บทที่ 10 กลัว

ไม่รู้เลยว่าไฟมาตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีแสงแดดของวันใหม่ก็ตกกระทบใบหน้าเสียแล้ว…

เซนต์ขมวดคิ้วจนยุ่งเหยิงเมื่อแสงแดดกระทบหน้า มือหนายกมืออังแสงแดดพร้อมกับเบือนหน้าหนี ก่อนจะค่อยๆ ดึงสายตากลับไปมองกระจกใส ภาพที่เห็นคือท้องฟ้าสีฟ้าสดใส พายุฝนเมื่อคืนหายไปแล้ว เหลือเพียงแสงแดดอบอุ่นที่ส่องลอดเข้ามาแทนที่

ความเงียบในห้องมีเพียงเสียงนกร้องดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ บรรยากาศช่างแตกต่างจากความวุ่นวายเมื่อคืนจนเกือบไม่อยากเชื่อว่าเป็นวันเดียวกัน

สายตาคมเข้มมองนาฬิกาบนผนังห้อง พบว่าตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงเช้า ม่านตาขยายกว้างเมื่อเห็นเวลา

“เชี้ย…” เขาอุทานออกมาด้วยความตกใจ ตั้งท่าเตรียมลุกแต่กลับต้องชะงักเมื่อมีบางอย่างรั้งเอาไว้ พอหันไปมองพบว่าเป็นน้ำตาลนอนจับมืออยู่

อยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอวะ เขาทิ้งศีรษะลงหัวเตียง ตั้งใจอยู่รอให้ไฟมาแต่ไม่คิดเลยว่าจะเผลอหลับจนถึงเช้า

“อื้อ~” น้ำตาลส่งเสียงเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวไปอีกฝั่ง มือที่เคยกุมมือหนาคลายออกในที่สุด

เซนต์ได้โอกาสจึงค่อยๆ หยัดกายขึ้นอย่างระวังไม่ให้น้ำตาลรู้สึกตัว สายตาเหลือบมองรูปภาพตัวเองที่ตั้งอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นได้จากบนเตียง

คลั่งรักเขามากขนาดนั้นเลยรึไง

ละสายตาจากภาพตัวเองไปมองน้ำตาลที่นอนหลับปุ๋ยบนเตียงอีกครั้ง จากนั้นค่อยๆ เปิดประตู และปิดลงอย่างเบามือ

คนที่นอนหลับอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาแล้วอมยิ้ม ก่อนจะเอี่ยวตัวกลับไปมองเซนต์ที่กลับไปแล้ว เธอหยิบโทรศัพท์มาแล้วเปิดรูปภาพที่แอบถ่ายเขาตอนนั่งหลับเอาไว้

เธอตื่นสักพักแล้วแต่แกล้งหลับเพราะอยากอยู่กับเขาให้ได้นานที่สุด เลื่อนมือไปแตะที่ข้างหมอนเบาๆ ตรงจุดที่เขานั่งอยู่เมื่อคืน ร่องรอยที่ยังหลงเหลือทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง

“ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืนเลยนะคะ…”

ด้านเซนต์

บิ๊กไบค์คันสีดำขับเข้ามาในรั้วบ้านตอนแปดโมงครึ่ง ร่างสูงถอดหมวกกันน็อคแล้ววางไว้ถังน้ำมัน ก่อนจะตวัดขาลงจากรถก้าวเข้าไปในบ้าน

กรองแก้วที่กำลังยืนจัดแจกันดอกไม้อยู่ในห้องนั่งเล่นเงยหน้ามองที่เดินขึ้นชั้นบนโดยไม่พูดอะไรสักคำ เมื่อคืนฝนตกหนักไม่เห็นลูกชายกลับบ้าน คิดว่าคงไปนอนค้างกับเพื่อนเหมือนเคย ปกติเซนต์จะส่งข้อความมาบอกแต่เมื่อคืนกลับเงียบกริบ ไม่ได้ห่วงเรื่องค้างกับเพื่อนเพราะลูกโตแล้วแต่ก็อดสงสัยไม่ได้อยู่ดี

