บทที่ 2

“สวัสดีค่ะ” เสียงไผ่หลิวเอ่ยทักทายชายสองคนที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีนอบน้อม เช่นเดียวกันกับหญิงสาวร่างสวยด้านข้างที่ก้มหน้าทักทายร่างสูงทั้งสองอย่างสุภาพ ทว่าใบหน้าเรียวนั้นกลับถูกปกปิดไว้ด้วยแมสก์ผ้าสีดำ รวมถึงหมวกแก๊ปที่ทำเอามองแทบไม่เห็นอะไรบนใบหน้า

“ไหนหุ่น” เสียงนิวอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ทำให้ร่างสวยที่มีชุดคลุมอยู่ด้านนอก ค่อย ๆ เปิดออกจนเผยให้เห็นชุดที่อยู่ด้านในที่สามารถเห็นสัดส่วนรูปร่างได้อย่างชัดเจน

“อืม หุ่นตามปก…แต่ทำไมปิดหน้า” นิวที่รู้สึกพอใจกับรูปร่างสวยที่เผยให้เห็นความขาวเนียน สัดส่วนชวนมอง ตัวไม่เล็กจนเกินไปเอ่ย ทว่าดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะพยายามจ้องมองยังใบหน้าที่อยู่ภายใต้หมวกแก๊ปและแมสก์ผ้าสีดำ

“เอ่อ…พอดีน้องขี้อายน่ะค่ะ” ไผ่หลิวตอบกลับแทน ขณะที่เบย์ก็มีความประหม่าอยู่ไม่น้อยกับการทำงานแบบนี้ครั้งแรกของตัวเอง ซึ่งเพราะมีเหตุจำเป็นจริง ๆ เธอจึงจำต้องมาทำอะไรแบบนี้

“รับงานครั้งแรกจริงหรือเปล่า” นิวเค้นถาม

“…” หญิงสาวที่ถูกถามจึงพยักหน้าตอบ

“แล้วคิดเท่าไร”

“ห้าหมื่นได้ไหมคะ” ไผ่หลิวตอบกลับแทน โดยราคาที่ได้ยินสร้างความตกใจให้กับนิวอยู่ไม่น้อย

“ทำไมแพงขนาดนั้น”

“พอดีน้องรีบใช้เงินน่ะค่ะ แล้วก็ไม่เคยรับงานมาก่อนเลย”

“หน้าก็ไม่ยอมเปิดเนี่ยนะจะเรียกราคานี้”

“ทำทุกอย่างได้หมดเลยค่ะ” เบย์ที่ยืนอยู่ตัดสินใจพูดขึ้นทั้งที่มือเรียวกำยังชุดวาบหวิวที่สวมใส่อยู่แน่น

“ถ้าจ่ายให้ จะทำอะไรก็ได้หมดเลยค่ะ ไม่มีงี่เง่าหรืองอแงแน่นอน” ดวงตาสวยมองหน้าเอ่ยบอกชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าแววตามีความหมายมั่นพร้อมใจ โดยสายตาที่ส่งมาของหญิงสาวร่างสวย ทำเอานิวที่เห็นชะงักไปเล็กน้อย เขาก้มลงกวาดสายตามองยังรูปร่างไร้ที่ติของหญิงสาวอีกครั้ง ซึ่งในตอนนั้น ร่างหนาของชายที่นอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ

“อืม ห้าหมื่นก็ห้าหมื่น” สุดท้ายนิวก็จำต้องยอมรับข้อเสนอไปอย่างไร้ข้อแม้ เพราะจะให้เขาปฏิเสธคนที่อยู่ตรงหน้า ไปหาหญิงสาวมาใหม่…ดูท่าก็น่าจะไม่ทันการ

ยังไงก็ตาม…รูปร่างสัดส่วนชวนสัมผัสขนาดนี้ก็คงจะคุ้มราคาสำหรับคืนนี้ของเพื่อนเขาอยู่ไม่น้อย

“โอนให้แล้ว” เสียงนิวหันบอกกับไผ่หลิวที่ยืนอยู่ โดยหญิงสาวที่เช็กการโอนเงินเข้ามาแล้วเรียบร้อยก็หันไปพยักหน้าเชิงยืนยันการโอนให้รุ่นน้องที่ยืนอยู่ได้รับรู้ เบย์ที่ได้ยินแบบนั้นจึงรู้สึกใจชื้นอยู่พอสมควร แม้จะมีความตื่นกลัวอยู่บ้างกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ แต่เมื่อคิดได้ว่ากำลังทำ…เพื่อใคร ความกลัวพวกนั้นก็ค่อย ๆ เบาลง