บทที่ 3

“ฉันถามว่าเธอ…คือใคร” ลีโอยังคงเงยหน้าถามร่างสวยที่เขาดึงเข้ามาแนบชิดยังเตียงนอนขนาดใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ไม่เป็นปกติของตัวเอง ร่างกายของเขาภายในมันดูพลุ่งพล่านร้อนวูบวาบไปหมด ผสมกับฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ทำให้มีสติกึ่งไม่มีสติอยู่ตลอดเวลา อย่างไม่รู้เลยว่า…กำลังเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตัวเอง

“อะ…เอ่อคือฉัน…เป็นคนที่เพื่อนคุณจ้างมาค่ะ” เสียงเบย์ตอบกลับมีความสั่นเล็กน้อยจากอาการตื่นตกใจที่มี

“จ้าง…” ชายหนุ่มพึมพำด้วยความล่องลอยกับสิ่งที่ได้ยินจากทั้งพิษยาปลุกเซ็กซ์และฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“ใช่ค่ะ เพื่อนคุณจ้างฉันมา…ให้มีอะไรกับคุณค่ะ”

“มีอะไรกันงั้นเหรอ” ริมฝีปากหนาขยับเอ่ยพลางจ้องมองยังร่างสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งระดับสายตาที่เขาลุกขึ้นนั่งอยู่ทำให้ลีโอสามารถเห็นเนินอกขาวเนียนของเบย์เข้าพอดี แน่นอนว่าเพียงแค่ขนาดที่ดูพอดีมือเขาของมันก็ทำเอาชายหนุ่มแทบควบคุมอารมณ์ความต้องการของตัวเองไว้ไม่ได้ มือหนาไม่รอช้าที่จะคว้าร่างสวยในชุดวาบหวิวยังคงมีเสื้อคลุมปกปิดให้ขึ้นมาคร่อมเข้าที่ร่างหนาของเขา โดยที่มือแกร่งนั้นเคลื่อนจับเข้าที่ช่วงซี่โครงสวยที่อยู่ใกล้ช่วงเนินอกสวยเข้าพอดีด้วยความจงใจ ขณะที่เจ้าของร่างสวยนั้นมีความตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเข้ามาสัมผัสชิดใกล้ขนาดนี้กับเธอมาก่อน มือเล็กเผลอเคลื่อนเข้าแตะเข้าที่ไหล่หนาสีหน้าตื่นตกใจ ซึ่งในตอนนั้นเอง…แมสก์ผ้าสีดำที่หญิงสาวสวมใส่อยู่ก็หลุดออก ส่งผลให้เบย์ยิ่งแสดงสีหน้าอึ้งตกใจออกมา

(มีรูป)

ผิดกับลีโอที่จ้องมองยังใบหน้าเรียวของคนที่อยู่ตรงหน้านิ่งด้วยความภาพเบลอไม่ชัดเจนและตัดไปตัดมาจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์จำนวนมากที่อยู่ภายในร่างกายของชายหนุ่ม แต่ถึงเขาจะเมามายแทบไร้สติขนาดไหน

“สวยดี” เขาก็รับรู้ได้ถึงใบหน้าขาวเนียนของคนที่อยู่ตรงหน้า เบย์ที่ได้ยินคำพูดเอ่ยชมอย่างตรงไปตรงมาก็ชะงักไปในทันที ก่อนจะได้สติรีบยกมืออีกข้างขึ้นมาหมายจะเอาแมสก์สีดำขึ้นมาปกปิดใบหน้าของตัวเองเหมือนเคย อย่างไม่ต้องการให้อีกคนได้เห็นใบหน้าของเธอ เพราะเธอกลัวว่าเขาจะ…จำเธอได้ ทว่าขณะที่มือบางพยายามที่จะสวมใส่แมสก์สีดำไว้อย่างเดิมอีกครั้ง