บทที่ 8

“โอเคขึ้นแล้วหรือยัง” เสียงฉันที่ตัดสินใจเลิกสนใจทุกอย่างเดินตรงเข้าไปเอ่ยถามเพื่อนสนิทของตัวเอง วาวาที่ได้ยินแบบนั้นจึงรีบหันมาส่งยิ้มตาหยีตอบกลับ

“ดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ”

“ไม่ห่วงได้ยังไง ยัยนั่นดูบ้าขนาดนั้น” ฉันเอ่ยอย่างรู้สึกเจ็บใจอยู่ไม่น้อยที่มัวแต่รู้สึกตกใจไปหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนลืมที่จะปกป้องเพื่อนตัวเองให้เร็วกว่านี้ ซึ่งก็เหมือนวาวาจะรู้ในความคิดของฉัน

“ไม่เอาน่าเบย์ มันไม่มีอะไรแล้ว” เสียงหวานบอกพร้อมกับยกนาฬิกาขึ้นมามองดู

“โอ๊ะ ใกล้ได้เวลาเข้างานแล้ว ยังไงเดี๋ยววาขอตัวก่อนนะคะ” เจ้าของใบหน้าใสหันไปเอ่ยบอกรุ่นพี่ที่ยืนกันอยู่ ฉันที่ได้ยินแบบนั้นจึงรีบเสนอตัว

“เดี๋ยวเดินไปส่ง…” ทว่ายังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบประโยคดี

“พี่ไปด้วยครับ” พี่ลีโอที่ยืนอยู่ก็ยิ้มบอกออกมา ทำเอาฉันที่ได้ยินชะงัก เช่นเดียวกับวาวา

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยววาไปเองได้ค่ะ ที่ทำงานอยู่ไม่ไกล”

“แต่…” ไม่รอให้พี่คนนั้นได้เซ้าซี้ต่อ

“เดี๋ยวฉันไปส่งเอง” พูดจบ ฉันก็จับมือพาวาวาเดินออกมาจากตรงนั้นในทันทีด้วยท่าทีปกติ ซึ่งอย่าคิดล่ะว่าฉันกำลังรู้สึกอิจฉาหรืออะไรกับเพื่อนของตัวเอง ฉันก็แค่…อยากเดินมาส่งวาวาเพียงลำพังก็เท่านั้น

“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ” ฉันอดไม่ได้ที่จะหันถามเพื่อนตัวเล็ก วาวาที่ได้ยินแบบนั้นจึงยอมเล่า

“พอดีเมื่อวานเจมส์มาทักเราน่ะ แล้วทำตัวไม่ค่อยน่ารักเหมือนเดิม ถึงเนื้อถึงตัวเรา…” วาวาเล่าอย่างมีท่าทีเกร็ง ๆ นิด ๆ น่าจะเพราะกลัวว่าฉันจะโกรธที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้ ซึ่งแน่นอนว่า…ฉันก็โกรธจริงนั่นแหละ เพราะเคยบอกแล้วว่า มีอะไรหรือเกิดอะไรขึ้นให้บอกฉันอยู่เสมอ แต่วาวาก็ชอบเกรงใจแบบนี้

“แล้วไงต่อ”

“ก็ไม่อะไรหรอก พอดีพี่ลีโอกับเอ่อ…พี่ธาม เขาเข้ามาเจอกันพอดี เจมส์เลยพูดจาไม่ดีใส่พวกพี่เขาไป…”

“อืม พอจะเข้าใจแล้ว” ฉันที่พอจะเดาเหตุการณ์ต่อได้ไม่ยากเอ่ย ก่อนจะจ้องมองหน้าเพื่อน

“ต่อไปมีอะไรต้องบอกฉันนะ”

“อืม ฉันกลัวเธอเป็นห่วง”

“ยิ่งไม่รู้อะไรเลย ยิ่งห่วง” ฉันบอก โดยวาวาที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเดินเข้ามาโผกอดฉันในทันที

“ขอโทษน้าาา” ริมฝีปากเล็กพึมพำด้วยโทนเสียงชวนเอ็นดู จนฉันเองอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ก่อนที่ดวงตาจะเหลือบไปเห็นเสื้อคลุมที่คลุมร่างของเพื่อนตัวเองอยู่

“ว่าแต่…”

“…เขาดูอะไร ๆ กับเธออยู่นะ”

“หือ??” วาวาผละมองหน้าฉันสีหน้างุนงง

“พี่…ลีโอน่ะ”

“อ๋อ…ก็ไม่หรอก พี่เขาแค่เป็นคนใจดีน่ะ” คนตัวเล็กยิ้มบอกฉันด้วยแววตาสดใสคิดอย่างสิ่งที่พูดออกมา ทว่า…ฉันกลับไม่คิดแบบนั้นเลย

“แล้วถ้า…เขาชอบเธอล่ะ”

“ฮะ?”

“แค่สมมุติน่ะ”

“ไม่รู้สิ ตอนนี้…ฉันไม่อยากคิดเรื่องอะไรแบบนั้นเลย…อีกแล้ว” คำพูดแผ่วเบาในประโยคหลังรวมถึงสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อยถนัดตาของเพื่อนตัวเล็กทำเอาฉันชะงักไปในทันที วาวามีอะไรบางอย่างในใจ แต่ยังไม่พร้อมที่จะบอกฉันสินะ

“ช่างเถอะ ถึงร้านเธอแล้ว เข้าไปทำงานเถอะ” ฉันยิ้มบอกกับเพื่อนสนิท