บทที่ 12

และแล้วก็ถึงเวลาส่งตัวเจ้าสาวและเจ้าบ่าวเข้าเรือนหอ คิระทุ่มเงินหลายร้อยล้านซื้อเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองเอาไว้เป็นเรือนหอของลูกชายและนาเนียร์ การตกแต่งผสมผสานระหว่างตัวตนคิรันและนาเนียร์

“ขอให้ทั้งสองคนรักกันนานๆ หนักนิดก็เบาก็ให้อภัยกันนะ ตอนนี้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว รักน้องมากๆ นะคิรัน”

“ฝากน้องด้วยนะคิรัน ใจดีกับน้องเยอะๆ ตอนนี้ชีวิตน้องเป็นของแกแล้วครึ่งนึง ดูแลน้องดีๆ” คิระพูดแล้วมองลูกชายที่ทำหน้าเบื่อโลกเต็มทน “คิดซะว่าคิรันเป็นบ้านอีกหลังนะนาเนียร์ ถ้ามันแกล้งอะไรมาฟ้องพ่อได้”

นาเนียร์ยิ้มบางๆ ให้คิระ พลางเหลือบมองคิรันเพียงนิด ก่อนจะดึงสายตากลับไปมองผู้ใหญ่สองคนตรงหน้า ตอนนี้ทั้งคู่เปรียบเสมือนครอบครัวของเธอไปแล้ว ส่วนคนข้างๆ ไม่ได้คาดหวังอะไร ขอเพียงไม่แกล้งเธอเหมือนตอนเด็กๆ ก็พอ

“มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองเลยนะเฮีย”

คิรันตวัดสายตามองครินทร์ผู้เป็นน้องชาย ครินทร์ยืนพิงกรอบประตูแล้วยิ้มอย่างขำๆ

หลังจากส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเสร็จสรรพ ทั้งหมดก็แยกย้ายกลับปล่อยให้ทั้งสองได้พักผ่อน นาเนียร์รู้สึกกังวลเมื่อทุกคนกลับ การกระทำของคิรันในงานแต่งทำให้เธอไม่อยากอยู่กับเขาตามลำพัง

“สมใจเธอแล้วสินะ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำให้นาเนียร์หันกลับไปมองคิรันที่ยืนพิงกรอบประตู สีหน้าไม่บอกอารมณ์แต่แววตาเย้ยหยันอย่างปิดไม่มิด

“สมใจอะไรคะ”

“อยากแต่งงานกับฉันจนตัวสั่น”

“หนูไม่เคยอยากแต่งงานกับพี่คิรัน” เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่เคยมีความคิดนั้นในหัวเลยสักนิด ถึงแม้ว่าอยากจะหลุดพ้นจากป้าแต่หากรู้ตั้งแต่แรกว่าคนที่ต้องแต่งงานด้วยเป็นคิรัน เธอยอมอยู่บ้านหลังนั้นอย่างเดิมดีกว่า

“ถ้าไม่อยากแต่งงานกับฉัน ทำไมถึงไม่ปฏิเสธไปตั้งแต่แรก?”

“ถ้าหนูรู้ว่าเจ้าบ่าวเป็นพี่คิรัน หนูคงทำไปนานแล้ว”

มุมปากหยักผุดรอยยิ้มเล็กๆ เมื่อได้ยินประโยคนั้น คนตัวโตก้าวเข้าไปใกล้จนทำให้นาเนียร์ที่ยังคงอยู่ในชุดเจ้าสาวถอยออกห่างตามสัญชาตญาณ

“พะ…พี่คิรันจะทำอะไรคะ”

“พ่อแม่ส่งเราเข้าหอ เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ”

ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ คิรันไม่รอให้นาเนียร์แผ่นหลังชนอะไรสักอย่างเหมือนฉากนรกในนิยายรัก มือหนาคว้าเอวบางแล้วจัดการกระตุกจนร่างบางเซถลาเข้ามาหา

หมับ!

“อ๊ะ!” กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาผสานกลิ่นเหล้าบางเบาทำให้เธอใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว ตอนเด็กๆ เธอคิดว่าโตขึ้นนิสัยเขาคงดีขึ้นบ้าง ทำไมยิ่งโตยิ่งเลวไปเรื่อยๆ กัน

“ไม่คิดว่าโตขึ้นแล้วเธอจะสวยขนาดนี้” ก้านนิ้วลูบไล้กรอบหน้ารูปไข่ที่สวยละมุนไร้ที่ติของนาเนียร์ สายตาคมกริบพิศมองคนตรงหน้าอย่างร้ายกาจ “แต่เสียดายที่ความสวยของเธอ…มันลบภาพยัยอ้วนฟันเหยินไม่ได้เลย”

“เมื่อไหร่จะเลิกว่าหนูแบบนั้นสักที!”

“หึ! กล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ?”

“พี่คิรันพูดจาไม่ดีกับหนูก่อน” คำก็อ้วนฟันเหยิน สองคำก็อ้วนฟันเหยิน เมื่อไหร่เขาจะหยุดพูดตัดความมั่นใจคนอื่นเสียที “หนูไปทำอะไรให้นักหนา ทำไมพี่คิรันถึงใจร้ายกับหนูขนาดนี้”

“ร้องไห้? เหอะ! ยัยขี้แย”

“หนูก็คนเหมือนกันนะ…” น้ำเสียงอ่อนหวานเริ่มสั่นเครือ ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้คิรันรู้สึกผิดกับคำพูดตัวเอง ยิ่งอีกคนร้องไห้แสดงความอ่อนแอยิ่งได้ใจ

“เบื่อหน้าเธอว่ะ จะไปไหนก็รีบไป” สุดท้ายเขาก็ต้องยอมคลายมือออกจากแขนนาเนียร์ เพราะน้ำตาของยัยเด็กเหลือขอนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด จำเสียงร้องไห้ยัยนี่ตอนเด็กๆ ได้ดี แม่งโคตร…น่ารำคาญ

นาเนียร์ในชุดเจ้าสาวยืนทอดสายตามองออกไปยังวิวนอกระเบียงเพนท์เฮาส์หรูราคาหลายร้อยล้าน เสียงลมหายใจผ่อนออกมาเบาๆ ท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดผ่าน มือเล็กจับกระจกใสเอาไว้ เธอคิดว่าหลุดพ้นจากป้าแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้น แต่ทำไมถึงรู้สึกว่า…แย่ลงกว่าเดิม

“คิดถึงพ่อกับแม่จัง” เธอยืนพึมพำตามลำพัง สายตามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวมากมาย ตอนนี้พวกท่านจะเป็นยังไงบ้างนะ…

จู่ๆ น้ำตาก็รินไหลอาบสองพวงแก้มใส ชีวิตเธอทำไมบัดซบขนาดนี้ หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ แล้วเดินกลับเข้าไปข้างใน

ร่างบางหยุดชะงักอย่างครุ่นคิด ไม่แน่ใจว่าตัวเองควรร่วมห้องกับคนใจร้ายอย่างคิรันหรือเปล่า เธอเดินเข้าไปในห้องที่ผู้ใหญ่ส่งตัวเข้าเรือนหอ สายตามองหาคิรันที่ไม่ได้อยู่ข้างในห้องนี้ เธอลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบาแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำเพราะรู้สึกเหนียวตัวเหลือเกิน