บทที่ 2

“ไหนพ่อมึงบอกว่าจะมีเศรษฐีมาแต่งตอนมึงอายุยี่สิบ เมื่อไหร่! เมื่อไหร่มันจะมาแต่งมึงสักที!” เสียงของ วรรณี ผู้เป็นป้านั่งพูดด้วยท่าทางหัวเสีย ในขณะที่หลานสาวที่ต้องคอยเป็นสถานที่รองรับอารมณ์อยู่เรื่อยมากำลังยืนล้างจานเงียบๆ

นาเนียร์ เม้มปากแน่น ก้มหน้าก้มตาล้างจานโดยไม่เถียงคนเป็นป้าสักคำเพราะกลัวโดนตีเหมือนทุกครั้ง ถึงแม้การแต่งงานตอนอายุยี่สิบจะเร็วไป แต่อย่างน้อยมันคงดีหากนั่นพาเธอออกไปจากบ้านหลังนี้ได้

เธอมาอาศัยอยู่กับป้าตั้งแต่อายุสิบสอง พ่อแม่บอกว่าอยู่กับป้าจะปลอดภัยมากกว่าอยู่กับพวกท่าน ตอนนั้นเธอยังเด็กเลยเชื่อ พวกท่านแวะเวียนมาหาทุกสัปดาห์ เมื่อก่อนป้าดูแลเธอดีดั่งเจ้าหญิง ไม่ให้ทำงานบ้านงานเรือน ไม่โขกสับ ไม่ตี และไม่ด่า ตั้งแต่พ่อแม่เธอตายไปป้าก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ใช้งานเธอราวกับทาส ทั้งตีและทั้งด่าสารพัดอย่าง

ไม่แปลกใจหากป้าจะเปลี่ยนไป เมื่อก่อนพ่อแม่ให้เงินป้าไม่ขาดมือ หลังจากพวกท่านเสีย เหตุผลที่ป้ายังดูแลเธอต่อเพราะหวังมรดกและเงินสินสอด

“พ่อแม่มึงไม่บอกรึไงว่ามรดกจะได้ตอนไหน”

“หนูไม่รู้ค่ะป้า”

“อย่าให้กูรู้นะว่ามึงแอบอุบอิบเงินไว้คนเดียว ถ้ารู้กูจะตีมึงให้ตายเลย!” วรรณีพูดแบบนี้กับนาเนียร์ทุกวัน โชคดีที่วันนี้เหล้ายังไม่เข้าปาก ไม่อย่างนั้นนาเนียร์คงโดนตีด้วยไม้เรียวไปแล้ว

หลังจากนาเนียร์ล้างจานเสร็จก็มากวาดบ้านต่อ ส่วนป้าก็นอนเขี่ยโทรศัพท์เล่นอยู่โซฟาอย่างสบายใจ คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเห็นโต๊ะรกไปด้วยเปลือกของเมล็ดแตงโมที่ป้าแกะกินแล้วทิ้งไม่เป็นที่เป็นทาง เธอย่อตัวแล้วใช้มือกวาดเปลือกเมล็ดแตงโมลงที่ตักขยะ

“ไอ้ทีมกลับมาจากโรงเรียนรึยัง”

“ยังค่ะป้า” เธอตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ทีม เป็นลูกชายของป้า ตอนนี้เรียนอยู่ม.6แล้ว ในบ้านหลังนี้คนที่ดีกับเธอที่สุดเห็นทีจะเป็นทีมมากกว่า

วรรณีไม่พูดต่อ นอนเขี่ยโทรศัพท์เล่นต่อปล่อยให้หลานสาวทำงานบ้านต่อไป ผ่านไปไม่นานเสียงของเด็กหนุ่มชื่อทีมก็ดังขึ้น

“กลับมาแล้ว”

“เรียนเป็นไงบ้างลูก” น้ำเสียงของวรรณีที่เอ่ยถามลูกชายแตกต่างจากตอนพูดคุยกับนาเนียร์ลิบลับ