“นอนค้างคอนโดน้ำตาลมาเหรอคะ” เสียงของเซลีนเอ่ยถามพี่่ชายที่กำลังเปิดประตูเข้าห้อง

“เปล่า” เขาตอบกลับเสียงเรียบแล้วเปิดประตูเข้าไป

เซลีนเดินตามพี่ชายเข้าไปด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“แต่ล่าสุดที่รู้…พี่เซนต์อยู่กับน้ำตาลนะคะ”

“น้ำตาลบอก?” เขาเอี่ยวตัวกลับไปมองเซลีนที่ยืนกอดอกยกยิ้ม

“ก็…ไม่บอกดีกว่า”

เมื่อคืนพี่ชายไม่ได้กลับบ้าน ล่าสุดที่เธอรู้คืออยู่กับน้ำตาล และเพิ่งกลับบ้านเอาป่านนี้ หากนอนกับเพื่อนคงไม่รีบกลับหรืออาจจะรอไปเรียนก่อนแล้วค่อยกลับ

“อยากจับผิดอะไรพี่อีกล่ะ” เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“น้ำตาลรักพี่มากเลยนะ ไม่คิดจะเปิดใจให้เพื่อนเซย์หน่อยเหรอ”

“ถ้าเรื่องนั้นพี่บอกไปแล้ว”

“น้ำตาลรักพี่เซนต์มานานแล้วนะ แง้มประตูหัวใจให้บ้างก็ไม่ได้เหรอคะ” เธอเชียร์พี่ชายกับเพื่อนสนิทให้ลงเอยกันมาก ถึงจะรู้จักนิสัยของพี่ชายดีว่าคงยาก ขนาดแม่ยังชอบน้ำตาล ยุยงให้เขาจีบอยู่ตลอด แต่คนที่มีหัวใจด้านชาอย่างเขาใครยุก็คงไม่ขึ้น

“พี่ไม่อยากให้ใครต้องมาลำบากเพราะพี่”

“แต่บางทีคนเราก็ต้องรู้จักปล่อยอดีตไว้ข้างหลัง และเริ่มต้นใหม่นะคะ”

เซนต์นิ่งชะงักตามคำพูดของน้องสาว

“เซย์ไม่ได้พูดเพื่อจะจับคู่หรือบังคับให้พี่รักเพื่อนหรอกค่ะ” เซลีนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “แต่จะปิดใจแบบนี้ไปตลอดเลยเหรอ ไม่คิดจะให้ตัวเองได้มีความสุขอีกสักครั้งเลยเหรอคะ?”

“…” เซนต์ยังคงเงียบ

“อย่าเอาปมด้อยที่ผู้หญิงคนนึงฝากเอาไว้มาทำลายความสุขของตัวเองสิคะ”

น้องสาวของเขาพูดถูก แต่สิ่งที่เคยได้รับมากับรักครั้งแรกทำให้ฝังใจจนไม่อยากรักใครอีก โดนนอกใจไม่พอ แถมยังโดนพูดจาเหมือนเขาเป็นผู้ชายที่ไม่มีอนาคตดูแลใครไม่ได้

คนรอบข้างบอกว่าเขาเป็นถึงลูกชายยากูซ่าทำไมถึงยังปักใจกับคำพูดนั้น เพราะอยากยืนด้วยขาของตัวเองมากกว่าใช้บารมีของพ่อ ทำให้คนที่เคยดูถูกเห็นว่าเขาก็มีดีเหมือนกัน…

“เซย์รอพี่เซนต์กลับมามีความสุขอีกครั้งอยู่นะ” สิ่งเดียวที่ต้องการมากที่สุด คือการเห็นพี่ชายออกจากอดีตที่แสนเจ็บปวดแล้วเดินหน้าไปหาความสุขที่รออยู่ปลายทาง

