ตอนที่ 3
บทที่ 3
November 4, 2026
ฟุ่บ!
ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวสีดำราคาแพงด้วยอารมณ์หงุดหงิดเต็มพิกัด อีกสามวันเขาต้องเข้าพิธีแต่งงานกับยัยเด็กเหลือขอนั่นจริงๆ แล้วสินะ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวไม่ทัน
แต่งงาน…
คำนี้หลอนอยู่ในหัวจนไม่เป็นอันทำอะไร ขนาดนอนยังนอนไม่หลับเพราะมัวแต่คิดเรื่องนี้ พ่อเขาคิดอะไรอยู่
คำสาบาน?
ไม่แต่งงานครอบครัวจะมีอันเป็นไป?
สำหรับเขาแม่งโคตรไร้สาระเลยสิ้นดี แต่ถ้าไม่ยอมแต่งงานกับยัยเด็กเหลือขอนั่น พ่อก็จะไม่ยอมโอนคาสิโนให้เป็นของเขา ไม่เพียงแค่นั้น แต่ยังจะโดนตัดออกจากกองมรดกอีกต่างหาก
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา” เขาขยับริมฝีปากบอกเจ้าของเสียงเคาะประตูอย่างห้วนๆ ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก เขาไม่ได้หันไปมองว่าใครเข้ามา แต่ฟังน้ำเสียงที่ทักทายก็พอเดาได้
“กูเห็นมึงไม่ตอบไลน์ ก็เลยมาหาที่นี่” ไรอันพูด พลางหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามคิรัน
“ทะเลาะกับเมีย?”
“โดนไล่ออกมา”
“เหอะ! ถ้าไม่ทะเลาะกับเมียพวกมึงก็คงไม่เห็นกูอยู่ในสายตา” เขาพูดอย่างตัดพ้อ แต่จริงๆ ไม่ได้คิดอะไร ตั้งแต่พวกมันมีเมียเป็นตัวเป็นตนก็หายหัวไปในรูกี
“ดีเหมือนกัน ไม่เห็นหน้ามึงตั้งอาทิตย์นึงแล้ว”
“สัส”
“มีเหล้าไหม”
“ไปหามาแดกเอาเอง” น้ำเสียงเย็นชาไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แต่คราวนี้มันปนด้วยความรำคาญอย่างชัดเจน
ไรอันยกยิ้มอย่างไม่สนใจนัก แต่แอบสังเกตท่าทางของเพื่อนสนิทวันนี้ดูแปลกไป ปกติไม่หน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้ หลังจากมองสังเกตสักพักจึงตัดสินใจขยับริมฝีปากถาม
“เป็นไรวะ”
“หงุดหงิดนิดหน่อย”
“หงุดหงิดกู?”
“ถ้าจะมากวนตีนกูก็ไสหัวกลับไป กูไม่มีอารมณ์จะเล่นกับมึง” เห็นไรอันเป็นหมอที่ดูนิ่งขรึมแบบนี้ แต่จริงๆ แล้วนี่แหละ คือตัวตนของมันเวลาอยู่กับเพื่อน สรุปแล้วการมาของมันทำให้เขาหงุดหงิดหนักกว่าเดิม “อีกสามวันกูจะแต่งงาน”
“ห๊ะ!!” คุณหมอหนุ่มอุทานดังลั่นห้องทำงานของเพื่อนสนิทอย่างแทบไม่เชื่อหู เสือผู้หญิงอย่างคิรันนะเหรอกำลังจะแต่งงานในอีกสามวัน
บ้าไปแล้ว…
“เออ มึงฟังไม่ผิดหรอก”
“มึงไปทำใครท้องมาวะ”
คิรันตวัดสายตามองไรอันอย่างไม่สบอารมณ์
“ตั้งแต่มึงมีเมียดูพูดมากขึ้นเยอะดีเนอะ”
“เมียกูเป็นคนช่างพูด”
“มึงก็เลยช่างพูดเหมือนเมีย?”
ไรอันไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะขยับริมฝีปากถามในสิ่งที่สงสัย
“แล้วสรุปมึงจะแต่งงานกับใคร”
“ลูกสาวเพื่อนพ่อกู”
“เพื่อนพ่อมึง…อ้าวก็พ่อกูนิ” สิ่งที่ไรอันพูดทำให้คนที่หงุดหงิดอยู่ถึงกับถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความเอือมระอา
“ลูกสาวลุงนวคุณ เพื่อนพ่อกูตั้งแต่สมัยไหนไม่รู้ ไม่รู้ว่าพ่อมึงรู้จักไหม”
“น่าจะไม่ ไม่เคยได้ยินพ่อกูบอกว่ามีเพื่อนชื่อนี้” คราวนี้ไรอันตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น “ทำไมจู่ๆ มึงจะได้แต่งงานวะ”