8 เลือกสัมภาษณ์

วันต่อมา…

ขณะที่ใบข้าวกำลังนั่งเปิดโทรศัพท์ตัวเองจ้องมองยังรูปภาพของแมวตัวน้อยที่เธอแอบถ่ายเอาไว้ระหว่างรอเพื่อนทั้งสอง

“เฮ้!” เสียงหวานแหลมคุ้นเคยของใครบางคนทักทายยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ดังขึ้น ทำให้ใบข้าวหันไปมอง ก่อนจะเห็นร่างสวยของเจนิสกับลูกหว้าที่เดินเข้ามาพร้อมกัน

“ขอโทษที่มาช้านะ พอดีหน้าหอฉันเกิดอุบัติเหตุทำให้รถติดหนักเลย” ลูกหว้าบอกคนตัวเล็ก ตามด้วยเรียวปากสีหวานของเจนิสที่บ่นอุบออกมาไม่ต่าง

“ใช่เลย! ฉันก็กว่าจะหลุดออกมาได้ เสียเวลาชะมัด”

“ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร ๆ งั้นเราไปเข้าเรียนกันเลยไหม” ใบข้าวยิ้มถามเพื่อนทั้งสอง ซึ่งทั้งลูกหว้ากับเจนิสก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ทั้งสามจะพากันเดินตรงไปยังห้องเรียนที่อยู่ไม่ไกล และขณะที่เดิน

“ว่าแต่เมื่อกี้รูปลูกแมวใครเหรอ หน้าตาน่ารักเชียว” ลูกหว้าหันถามใบข้าวขึ้น

“อ๋อ นี่น่ะเหรอ?” ใบข้าวยิ้มถามพลางหยิบรูปที่เพิ่งดูเมื่อกี้ขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ

“อืมใช่ แมวเธอเหรอ?”

“ไม่ใช่หรอก แมวจรร้านที่ฉันไปทำงานพิเศษน่ะ”

“หือ? เธอทำงานด้วยเหรอ” ลูกหว้าถามสีหน้าสงสัย ทำให้ใบข้าวอธิบาย

“อืม แอบรับงานพิเศษทำน่ะ พอมาอยู่ที่นี่ค่าใช้จ่ายก็มากขึ้น เลยอยากช่วยที่บ้านแบ่งเบา”

“ดีจัง” ลูกหว้ายิ้มมองหน้าเพื่อนตัวเล็กด้วยความรู้สึกชอบในคำตอบของอีกคนที่บ่งบอกได้ถึงนิสัยจิตใจดีที่มี ด้านเจนิสที่ได้ยินก็รู้สึกชื่นชมคนเป็นเพื่อนอยู่ไม่ต่าง ผิดกับเธอที่ชีวิตสุขสบาย ใช้เงินไปวัน ๆ โดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องอะไรแบบนั้น

“พวกเธอนี่น่ารักกันจริง ๆ เลยนะ” เจนิสอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาตามความคิด และรู้สึกดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน ทั้งใบข้าวกับลูกหว้าที่ได้ยินจึงเอ่ยตอบกลับ

“เธอเองก็น่ารัก”

“หือ?” เจนิสแสดงสีหน้างุนงงกับคำพูดของเพื่อน ทำให้ใบข้าวที่เห็นยิ้มเอ่ย

“ทั้งที่เธอดูมีเพื่อนให้เลือกมากมาย แต่ก็ยังเลือกมาคบกับพวกเรา แถมยังไม่เคย…ทำตัวไม่น่ารักใส่เลยสักครั้ง” ใบข้าวเอ่ยอย่างไม่กล้าพูดออกมาตรง ๆ ถึงนิสัยลูกคุณหนูบางคนที่มักจะพูดจาและใช้สายตาดูถูกเด็กทุนอย่างพวกเธอ ลูกหว้าเองก็คิดแบบเดียวกัน

“ใช่ แถมเธอยังเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบอะไร ไม่ชอบอะไรก็พูดออกมาเลย ไม่เคยเจอใครที่ซื่อตรงและจริงใจขนาดนี้มาก่อนเลย ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนกันนะ”

“โอ๊ย ทำไมพูดเหมือนฉันสูงส่งอะไรขนาดนั้น ก็คนเหมือนกัน แค่ที่บ้านฉันรวยก็ไม่ได้แปลว่าโลกจะต้องหมุนรอบฉันนะ” เจนิสพูดด้วยท่าทีปกติ ทว่าทั้งสามก็ต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกดีใจจริง ๆ ที่ได้เป็นเพื่อนกัน กระทั่งการเรียนในวิชาแรกของวันนี้จบลง

“เฮ้อ วิชาต่อไปอีกตั้งหลายชั่วโมงเลย” เสียงเจนิสบ่นออกมาขณะที่สามสาวกำลังสาวเท้าเดินออกจากห้อง ซึ่งตารางเรียนในวันนี้ของพวกเธอนั้นมีเข้าเรียนในคาบเช้า แล้วมีเรียนอีกทีก็ช่วงเย็น ๆ เลย

“ว่างตั้งหกชั่วโมง เราจะไปอยู่ไหนกันก่อนดี” ลูกหว้าถามขึ้น ทำให้ใบข้าวเสนอ

“ไปห้องสมุดกันดีไหม”

“วันนี้เหมือนที่ชั้นห้องสมุดจัดงานอะไรสักอย่าง คนน่าจะเยอะเอาเรื่องเลยนะ” ลูกหว้าบอก ทำให้สามสาวต่างเงียบหันไปเพื่อหาที่ระหว่างรอเรียน แต่แล้วในตอนนั้นเอง

“เดี๋ยวรอฉันตรงนี้แป๊บนะ” พูดจบ เจนิสก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองสาวเท้าเดินออกไป ใช้เวลาไม่นานร่างสวยก็เดินกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มอารมณ์ดี

“ปะ ไปกัน”

“หือ?” สองคนที่ยืนอยู่หันมองยังเพื่อนที่เดินกลับมาเอ่ย

“ฉันหาที่ได้แล้ว ไปกันเถอะ ตามฉันมา~” สิ้นเสียงเอ่ย เจนิสก็เดินพาเพื่อนทั้งสองของตัวเองไปยังลิฟต์ที่อยู่ไม่ไกล พร้อมกับเดินนำไปยังห้องห้องหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวอยู่ไม่น้อย

“ชั้นนี้ เขาห้ามขึ้นมาไม่ใช่เหรอ” เสียงลูกหว้าที่เดินตามเจนิสมาพูดขึ้น

“ขึ้นได้น่า ฉันขอแล้ว” ทันทีที่พูดจบ เจนิสก็ไม่รอช้าที่จะจัดการเคาะประตูห้องห้องหนึ่งที่อยู่ตรงหน้า โดยใช้เวลาไม่นาน ประตูห้องหรูนั้นก็ถูกเปิดออก

“ฮัลโหล~” เสียงหวานของร่างสวยปีหนึ่งไม่รอช้าที่จะยกมือขึ้นโบกทักทายคนที่อยู่กันภายในห้อง