บทที่ 9

นาเนียร์ก้าวลงจากรถหรู ดวงตาคู่สวยจ้องมองคฤหาสน์หลังใหญ่ราวกับราชวัง เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรนักกับความหรูหราของที่นี่ เพราะพื้นฐานเดิมเธอก็เคยอยู่ในครอบครัวที่มีฐานะมาก่อนจะไปอยู่กับป้า

ได้ยินป้าพูดว่าพออายุยี่สิบจะมีเศรษฐีมาสู่ขอ แต่คาดไม่ถึงว่าจะเป็นครอบครัวของคิระ นาเนียร์จำครอบครัวนี้ได้รางๆ เพราะตอนเด็กๆ พ่อพามาที่บ้านหลังนี้บ่อย แต่พอพวกท่านจากไปเธอก็ไม่ได้พบกับพวกเขาอีกเลย…

“สวัสดีค่ะคุณนาเนียร์” เสียงหัวหน้าแม่บ้านทักทายคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับคิระด้วยรอยยิ้ม พลางเข้าไปช่วยอีกคนถือของ “มาค่ะ เดี๋ยวป้าช่วยถือขึ้นไปไว้ข้างบน”

“มะ…ไม่เป็นไรค่ะ หนูถือเองได้” เธอพูดอย่างเกรงใจ รู้สึกไม่ชินเท่าไรที่มีคนคอยช่วยทำอะไร เพราะปกติเธอเป็นคนทำเองทั้งหมด

“มาเถอะค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านพูดอย่างยิ้มแย้ม จนนาเนียร์ยอมปล่อยกระเป๋าสะพายข้างให้ในที่สุด

“มากันแล้วเหรอ” คาร์เทียร์ นายหญิงของบ้านเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม เธอละสายตาจากสามีไปมองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยรอยยิ้มใจดี ส่วนอีกคนยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม “สวัสดีจ้ะ หนูนาเนียร์โตแล้วสวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย”

“ขอบคุณค่ะ คุณป้าก็ยังดูสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป ทว่าทั้งสองคนยังคงดูสวยหล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

“ปากหวานสมเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ป้าจริงๆ” คาร์เทียร์พูด แล้วหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจที่โดนชมแบบนั้น “พาหนูนาเนียร์ขึ้นไปที่ห้องเถอะ”

“ค่ะคุณคาร์เทียร์ เชิญทางนี้ค่ะ”

เธอเดินตามคนที่เข้ามาช่วยถือกระเป๋าขึ้นไปข้างบน ตอนนี้คนอื่นๆ กำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมงานแต่งในวันพรุ่งนี้ ขนาดยังไม่เสร็จหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ยังดูอลังการขนาดนี้ ไม่อยากนึกถึงตอนเสร็จทุกอย่างเลย คงเวอร์วังน่าดู

“ห้องของคุณนาเนียร์ค่ะ”

นาเนียร์กวาดสายตามองห้องนอนที่ถูกตกแต่งคล้ายกับห้องนอนเจ้าหญิง หัวใจจากที่นิ่งสงบพลันไหววูบเล็กน้อย ตอนเด็กๆ ก่อนที่จะถูกพามาอยู่กับป้า เธอเคยมีห้องนอนแบบนี้ ทุกอย่างราวกับฝันเลย…

จู่ๆ ดวงตาคู่สวยก็คลอเคล้าด้วยของเหลาสีใส และมุมหนึ่งของห้องนอนมีหุ่นที่สวมใส่ชุดเจ้าสาวปาดไหล่สีขาวสะอาดตา หัวใจของเธอกลับมาเต้นแรงอีกครั้งกับสิ่งๆ นั้นที่สะท้อนความจริงว่าวันพรุ่งนี้เธอจะกลายเป็น…เจ้าสาวของผู้ชายคนนั้น

‘ยัยอ้วนฟันเหยิน!’

เจ้าของคำพูดในวัยเด็กที่ดังสะท้อนเข้ามาในหัว…

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น นาเนียร์เดินไปเปิดประตูแล้วพบว่าเป็นสาวใช้ที่ถือของกินมากมายมาให้

“ของว่างค่ะคุณนาเนียร์” สาวใช้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินนำของว่างที่จัดเตรียมไว้ให้ว่าที่สะใภ้คนแรกของตระกูลไปวางยังโต๊ะ มีทั้งน้ำส้มคั้นสด ผลไม้ และขนมมากมายที่นาเนียร์น่าจะชอบ “ทานให้อร่อยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ” เธอเอ่ยคำพวกนี้จนติดปาก สายตามองของกินมากมายบนโต๊ะแล้วคิดในใจว่า ‘จะกินหมดไหม’ เธอหยิบน้ำส้มคั้นสดขึ้นมาจิบ ล่าสุดที่ใช้ชีวิตแบบนี้คือตอนไหนเธอจำมันไม่ได้แล้ว

หลังจากกินของว่างจนหมดเกลี้ยง นาเนีนร์ยกถาดลงมาเก็บข้างล่างอย่างไม่ต้องรอให้ใครขึ้นมาเก็บให้ สาวใช้ที่เห็นต่างรีบวิ่งเข้ามาช่วยถือตั้งแต่หน้าบันได

“เดี๋ยวเอาไปเก็บให้ค่ะ”

นาเนียร์ยังไม่ทันอ้าปากพูดอะไรถาดในมือก็ถูกแย่งไปเสียแล้ว คนตัวเล็กจึงเดินเข้าไปดูว่ามีอะไรที่ตัวเองพอช่วยได้ไหม เธอไม่ชินเวลามาบ้านคนอื่นแล้วอยู่เฉยๆ อย่างน้อยหยิบจับอะไรช่วยก็ยังดี

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณนาเนียร์” สาวใช้เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ขืนให้ว่าที่สะใภ้หมื่นล้านลงมาทำมีหวังโดนหัวหน้าแม่บ้านเทศน์จนหูชาแน่นอน

“หนูนาเนียร์จ้ะ มากับป้าดีกว่า” เสียงของคาร์เทียร์ดึงความสนใจจากนาเนียร์ให้หันไปมอง แต่ไม่ทันไรก็ถูกอีกคนคว้ามือไปจับไว้แล้วพาเดินไปยังห้องๆ หนึ่งที่คาดว่าคงเป็นห้องส่วนตัว “นั่งรอตรงนี้แป๊บนึงนะจ้ะ”

“ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะหย่ินตัวนั่งลงโซฟา สายตากวาดมองไปรอบๆ ภายในห้องที่ถูกตกแต่งหรูหรา บ่งบอกถึงตัวตนเจ้าของอย่างชัดเจน

ผ่านไปไม่นานคาร์เทียร์ก็เดินกลับมาพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีแดง มือที่ยังคงเต่งตึงวางลงโต๊ะลายหินอ่อน ก่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นสร้อยเพชรราคาแพง แสงของมันที่สะท้อนกับแสงจากธรรมชาติที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา พลอยทำให้รู้สึกแสบตาไม่ใช่น้อย