ตอนที่ : 04

@ปัจจุบัน

ฉันดีใจมากที่ตอนนั้นตัวเองตัดสินใจถูก เลือกที่จะเก็บลูกไว้ก่อนที่จะห่วงอนาคตตัวเอง ตอนนี้ฉันมีสองแฝดเป็นเหมือนกำลังใจไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็จะมีพวกแกคอยอยู่ข้างๆ

และที่สำคัญพี่หมอกหลงหลานทั้งสองคนมากๆ ด้วย

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันเจอคำพูดสารพัดจากคนรอบตัว เพราะฉันหาพ่อให้ลูกไม่ได้ ให้คำตอบกับคนที่มาถามไม่ได้ว่าใครเป็นพ่อของลูก จนมีการตัดสินกันไปต่างๆ นานา ว่าฉันกับพี่หมอกมีอะไรกันบ้างเพราะพี่หมอกไม่มีแฟน หรือไม่ก็ฉันขายตัวจนท้องเลยหาพ่อให้ลูกตัวเองไม่ได้

มันหนักนะกว่าฉันจะผ่านจุดนี้มาได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จุดที่ฉันชินกับคำพูดพวกนั้น ชินกับสายตาของคนรอบข้างที่มอง น้อยคนที่จะเข้าใจและไม่ซ้ำเติมกัน

จะด่าจะว่าจะทำอะไรกับฉันก็เชิญแต่อย่ายุ่งกับลูกของฉันทั้งสองคน เพราะฉันคงไม่ยอมแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้น

"แม่คร้าบ~ แม่ขา~"

"จ้า ว่ายังไงคะคนเก่ง"

"ผมคิดถึงแม่จังเลยครับ"

"หนูก็คิดถึงแม่เหมือนกันค่ะ"

"ไปเรียนแค่นี้เอง คิดถึงขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

"ใช่ครับ//ใช่ค่ะ"

"โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นทั้งสองคนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนนะคะ แล้วลงมากินข้าวด้วยกัน แม่ทำกับข้าวใกล้เสร็จพอดีเลย"

"คร้าบ//ค่า"

สองแฝดพากันวิ่งขึ้นบันไดไป พวกแกเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายบอกอะไรก็ทำเป็นเด็กที่เลี้ยงง่ายมาตั้งแต่เกิดแล้ว

"ทำอะไรกินกลิ่นหอมไปถึงข้างนอกเลย" พี่หมอกเดินเข้ามา

"มีกับข้าวหลายอย่างเลยค่ะพี่หมอก"

"งั้นเดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะแล้วจะรีบลงมาช่วย"

"ค่ะ"

ตอนนี้ฉันได้งานประจำทำแล้ว เป็นพนักงานบริษัทมาได้สักพักใหญ่ๆ แล้ว เงินเดือนมันก็ไม่ได้มากมายอะไรหรอกแต่ก็ยังดีที่มีพี่หมอกคอยช่วย ถ้าไม่ได้พี่หมอกฉันกับลูกก็คงจะลำบากแย่เลย

ลูกแฝดชายหญิงของฉันชื่อว่าสกายกับสโนว์ ก็เป็นชื่อที่คล้ายกับฉันนั่นแหละ เพราะฉันชื่อสมาย แต่คนส่วนใหญ่ติดเรียกว่ามายคำเดียวมากกว่า

@ผ่านไปสักพัก

"มาแล้วคร้าบ//มาแล้วค่า"

"ค่อยๆ เดินกันสิลูกอย่าวิ่งเดี๋ยวล้ม"

"ผมหิวหนิครับ"

"ถ้าหิวก็กินเยอะๆ เลยนะครับ" พี่หมอกพูด

"ครับคุณลุง"

แกไม่ได้เรียกพี่หมอกว่าพ่อหรอก ฉันสอนให้พวกแกเรียกลุงมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ฉันไม่อยากให้พวกแกเข้าใจผิดไม่อยากให้คนอื่นมองพี่หมอกไม่ดีด้วย

ถึงพี่หมอกจะทำทุกอย่างไม่ต่างอะไรจากพ่อคนนึงเลยก็เถอะ

หลังจากนั้นเราทั้งสี่คนก็ร่วมวงกินข้าวด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อยตามปกติ จนกระทั่งถึงเวลาเข้านอน

ทั้งสองคนแยกห้องนอนจากฉันไปตั้งแต่อายุ 4 ขวบแล้ว ฉันกับพี่หมอกช่วยกันทำห้องให้แกทั้งสองคนในช่วงวันหยุด เอาจริงๆ ฉันก็อยากหัดให้แกนอนตามลำพังแบบนี้อยู่แล้ว เพราะถ้าวันไหนฉันมีงานกลับช้าพวกแกก็จะได้นอนเลยไม่ต้องห่วงหรือรอฉันกลับมา

@เช้าวันต่อมา

"ผมไปโรงเรียนก่อนนะครับ สวัสดีครับแม่"

"สวัสดีครับ"

"สวัสดีค่ะแม่"