บทที่ 9

วันต่อมา…

“วันนี้วันเสาร์นะ แกจะไปไหน” เสียงบุษบาเอ่ยถามน้องสาวของตัวเองขึ้น ทำให้เบย์ที่ได้ยินหันมองตอบกลับคนเป็นพี่

“ไปทำจิตอาสา วิชาเสรี”

“อ๋อ…”

“แล้วเจ้จะไปไหนอะ”

“ออกคุยงานนอกสถานที่ แกไปทางไหนอะเดี๋ยวฉันไปส่ง”

“มูลนิธิxxxอะ”

“ผ่านอยู่นะ ให้ไปส่งไหม”

“ไป!” เบย์รีบตอบกลับพร้อมกับไม่วายรีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทของตัวเอง โดยใช้เวลาอยู่เกือบสามนาที ปลายสายก็กดรับสาย

(ฮัลโหล...)

“ตื่นยัง”

(เพิ่งตื่นน่ะ มีอะไรหรือเปล่า)

“จะโทรถามว่าเธอจะไปพร้อมฉันไหมที่มูลนิธิอะ พี่สาวฉันจะไปส่ง ถ้าเธอไปด้วย ฉันจะให้เจ้ฉันแวะรับ”

(อ๋อ มะ...ไม่เป็นไรดีกว่า บ้านเธอก็คนละทางกับห้องฉันเลย)

“ไม่เป็นไร ไปรับได้”

(เดี๋ยวฉันไปเองดีกว่า ขอบคุณนะเบย์ ไว้เจอกันที่นั่นเลย) เบย์ก็ชะงักไปเล็กน้อยกับโทนเสียงที่ดูรน ๆ ของคนเป็นเพื่อน ทว่าร่างสวยก็เลือกที่จะไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

“อ่า ๆ แล้วแต่ แต่ถ้าเปลี่ยนใจก็บอกนะ” หลังจากเอ่ยบอกวาวาเสร็จ นิ้วเรียวก็กดวางสายเดินเข้าไปนั่งยังรถของพี่สาวตัวเองตามปกติ ใช้เวลาไม่นาน รถของบุษบาก็ขับเข้าไปจอดยัง

@มูลนิธิคนตาบอด

“กลับตอนไหนก็โทรมานะ เผื่อฉันกลับพอดี จะแวะมารับ” เสียงบุษบาบอกกับน้องสาวของตัวเอง

“โอเค” เบย์ที่ได้ยินก็รับคำก่อนจะเดินลงจากรถไปด้วยท่าทีปกติ ก่อนจะเห็นกลุ่มรุ่นพี่ที่ต่างยืนรอกันอยู่

“พี่แตมป์ พี่มาร์คัส พี่ตงตง…พี่นิว พี่นาย สวัสดีค่ะ” เจ้าของใบหน้าเรียวเอ่ยทักทายไปยังคนที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีนอบน้อมตามประสารุ่นน้อง

“ใครมาส่ง” แสตมป์เอ่ยถามน้องคนสนิท

“พี่สาวเบย์อะพี่” ซึ่งเบย์ก็ตอบกลับไปตามปกติ ก่อนที่สองสาวจะยืนพูดชวนกันคุยระหว่างรอคนที่เหลือไปด้วยความสนิทสนม กระทั่ง…

“นั่นรถลีโอหรือเปล่า” เสียงแสตมป์พูดขึ้นหลังจากที่รถสปอร์ตสีขาวค่อย ๆ เคลื่อนตัวขับเข้ามายังบริเวณที่ทั้งห้ายืนอยู่ ก่อนที่ทุกคนจะชะงักนิ่งไปเมื่อเห็นร่างเล็กของวาวาที่เดินลงมาจากรถคันหรูนั้น

“โอ๊ะ มาด้วยกัน…แฮะ” แสตมป์ที่รู้สึกแปลกใจพึมพำเอ่ยออกมา ขณะที่เบย์เองก็ยืนนิ่งไปด้วยความงุนงงไม่ต่าง โดยวาวาที่ไม่คิดอะไรก็ยิ้มสดใสเดินตรงเข้ามาทักทายทุกคนด้วยความชวนมอง

“มาด้วยกันได้ยังไงน่ะ น้องวาวา” แสตมป์ที่รู้สึกสงสัยกระซิบถามคนตัวเล็ก วาวาที่ได้ยินแบบนั้นก็ยกยิ้มตาหยีบอก

“พี่ลีโอไปรับวามาน่ะค่ะ เห็นว่าทางผ่าน” เจ้าของใบหน้าเรียวใสตอบกลับอย่างอารมณ์ดีพลางหันมองยังรุ่นพี่ใจดีที่ขับรถไปรับเธอถึงด้านหน้าคอนโดที่พักด้วยรอยยิ้มหวาน ทว่าในตอนนั้นเอง

“เหลือแม่งคนเดียวอีก…” เสียงมาร์คัสพูดขึ้น แต่ยังไม่ทันที่คนตัวสูงจะพูดจบ

"นั่นไง ธามมาแล้ว" แสตมป์ก็เอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาทุกคนที่หันไปจ้องมองยังเจ้าของความสูงกว่าร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแววตาดูเข้มดุกว่าทุกครั้ง ก่อนที่ทั้งหมดจะเริ่มแบ่งกันไปทำหน้าที่ของตัวเองตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้ กระทั่งผ่านไปพักใหญ่กับกิจกรรมจิตอาสาของกลุ่ม

“เธอโอเคหรือเปล่า” เสียงเบย์หันถามเพื่อนตัวเล็กของตัวเองที่วันนี้วาวาดูมีท่าทีอ่อนเพลียแปลก ๆ จนเบย์อดไม่ได้ที่จะห่วงใย