“ก็ดีครับ” ทีมวางกระเป๋าลงโซฟา ก่อนจะเดินไปแย่งไม้กวาดจากมือนาเนียร์มากวาดพื้น

“ไปทำช่วยมันทำไม” วรรณีพูดขึ้นอย่างไม่พอใจที่เห็นลูกชายเข้าไปช่วยนาเนียร์ทำงานบ้าน “ปล่อยมันทำๆ ไปคนเดียว ส่วนทีมก็ขึ้นไปตากแอร์เย็นๆ ข้างบนดีกว่าลูก”

“บ้านเรา เราก็ต้องทำสิครับ”

“ไม่เป็นไรทีม เดี๋ยวพี่ทำเอง” เธอไม่อยากมีปัญหากับป้าเลยพยายามแย่งไม้กวาดจากมือทีมมา แต่ทีมกลับไม่ยอมคืนให้ เดินกวาดไปรอบๆ บ้าน แววตาป้าตอนนี้ที่มองมาทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าไม่รอดแน่

“ทำไมแกปล่อยลูกชายฉันให้ทำห๊ะนังนาเนียร์! ลูกชายฉันเรียนกลับมาเหนื่อยๆ ยังต้องมาช่วยแกทำงานบ้านอีกเรอะ!”

“พอได้แล้วแม่ อายข้างบ้านเขา” ทีมหันไปบอกคนเป็นแม่ด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ แต่ละวันแม่หาแต่เรื่องมาด่านาเนียร์ วันไหนกินเหล้ายิ่งหนักเลย บางวันข้างบ้านถึงขั้นเดินมาบอกว่าให้เบาๆ เสียงลงหน่อย แม่ไม่พอใจทีไรก็ไปลงกับนาเนียร์ตลอด

“หึ้ย! แล้วมึงจะยืนบื้ออยู่ทำไมเล่า! ก็ไปทำอย่างอื่นเส้!” ทีมเป็นคนเดียวที่วรรณีไม่กล้าหือด้วย เป็นลูกชายคนเดียวที่รักมากจนไม่กล้าด่าหรือตี แต่กลับมีนิสัยแตกต่างจากคนเป็นแม่โดยสิ้นเชิง

“ค่ะป้า” นาเนียร์รีบเดินออกไปทำอย่างอื่นต่อ ส่วนวรรณีก็แตะเมล็ดแตงโมกินต่อด้วยอารมณ์หงุดหงิดแต่ทำอะไรมากไม่ได้เพราะลูกชายกลับมาแล้ว

“เถียงสักคำก็ได้พี่เนียร์ ยิ่งเงียบแม่ยิ่งได้ใจ” ทีมที่เดินตามนาเนียร์มาหลังบ้านเอ่ยอย่างเห็นใจ ที่ผ่านมาไม่เคยเห็นนาเนียร์ต่อปากต่อคำแม่ตัวเองเลย ไม่ว่าแม่เขาจะทำอะไรทางนี้ก็ยอมไปหมดจนดูน่าสงสาร

“พี่มาอยู่บ้านป้า ไม่กล้าเถียงเจ้าของบ้านหรอกทีม”

“แม่ก็โขกสับพี่เกินไป ทำอย่างกับไม่ใช่หลานตัวเอง อีกอย่างพี่ทั้งทำงานหาเงิน ทำงานบ้าน ทำทุกอย่างจนแทบจะไม่ใช่คนอยู่แล้ว แม่ก็ยังไม่เลิกกดขี่พี่” ที่ผ่านมาถ้าเขาเห็นแม่รังแกนาเนียร์ก็จะคอยช่วยเสมอ

ชีวิตของนาเนียร์น่าสงสารยิ่งกว่านางเอกละครไทย หากพ่อแม่นาเนียร์ยังอยู่ ชีวิตคงสุขสบาย ได้เรียนมหาลัยดีๆ ทำตามความฝันไปนานแล้ว