บทที่ 13

หลายวันต่อมา

“เฮียหายไปนานหลายวัน เบื่อกันแล้วเหรอคะ” เสียงออดอ้อนดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวรูปร่างเซ็กซี่ที่ซบลงบนอกแกร่งของคิรัน

คิรันนั่งพิงพนักโซฟาโซนวีไอพีของไนต์คลับหรู ปล่อยให้เธอแนบตัวเข้ามาโดยไม่ขยับหนี มืออีกข้างยังถือแก้วน้ำสีเหลืองอำพัน สายตาไม่ได้มองคนข้างกายหากแต่มองออกไปด้านหน้า

“ฉันยุ่ง” เสียงตอบเรียบเฉยไม่ได้แสดงความรู้สึกใด

หญิงสาวขยับตัวเข้าใกล้มากขึ้น ปลายนิ้วลากไล้ไปตามแผงอกแกร่งของเขาอย่างยั่วเย้า

“ปกติยุ่งก็เห็นเฮียเรียกหาแพมตลอด เฮียไม่เคยหายไปเกือบหนึ่งทิตย์ น่าน้อยใจจังเลยนะคะ…” แพม ทำสีหน้าน้อยอกน้อยใจทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์นั้น และอาจจะทำให้คิรันไม่พอใจ เขาไม่ชอบให้ใครล้ำเส้นไปมากกว่านั้นโดยเฉพาะกิริยาท่าทางของ ‘เด็กบนเตียง’ อย่างเธอ

“อย่าล้ำเส้น”

คิรันบอกแพมเสียงเข้ม ก่อนจะยกแก้วน้ำสีเหลืองอำพันขึ้นจิบอีกครั้งเพื่อดับอารมณ์หงุดหงิด ทีแรกเขากำลังอารมณ์ดีอยู่แท้ๆ แต่แล้วแพมดันทำให้เขาอารมณ์เสียขึ้นมาซะอย่างงั้น

“แพมขอโทษ แพมแค่น้อยใจ”

“ถ้าน้อยใจก็กลับไป” เขาไม่แคร์อยู่แล้ว หากอยู่แล้วทำตัวน่ารำคาญเรียกร้องความสนใจก็กลับไป แค่นั้นเอง…

แพมชะงักเมื่อคิรันพูดไม่แคร์ความรู้สึกตัวเองเลยสักนิด แม้ว่าลึกๆ แล้วแอบรู้สึกเสียใจหากแต่ก็พยายามเก็บซ่อนมันเอาไว้ไม่แสดงออกมาเพราะเธอไม่อยากทำให้เขาอารมณ์เสียไปมากกว่านี้

“แพมขอโทษนะคะ เฮียอย่าหงุดหงิดเลยนะ” แพมพูดพลางซบลงอกแกร่งอีกครั้ง นิ้วเรียวสวยหมุนกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดที่สองเล่นก่อนจะปลดออก “เดี๋ยวคืนนี้แพมทำให้เฮียหายอารมณ์เสียเองนะคะ”

คิรันก้มมองแพมแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก มือหนาที่วางพาดขอบพนักโซฟาลูบไล้แก้มเบาๆ หญิงสาวหลับตาพริ้มราวกับแมวน้อยที่กำลังโดนเจ้าของเย้าแหย่ แต่แล้วบรรยากาศก็ต้องเปลี่ยนไปเมื่อครินทร์ก้าวเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ

“ขอโทษที่มาขัดจังหวะ”

คิรันปรายสายตามองน้องชาย ส่วนแพมก็ผละออกจากอกแกร่งอย่างรู้งาน คนตรงหน้าเป็นน้องชายแท้ๆ ของคิรัน

“มึงมาทำไม”

“บังเอิญมาแล้วเห็นเฮีย เลยเข้ามาทักทาย” ครินทร์พูดแล้วปรายสายตาไปมองหญิงสาวข้างกายพี่ชาย “แต่งงานแล้วยังแอบมีเด็กอีกเหรอเฮีย”

“แต่งงาน?” แพมเผลอหลุดปากเอ่ยออกไปตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปมองคิรันอย่างหวิวๆ หากเป็นไปได้ก็ขอให้สิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่เป็นเพราะเมาแล้วฟังผิด

“ไม่รู้เหรอว่าเฮียคิรันแต่งงานแล้ว”

แพมถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่ได้ฟังผิดเพราะเมาหากแต่เป็นความจริงที่เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้น คิรันแต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ…

ตอนไหน?

เมื่อไหร่?

ทำไมเธอถึงไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน?

“นี่อำกันเล่นเหรอคะ” แพมยังคงหลอกตัวเอง

“หว่า เฮียน่าจะใส่แหวนแต่งงานมาเนอะ เห็นไหมสาวๆ เข้าใจผิดกันหมดแล้ว”

“มึงรีบไสหัวไปก่อนกูจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้”

“ฮะ…เฮียแต่งงานแล้วจริงๆ เหรอคะ” แพมเอ่ยถามคิรันอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ เธอต้องการความจริงจากปากของเขาไม่ใช่คนอื่น

“ได้ยินแล้วนี่” เขาตอบกลับแพมเสียงเรียบ

“ทำไมเฮียไม่บอกแพมเลยล่ะคะ ระ…หรือไม่ก็ขอจบกับแพมก่อนก็ได้ ทำไมเพิ่งมาบอกแพมตอนนี้”

“กลับไปก่อน”

“แต่เฮีย…” พอเห็นสายตาคมกริบที่ตวัดมาอย่างน่ากลัวแพมถึงกับสะอึกและกลืนคำพูดทุกอย่างลงลำคอไป “ก็ได้ค่ะ”

แพมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้วยความเสียใจ ครินทร์ถือวิสาสะชงเหล้าเองอย่างไม่สนใจว่าการกระทำของตัวเองอาจทำให้พี่ชายไม่พอใจ หลังจากดื่มไปได้หนึ่งอึกก็ควงแก้มเป็นวงกลม สายตาเหลือบมองพี่ชายเพียงนิด

“พ่อสั่งห้ามไม่ให้เฮียยุ่งกับผู้หญิงในสต็อกแล้วนี่”

“ถ้ามึงไม่บอกพ่อ พ่อก็ไม่รู้”

“เฮียก็เหี้ยสมคำที่ผมเรียกนำหน้าเนอะ”

คำเหน็บแนมทำให้คิรันตวัดสายตามองน้องชายอย่างเอาเรื่อง ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะขยับเอ่ย

“ไอ้ครินทร์ กูพี่มึง”

ครินทร์หัวเราะเบาๆ พลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกอึกอย่างไม่สะทกสะท้านกับสายตาดุดันของพี่ชาย

“เฮียออกมากินเหล้าแบบนี้ เมียเฮียไม่ว่าอะไรเหรอ”

“ยัยนั่นจะกล้าว่าอะไรกู” แค่ขึ้นเสียงใส่นิดหน่อยก็จะร้องไห้แล้ว หลังจากวันแต่งงานเขาออกมานอนคอนโดตัวเองเพราะไม่อยากนอนร่วมใต้ชายคาเดียวกับนาเนียร์

“ได้ข่าวว่าเฮียไม่นอนเพนท์เฮาส์ที่พ่อซื้อให้เป็นเรือนหอเหรอ”