บทที่ 7

“เบย์” เสียงวาวาเอ่ยเรียกฉันโทนเสียงดังกว่าปกติทำเอาฉันชะงักหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง ขณะที่เราสองคนกำลังเดินออกจากห้องเรียน

“อ้อ ว่าไง”

“เป็นอะไรหรือเปล่า เมื่อกี้เรียกตั้งนาน” วาวามองหน้าถามฉันตาใส ซึ่งฉันที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่ง

“ไม่มีอะไรนี่” ฉันตอบกลับและยังคงพยายามทำตัวเป็นปกติ ทว่าในตอนนั้นเอง กลับได้ยินเสียงทุ้มของกลุ่มชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล

“เดี๋ยวพวกกูไปร้านเดิมต่อ มึงจะไปไหม ไอ้ลีโอ” ฉันนิ่งไปในทันทีอย่างรู้ทุกอย่างอยู่คนเดียวในใจ และคิดว่ารุ่นพี่คนนั้นคงจะจำอะไรไม่ได้…ซึ่งก็ดีแล้วแหละ

อย่าให้เขา…จำอะไรได้เลย

ฉันได้แต่ภาวนาอยู่ในใจซ้ำ ๆ อยู่แบบนั้น ก่อนจะตัดสินใจหันมองยังเพื่อนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านข้าง โดยวาวาก็ยืนจ้องมองพี่คนนั้นที่ยืนอยู่ด้วยแววตาดูมีความชื่นชมบอกไม่ถูก

“รู้จักเหรอ” ฉันอดไม่ได้ที่จะถาม เพราะรู้สึกแปลก ๆ มาตั้งแต่ในห้องเรียนแล้ว

“พี่ลีโอน่ะเหรอ”

“อืม เห็นเธอดูเหมือนรู้จักกับเขามาก่อน”

“เปล่าหรอก เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อนหรอก แต่พี่เขาเคยช่วยฉันไว้น่ะ”

“ช่วยเหรอ”

“อื้ม พอดีวันนั้นฉันเกือบโดนรถมอเตอร์ไซค์ขับเฉี่ยวน่ะ…”

“ว่าไงนะ!” ฉันเผลอหลุดโฟกัสไปในทันทีที่วาวาพูดจบ

เอาอีกแล้ว ซุ่มซ่ามไม่ทันระวังอีกแล้ว

“อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่สิ”

“ก็เธอชอบเป็นแบบนี้”

“ขอโทษ” คนตัวเล็กทำตาแป๋วมองหน้าฉันด้วยท่าทีมีความรู้สึกผิด ฉันที่เห็นจึงได้แต่ถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ คราวหลังต้องคอยระวังตัวให้ดีนะ รู้ไหม”

“โอเค ฉันจะระวังตัวให้ดีเลย~” วาวาเอ่ยบอกฉันเสียงใส ก่อนจะพูดต่อ

“แต่ก็เท่านั้นแหละ เพราะพี่เขาช่วยไว้ ก็เลยรู้สึกดีใจที่ได้เจอพี่เขาอีกครั้ง” เจ้าของใบหน้าเรียวใสเอ่ยบอกฉันด้วยรอยยิ้มหวานตาหยีอย่างที่มักจะชอบทำเป็นประจำ ซึ่งฉันก็พยักหน้ารับรู้ด้วยความโล่งใจอยู่พอสมควรที่สองคนไม่ได้รู้จักกันมาก่อน คงอาจจะเพราะในตอนนี้ ฉันก็เหมือนมีชนักอะไรบางอย่างติดหลังอยู่ ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมา

แม่

“แป๊บนะ” ฉันเอ่ยบอกวาวาที่ยืนอยู่พร้อมกับไม่รอช้าที่จะกดรับสายจากคุณนายแม่

“ม้าว่าไง…”

(อยู่ไหน รีบกลับบ้านหน่อย)

“ทำไมอีก”

(มาช่วยเฝ้าร้านหน่อย)

“โห่ อะไรอีกอะม้า…”

(อย่าพูดมาก รีบกลับมา) สิ้นเสียงแม่ฉันเอ่ยบอก ปลายสายก็กดตัดสายไปในทันทีโดยที่ไม่คิดฟังเสียงครวญครางของฉันแม้แต่น้อย

ให้ตายเถอะ!

ตั้งแต่พี่สาวฉันไปทำงาน ก็แทบไม่มีใครมาคอยช่วยฉันเฝ้าร้านค้าที่บ้านตัวเองเลย

“เซ็ง!!” ฉันเอ่ยออกมาตามประสาอย่างที่มักจะคอยทำอยู่เป็นประจำ ซึ่งวาวาที่เห็นก็พอนึกรู้ได้จากท่าทีของฉัน

“งั้นฉันกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้” พูดจบ ฉันก็เดินออกไปในทันทีเพราะฉันก็ทำเป็นบ่นไปแบบนั้น สุดท้ายฉันก็พร้อมกลับไปช่วยที่บ้านอยู่ดี

วันต่อมา…

@มหาวิทยาลัยเอช

ขณะที่เลิกเรียน