยินจึงเอ่ย
“อย่าหาเรื่อง เพื่อนใคร มึงดูด้วย กูไม่อยากปวดหัวเพิ่ม” วินเซนต์คัดค้านขึ้น ขณะที่ไซม่อนนั้นก็ยักไหล่หัวเราะออกมา ก่อนที่ทั้งสี่จะนั่งเปลี่ยนเรื่องพูดคุยกันไป กระทั่ง…
พรึบ
เสียงร่างสูงของไคลน์ที่เอาแต่นั่งเงียบฟังเพื่อนพูดคุยกันลุกขึ้น ทำเอาวินเซนต์ที่นั่งอยู่หันถาม