บทที่ 6

“มานอนกับฉัน”

เพียงแค่ประโยคเดียวทำสมองของนาเนียร์แทบหยุดประมวลผล ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งจนจับจังหวะไม่ได้

นอนกับฉัน…

เธอฟังไม่ผิด เขาพูดแบบนั้นจริงๆ และสายตาคมเข้มที่มองมาไม่มีท่าทีโกหกแต่อย่างใด เธอหลบสายตาคู่นั้นไปอย่างรวดเร็ว เกิดมาอายุยี่สิบปียังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน สิ่งที่พี่นุชพูดทำให้เธอพอเดาได้ว่าเขาคงเป็นพวก ‘เสือผู้หญิง’ แต่ไม่คาดคิดว่าจะโดนกับตัว

“ทำไมเงียบนานขนาดนั้น?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเมื่อนาเนียร์ไม่ยอมปริปากเอ่ยอะไรนอกจากความเงียบที่ส่งกลับมา

“นะ…หนูไม่อยากได้เงินแล้วค่ะ”

“ว่าไงนะ?” คนที่ไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนปฏิเสธมีแต่ยอมสิโรราบให้ถึงกับสีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันควัน นัยน์ตาดำขลับนิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มุมปากหยักกระตุกยิ้มเบาๆ

นี่เป็นครั้งแรกที่โดนผู้หญิงปฏิเสธ…

“หนูไม่รับข้อเสนอนั้นค่ะ ขะ…ขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบลุกขึ้นเพื่อออกไปจากตรงนี้ จังหวะที่ถูกมือเย็นเฉียบคว้าแขนเธอรีบสะบัดออกตามสัญชาตญาณ ทั้งกลัวและทั้งใจสั่นในเวลาเดียวกัน

เธอหันกลับไปมองหน้าเขาที่ดูไม่ค่อยชอบใจเท่าไรนักอีกครั้ง รีบก้มเก็บของเดินออกจากห้องนี้โดยเร็ว

คิรันขบกรามแน่น ก่อนจะจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดหลังจากโดนสาวใช้ชั่วคราวที่ตัวเองดันถูกใจปฏิเสธอย่างไร้เยื่อไย

ที่ผ่านมาเขาเป็นคนเลือกเหยื่อเองกับมือ รอบนี้มั่นใจยังไงนาเนียร์ต้องยอม แต่เขาคงประเมินเธอต่ำจนเกินไป ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออกมา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะหยัดกายขึ้นเต็มความสูงเดินไปทอดสายตามองวิวในยามค่ำคืนข้างนอกนิ่งๆ

ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์วางบนโต๊ะทำงานที่ดังขึ้นทำให้เขาเอี่ยวตัวไปมอง ก่อนจะเดินเข้าไปดูว่าใครโทรมา เบอร์ที่โชว์หลาบนหน้าจอทำให้เขาไม่อยากรับสาย ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากมีปัญหากับพ่อเลยตัดสินใจคว้ามากดรับสาย

“ครับพ่อ”

(พรุ่งนี้ฉันต้องไปรับลูกสาวนวคุณ แกจะไปด้วยไหม)

“แล้วพ่อคิดว่าคนอย่างผมจะไปเหรอ?”

(แล้วแต่แกละกัน แต่ถ้าวันแต่งแกไม่โผล่หัวมา…รู้ใช่ไหมจะเกิดอะไรขึ้น)

“รู้หรอกน่า พ่อย้ำผมหลายรอบแล้ว” เขาตอบติดน้ำเสียงรำคาญเล็กน้อย

(ฉันโทรมาถามแกแค่นี้แหละ)

“งั้นผมวางนะ…” เขายกโทรศัพท์ที่แนบหูออกมา หลังจากพ่อชิงวางสายไปก่อน เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงที่เดิม

สายตาคมกริบจับจ้องไปยังประตู ที่แม่บ้านชั่วคราวเพิ่งเปิดออกไปอีกครั้งอย่างติดใจเรื่องที่โดนปฏิเสธไม่หาย ความหงุดหงิดก่อเกิดเพียงแค่เผลอนึกถึง

นาเนียร์ที่ออกมาจากห้องทำงานคิรันด้วยสีหน้าตื่นตระหนกมาเจอนุชที่กำลังเดินตรวจงาน นุชที่เห็นนาเนียร์ออกมาจากห้องเจ้านายก็รีบเอ่ยถามด้วยความตกใจ

“ทำไมเข้าไปในนั้นล่ะเนียร์ พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามเข้าไปถ้าไม่ได้รับอนุญาต” นุชที่กลัวความผิดเอ่ยอย่างร้อนรน ห้องนั้นเป็นห้องทำงานของเจ้านาย หากเจ้านายไม่ได้สั่งให้เข้าไปก็อย่าแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปเด็ดขาด