บทที่ 10

ภาพตรงหน้าทำเอาเบย์ยืนนิ่งไปชั่วขณะ พร้อมกับภาพในคืนนั้นที่ฉายเข้ามาในหัวของเธอ

ภาพที่เธอถูกเขาสาวสะโพกเข้าออกอย่างไม่คิดยั้งแรง และภาพที่เขาดูดขบเม้มไปตามร่างกายของเธอด้วยความหื่นกระหายที่มี

เธอยังจำมันได้เป็นอย่างดี…จนในที่สุด

พรึบ!

เบย์ตัดสินใจที่จะหมุนตัวกลับเข้าหารถขนของอีกครั้งด้วยความพยายามอย่างหนักที่จะไม่นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ทว่าไม่ว่าเธอจะอยากให้มันหายไปแค่ไหน มันก็ยังคงฉายออกมาอยู่ดี ผิดกับลีโอที่ไม่รู้อะไร ได้แต่ยืนมองร่างบางที่ยืนหันหลังให้กับตัวเองนิ่ง

“ยังเหลืออะไรอีกครับ เดี๋ยวพี่…”

“เดี๋ยวยกเองค่ะ” เบย์ที่ได้สติตอบกลับคนตัวสูงไปเสียงเรียบพร้อมกับพยายามที่จะยกกล่องนมที่ซื้อมาให้เด็ก ๆ ขึ้นด้วยความทุลักทุเลอยู่ไม่น้อย เนื่องจากเธอพยายามจะให้ตัวเองรีบออกไปให้ห่างจากรุ่นพี่ตัวสูงโดยไวจึงเคลื่อนมือเข้าไปพยายามยกกล่องที่หนักอยู่ไม่น้อย

“เดี๋ยวพี่ยกให้ครับ” ลีโอที่เห็นรีบเอ่ยบอกร่างบางที่พยายามยกกล่องนม แต่เบย์ก็ไม่คิดสนใจ

“ไม่ต้องค่ะ ยกเองได้” หญิงสาวยืนกราน แม้ว่าเธอจะไม่ได้ตัวเล็กเท่าวาวา ทว่าแรงที่มีก็ไม่ได้เยอะถึงขนาดที่จะยกกล่องนมนี้ได้สบาย ๆ แต่ด้วยความที่อยากรีบเดินออกไป เบย์ก็ยังคงพยายามฝืน…

หมับ!

“เดี๋ยวพี่ยกเองครับ” ลีโอที่ทนไม่ไหวตัดสินใจเดินเข้าไปช่วยยกกล่องนมจากแขนสวย เบย์ที่ถูกโดนตัวก็ชะงักไปทันทีด้วยความตกใจก่อนจะพยายามดึงกล่องนมเข้าหาตัว

“ก็บอกว่าไม่ต้องไงคะ เดี๋ยวยกเอง”

“แต่มันหนักนะครับ”

“ยกได้ค่ะ” เจ้าของใบหน้าเรียวยังคงยืนกรานด้วยความดื้นรั้นเอาเรื่อง แววตาสวยจ้องมองยังคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแววตาไม่ยอมและต้องการให้อีกคนผละออกมา ซึ่งแน่นอนว่า…ลีโอก็ไม่มีทางทำแบบนั้นเช่นกัน

“แต่เดี๋ยวพี่ยกเองจะดีกว่า”

“พี่พูดไม่เข้าใจเหรอคะ”

“แล้วทำไมน้องไม่ฟังเหรอครับ…มันหนักนะ” คนตัวสูงพยายามใช้เหตุผลในการพูดคุยกับหญิงสาวรุ่นน้อง เบย์ที่ได้ยินก็เผลอเม้มปากไปอย่างไม่รู้จะถกเถียงอะไรต่อ ทว่านิสัยไม่อยากจะยอมแพ้ง่าย ๆ ก็ดันแสดงออกมาในตอนนี้

“หนักก็ยกได้ค่ะ ที่บ้านยกของแบบนี้บ่อย” พูดจบ มือบางก็ทำการดึงกล่องนมหนักพอสมควรเข้าหาตัวอีกครั้ง ลีโอที่สัมผัสได้ถึงความดื้อรั้นอย่างมากของคนตรงหน้าก็นิ่งไม่พูดอะไร แต่เขาเลือกที่จะกระชากดึงกล่องนมที่อยู่ในมือคืนกลับด้วยแรงมหาศาลที่มีมากกว่า ส่งผลให้เบย์ที่ไม่ทันได้ตั้งตัวเซไปตามกล่องนมจนเผลอเกือบแนบชิดไปกับคนตัวสูงที่อยู่ตรงหน้า

“…” เจ้าของใบหน้าเรียวชะงักไปในทันทีกับท่าทีของตัวเองกับรุ่นพี่หนุ่มในตอนนี้ ขณะที่ลีโอเองก็ชะงักไปกับกลิ่นแชมพูจากร่างสวยที่อยู่ตรงหน้า รวมถึงดวงตากลมดูดีที่เบิกกว้างจ้องมองเขา มันดูคุ้น…

“ทำอะไรกันอยู่” เสียงแสตมป์ดังขึ้น ทำให้สองคนที่ต่างยืนมองหน้ากันอยู่รีบผละออกในทันที ซึ่งคนที่ได้ยินคนแรกก็คือเบย์ มือบางรีบผละออกจากกล่องนมด้วยความรวดเร็ว

“อยากยกนัก ก็ยกเลยค่ะ” พูดจบ ร่างสวยในชุดนักศึกษาก็สาวเท้าเดินออกไปด้วยท่าทีเรียบนิ่งมีความเร่งรีบไม่อยากเผชิญหน้ากับรุ่นพี่ตัวสูงต่อ โดยแสตมป์ที่เดินเข้าใหม่ก็แสดงสีหน้างุนงง

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า” หญิงสาวถามลีโอที่ยืนอยู่ ชายร่างสูงที่ได้ยินจึงตอบกลับไปตามตรง

“เปล่าหรอก น้องเขาก็แค่จะยกกล่องนมนี้แต่มันหนัก ฉันเลยขอยกแทน” สิ้นเสียงทุ้มเอ่ยบอก ดวงตาคมก็หันกลับไปมองทางที่ร่างบางสาวเท้าเดินออกไปนิ่งด้วยความรู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูกที่ยังคงฉายขึ้นมาในความรู้สึก ทว่าสุดท้ายลีโอก็จำต้องเลิกสนใจทุกอย่าง ช่วยขนของเข้าไปไว้ภายในมูลนิธิต่อ

กระทั่ง…

ผ่านไปสักพัก