“พี่จะพยายาม” เขาเอียงใบหน้าไปหาน้องสาวเพียงนิดแล้วขยับริมฝีปากบอก

“เซย์ไปเรียนก่อนนะ”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ ในลำคอแล้วพยักหน้าให้

หลังจากเซลีนเดินออกไป เซนต์ก็เดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเห็นข้อความของน้ำตาลที่ส่งมาสิบนาทีที่แล้ว

น้ำตาล : ถึงบ้านรึยังคะ

เขาหลับตาลงสักพัก ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วกดเข้าไปยังข้อความของน้ำตาลเพื่อตอบกลับ

เซนต์ : ถึงแล้ว

ข้อความเปลี่ยนสถานะว่า ‘อ่านแล้ว’ อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้กดออกจากแชต รอจนกว่าน้ำตาลจะตอบกลับ

น้ำตาล : ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนทั้งคืนนะคะ

เขาไม่รู้ว่าควรตอบกลับไปยังไงดี ตอนแรกตั้งใจจะปัดหน้าจอออก ปล่อยให้การสนทนาหยุดอยู่ตรงนั้นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่สุดท้ายกลับแตะช่องข้อความจนแป้นพิมพ์โชว์ขึ้นมา และพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ

เซนต์ : อืม

เขาปัดหน้าจอออกจากไอจี กดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้ววางลงข้างๆ โดยไม่รอให้น้ำตาลตอบกลับ จากนั้นหลับตาลงเพื่อนอนสักพัก แม้เมื่อคืนได้นอนแต่ไม่ใช่การนอนที่สบายเลย เพราะเป็นการนั่งหลับ

มหาวิทยาลัย

ร่างสูงของเซนต์ก้าวขึ้นบันไดขึ้นอาคารเรียนไปหากลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่ใต้อาคาร ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงครึ่งยังไม่ถึงเวลาเรียน พวกเขามักมานั่งรอเวลาเรียนตรงนี้เป็นประจำ

“มึงทำงานอาจารย์เกรียงไกรเสร็จยังวะ” คริสต์หันไปถามทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสนิท

“เสร็จแล้ว” เซนต์ตอบเรียบ

“เอามาลอกดิ แม่งยากฉิบหาย” คริสต์บ่น วิชาอาจารย์เกรียงไกรขึ้นชื่อเรื่องความหินแต่สำหรับเซนต์กลับดูเหมือนง่ายนิดเดียว ไม่แปลกใจนัก เพราะตอนสอบเข้าคณะวิศวะมันได้คะแนนสูงสุดจากทั้งหมดของคนที่สอบเข้า

เซนต์วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ รูดซิปหยิบงานของอาจารย์เกรียงไกรที่คริสต์ขอลอกออกมาแล้วยื่นให้โดยไม่พูดอะไร

“ขอบใจพ่อพระ” คริสต์คว้าไปทันที สีหน้าดีขึ้นราวกับรอดชีวิตจากนรก

“เดี๋ยวนี้มึงติดสติกเกอร์คิ้วท์ๆ แบบนี้ด้วยเหรอวะ” ภูริเอ่ยถาม เมื่อสายตาเหลือบเห็นสติกเกอร์ติดอยู่เคสไอแพดของเพื่อนสนิท

“ไม่ใช่ของกู” เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ สติกเกอร์นั่นน้ำตาลแอบแปะเอาไว้คราวก่อนตอนไปส่ง ตอนแรกเขาแกะออกแล้วทิ้งไว้ในกระเป๋าแต่ไม่คิดว่ามันจะคิดเคสไอแพด เพิ่งรู้ว่าติดเคสไอแพดตอนภูริทักท้วงเมื่อครู่

“ของใครวะ?” ภูริถามอย่างไม่คิดอะไร

“ของน้ำตาล”

สองหนุ่มมองหน้ากันโดยอัตโนมัติทันทีที่ได้ยินเซนต์บอกแบบนั้น

“ยัยนั่นแอบติดกระเป๋าตอนกูไปส่ง”