บทที่ 1

เสียงฝนตกผ่านกระจกใสประสานกับเสียงฟ้าร้องดังสนั่นด้านนอก ท่ามกลางฟ้าที่มืดครึ้มในยามค่ำคืน

บรรยากาศภายในห้องทำงานโทนสีดำเงียบเชียบอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดระหว่างสองพ่อลูกภายในคาสิโน หลังจาก คิระ ประมุขของบ้านเอ่ยบางอย่างที่ทำให้คนเป็นลูกชายฟังแล้วเงียบไปโดยอัตโนมัติ กลิ่นบุหรี่ในมือของประมุขใหญ่ของบ้านที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยของสองพ่อลูก

และในที่สุดความเงียบก็ถูกทำลายลง…

“พ่อว่าไงนะ…แต่งงาน?”

“กับลูกสาวนวคุณ” คือเพื่อนสนิทของเขาที่จากไปเมื่อหลายปีก่อน

“ทำไมต้องเป็นผม?”

“เพราะนวคุณถูกชะตากับแก”

“อะไรวะ!” คิรัน กดเสียงต่ำอย่างไม่สบอารมณ์ มือหนาคว้าแก้วน้ำสีเหลืองอำพันขึ้นมาดื่มโดยไม่สนใจรสชาติขมปร่า หวังให้แอลกอฮอล์ช่วยชะล้างอารมณ์ขุ่นเคืองที่ก่อตัวขึ้นมา

คิระมองลูกชายคนเล็กอย่างเข้าใจ แต่ก็ขัดชะตาฟ้าที่ลิขิตมาแล้วไม่ได้ หากคิรันไม่ยอมแต่งงานกับลูกสาวของ นวคุณ ตระกูลคงแย่แน่ เลือดที่ใช้สาบานแรงและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าอะไร หากผิดคำสาบานต่อนวคุณ ตระกูล ‘ไกรวณิชคุณ’ คงเหลือแต่ชื่อ

“แล้วถ้าผมไม่แต่งล่ะ”

“ก่อนตายนวคุณทวงคำสาบานกับฉัน เขาฝากลูกสาวไว้กับเราแล้ว ถ้าฉันผิดคำสาบานแกก็รู้จะเกิดอะไรขึ้น”

“เหอะ! ก็แค่เรื่องงมงาย…” คิรันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมหรี่ลงอย่างไม่เชื่อถือ

เปรี๊ยง!

เสียงฟ้าผ่าดังลั่นขึ้นทันควัน สายฟ้าที่ฟาดกลางท้องฟ้ามืดมิดสว่างวาบสะท้อนกระจกใสเข้ามาในห้องทำงาน ราวกับท้องฟ้าเองก็ไม่พอใจในคำพูดนั้น คิระถอนหายใจเบาๆ เขารู้ว่าลูกชายไม่เชื่อเรื่องแบบนี้เท่าไรนัก แต่เขาก็พยายามเกลี้ยกล่อมสุดความสามารถ

“ฉันรู้ว่าแกไม่อยากแต่งงาน แค่หนึ่งปีคิรัน แกทำเพื่อครอบครัวได้ไหม”

คิรันกระตุกยิ้มมุมปากแล้วส่ายหัวไปมา ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความไม่ศรัทธา

“ก็แค่คำสาบาน พ่อแค่หลงงมงายไปกับคำพูดของคนตาย” เขาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ลูกสาวใคร ก็ให้คนนั้นดูแลไปดิ”

เปรี๊ยง!

เสียงฟ้าฟาดลงมาอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เสียงสะเทือนดังลั่นจนกระจกสั่นทำให้คิระเชื่อสนิทใจ ว่านวคุณคงกำลังโกรธกับสิ่งที่ลูกชายตัวเองพูด

โดยเฉพาะกับประโยคสุดท้ายที่เอ่ยถึงลูกสาว…

“แกพูดแบบนั้นไม่ได้คิรัน ที่ผ่านมานวคุณช่วยเหลือครอบครัวเราตั้งเยอะ ถ้าไม่มีนวคุณป่านนี้ครอบครัวเราคงไม่มาถึงจุดนี้” คิระเริ่มรำลึกถึงบุญคุณของนวคุณให้ลูกชายฟัง “ก็แค่แต่งงานตามสัญญาหนึ่งปี หลังจากนั้นแกจะทำอะไรก็เรื่องของแก”