บทที่ 10

คือเขา…

คิรัน เจ้าบ่าวของเธอในวันพรุ่งนี้ หนีงานแต่งตอนนี้ทันหรือเปล่านะ เธอเดินวนไปมาภายในห้องนอนพร้อมกับบีบมือเล็กแน่น สายตามองไปยังชุดแต่งงานอย่างหนักใจ

นอกจากจะต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เคยกลั่นแกล้งเธอตอนเด็กๆ ไม่พอ เขาคนนั้นดันเป็นคนเดียวกับประโยคนั้น…

‘มานอนกับฉัน’

ทุกคนต่างดูดีใจที่คิรันจะได้แต่งงาน ใบหน้าคนในบ้านยิ้มแย้มแววตาประกายด้วยความสุข แล้วเธอล่ะ?

“หนีตอนนี้ทันไหม…” เสียงพึมพำหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก เธอเดินวนไปมาภายในห้องนอนที่ตกแต่งราวกับเจ้าหญิง หากแต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ในคุกจำลองขนาดใหญ่

มือเล็กกำแน่น จับเข้าที่อกข้างซ้ายซึ่งหัวใจยังเต้นแรงไม่หยุดตั้งแต่เห็นรูปเขาเมื่อครู่

เธอไม่เคยลืมวันนั้น…วันที่เขาล้อเลียนเธอว่า ‘ยัยอ้วนฟันเหยิน’ จนหมดความมั่นใจขอให้แม่พาไปจัดฟันจนไม่เหยิน เธอเริ่มลดน้ำหนักแต่ก็ไม่วายโดนเขาพูดเหน็บแนม ‘อ้วนขนาดนี้ลดไม่ได้หรอก’ จำได้ว่าตอนนั้นมันทำให้เธอหมดกำลังใจไปเลย

และที่สำคัญมันทำให้เธอพลอยเกลียดเขาตามไปด้วย แล้วดูตอนนี้สิ…ฟ้าดินกลั่นแกล้งเธออีกครั้งให้เขามาเป็นสามีของเธอ

“ทำไมถึงเป็นเขา…” เธอครางเบาๆ แล้วทรุดนั่งข้างเตียง ในตอนแรกเธอคิดว่าจะเป็นครินทร์ลูกชายคนตัวเล็กของคุณลุงคิระ ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นมองชุดเจ้าสาวสีขาวที่วางอยู่บนหุ่น

ผ้าลูกไม้ละเอียดปาดไหล่พริ้วเบา ราวกับออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ทว่ากลับกลายเป็นเครื่องเตือนใจว่าเธอกำลังจะตกเป็นภรรยาของคนที่พ่นคำพูดฝังใจในวัยเด็ก

“ทำไมต้องเป็นเขาด้วย…” เธอถามตัวเองซ้ำๆ เป็นไปได้ไหมว่าพรุ่งนี้จะไม่มาถึง หรืออย่างน้อยเขาเปลี่ยนใจไม่มาในงานแต่งเลยก็ได้ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้ดีว่าคิรันไม่ใช่ผู้ชายที่ขาดความรับผิดชอบ

ทำไงดี…

วันต่อมา

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ภายในงานตกแต่งด้วยโทนขาวทอง ห้องโถงกว้างถูกเนรมิตเป็นงานแต่งหรูหราสมฐานะ แสงไฟอบอุ่นสะท้อนเข้ากับผ้าซาตินและลูกไม้ของโต๊ะจัดเลี้ยงที่ประดับดอกไม้สดนับพันจากต่างประเทศ

ทุกคนในงานต่างจับจ้องไปยังเวทีด้านหน้า ซึ่งมีชายหนุ่มในชุดสูทสมัยใหม่สีงาช้างนั่งอยู่ ใบหน้าคมคายฉายชัดว่าไม่ได้อยากนั่งอยู่ตรงนี้เสียเท่าไร

“ทำหน้าตาให้มันดีๆ หน่อยสิคิรัน” เสียงของคาร์เทียร์คนเป็นแม่เอ่ยเมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายที่ดูไม่ค่อยรับแขกเสียเท่าไร

“ดีที่สุดแล้วครับ” เขาตอบเสียงเรียบแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ หากไม่ใช่เพราะโดนพ่อขู่คงไม่มีวันเห็นเขานั่งอยู่ตรงนี้หรอก

“เชิญเจ้าสาวได้เลยครับ!” เสียงจากพิธีกรเอ่ยขึ้น

ประตูด้านหลังเปิดออก นาเนียร์ปรากฏตัวในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตาปาดไหล่ ผมของเธอถูกรวบขึ้นโชว์ลำคอระหงและต่างหูเพชรเล็กๆ ที่สะดุดสายตาทุกคนก็คือสร้อยเพชรตรงลำคอที่เป็นของขวัญจากคาร์เทียร์ที่เปล่งประกายยิ่งกว่าไฟทุกดวงในงาน

หัวใจแกร่งแทบหยุดเต้นเมื่อรู้ว่ายัยเด็กเหลือขอคนนั้นโตเป็นสาวสวยสะพรั่งแล้ว ใบหน้าคมคายฉายชัดว่าอึ้งไม่ใช่น้อย และที่สำคัญ…เขาจำได้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่เข้าทำความสะอาดในห้องทำงานของเขาคราวก่อน

โลกกลมเกินไปหรือเปล่า…

“น้องสวยไหมคิรัน” เสียงของคาร์เทียร์เอ่ยถามลูกชายด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้น้องไม่ใช่ยัยอ้วนฟันเหยินที่ลูกเคยล้อแล้วนะ”