บทที่ 7

วันต่อมา

ก๊อก ก๊อก

“นาเนียร์ตื่นรึยัง”

เสียงเคาะประตูปลุกให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น ท่ามกลางอากาศงัวเงียสุดขีด เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับเพราะคำพูดของผู้ชายคนนั้นตามหลอกหลอนไม่เลือนหาย

“นาเนียร์ลูก ตื่นรึยัง”

หากเธอยังไม่ตื่นคงคิดว่านี่เป็นความฝัน เสียงของป้าดังขึ้นหลังจากเสียงเคาะประตูหยุดลง หรือจริงๆ แล้วเธอกำลังฝันกันแน่ ล่าสุดที่ป้าพูดดีๆ ด้วยคงเป็นตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่

เธอก้าวขาลงจากเตียงนอนในสภาพเพิ่งตื่นไปเปิดประตู ภาพป้ายืนยิ้มแย้มทำให้เธออดแปลกใจไม่ได้

“คะป้า”

“รีบไปอาบน้ำแล้วลงมาข้างล่าง มีแขกมา”

“ใครมาเหรอคะ?”

“เศรษฐีที่แกต้องแต่งงานด้วยไง วันนี้พ่อเขามาสู่ขอแก รีบไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ แล้วลงมา ฉันให้เวลาแกไม่เกินสิบนาที” ประโยคหลังป้ากระซิบบอกด้วยโทนเสียงเดิม ป้าก็ยังเป็นป้าที่ไม่เคยดีกับเธออยู่วันยังค่ำ

“ค่ะป้า” เธอตอบรับ ก่อนจะปิดประตูลงแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

วันนี้มาถึงจนได้สินะ…

หากมองในแง่ดีเธอคงได้หลุดพ้นจากขุมนรกแห่งนี้ แต่หากมองอีกมุม เธอไม่รู้เลยว่าชีวิตต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรต่อไป จะมีความสุขขึ้นหรือ…ทุกข์กว่าเดิม

เธอเข้าไปอาบน้ำตามที่ป้าบอก วันนี้มีแขกมาเธอไม่อยากให้พวกเขารอนาน หลังจากอาบน้ำเสร็จสรรพเธอจึงมาเลือกเสื้อผ้าที่ดูดีที่สุดมาสวมใส่ ซึ่งเธอไม่เคยมีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่เลยนอกจากชุดของแม่ เธอตัดสินใจใส่ชุดนี้เพราะเป็นชุดเดียวที่สวยที่สุดในตู้เสื้อผ้า

หลังจากแต่งตัวเสร็จสรรพ นาเนียร์เดินออกจากห้องนอนก้าวลงบันไดไม้มาข้างล่าง ดวงตาคู่สวยฉายความประหม่าเมื่อเห็นแขกในชุดสูทภูมิฐานนั่งอยู่โซฟาเก่าๆ พร้อมกับป้าและทีม ข้างกายผู้ชายในชุดสูทดูมีอำนาจพอสมควรคือชายชุดดำสองคน เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางอ้อมน้อม ก่อนจะยกมือไหว้ ‘คิระ’ เพื่อนของพ่อเธอ

เธอจำได้ไม่เคยลืม…

คุณลุงคิระยังคงมีหน้าตาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อาจเพิ่มมาแค่มีเคราเล็กน้อยดูดุขึ้นมาอีกขั้น เธอยืนประสานมือไว้หน้าตักอย่างสงบเสงี่ยม

“มานั่งข้างๆ ลุงนี่มา” คิระพูดพร้อมกับขยับพื้นที่ที่เหลือเยอะพอสมควรให้ลูกสาวนวคุณนั่งด้วย

“มะ…ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง”

“เข้าเรื่องกันเลยดีไหมคะ” เสียงวรรณีเอ่ย ตั้งแต่คนกลุ่มนี้มาถึงแล้วบอกว่ามาสู่ขอนาเนียร์ วินาทีนั้นตนก็รู้ทันทีว่านี่คงเป็นครอบครัวเศรษฐีที่นาเนียร์ต้องแต่งเข้าไปเป็นสะใภ้ “ในฐานะที่ดิฉันเป็นป้าที่เลี้ยงดูนาเนียร์มาตั้งแต่ยังเด็ก ฉันขอค่าสินสอด…ยี่สิบล้าน ทองคำแท่งอีกสิบบาท”

นาเนียร์ใจไหววูบเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่ป้าเรียกเป็นค่าสินสอด มือเล็กจิกเข้าหากันแน่นอย่างรู้สึกเกรงใจฝั่งตรงข้าม อีกทั้งกลัวโดนปฏิเสธและเธออาจไม่ได้ไปจากบ้านหลังนี้

“สินสอดว่าจำนวนเท่านี้ ดิฉันว่าไม่มากไปสำหรับคนรวยอย่างคุณหรอกค่ะ” วรรณีพูดด้วยรอยยิ้ม “อีกอย่างดิฉันรักและเลี้ยงดูหลานสาวมาเป็นอย่างดีมาก ถ้าไม่ได้ตามนี้…ดิฉันคงไม่ยกหลานสาวให้”

รอยยิ้มตรงมุมปากของคิระผุดขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินวรรณีขู่ สายตาคมกริบมองไปยังนาเนียร์เพียงนิด ก่อนจะเหลือบเห็นร่องรอยของบาดแผลตรงเรียวขาที่ดูเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นไม่นานมานี้ ยังไม่ทันเอ่ยอะไรก็มีใครบางคนเฉลยเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างอ้อมๆ